လက္ထဲက ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးၾကည့္သည္....

သည္းဦးပန္း

မျငိဳးႏြမ္းမယ့္

သည္းဦးပန္းေလးမို႔..

ေမာင့္ရင္ထဲမွာ..

ထာ၀ရ ပန္ထားခ်င္တယ္...

အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ

မတရားတာ မရွိဘူးဆိုေပမယ့္

မင္းအခ်စ္ရဖို႔..

ေမာင္တိုက္စစ္မဆင္ပါဘူး....

ေကာင္းကင္ထက္က

လမင္းေလးလိုပဲ

မင္းေလးကို ေမာင္..

ေမာ့ၾကည့္ခြင့္ေလးရရင္..

ေမာင္ေက်နပ္ပါျပီကြယ္...

အခ်ိန္က ညစာက်က္ခ်ိန္ပါ။ ၈ နာရီေလာက္ေပါ့။ ေနရာကေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ကေလးက အိမ္ေလးမွာပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ ကိုးတနး္ေက်ာင္းသားတုန္းကပါ။

စာက်က္ရင္းနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေဆြးေျမ႕လာတယ္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ဘာသံမွ မၾကားရပဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စာက်က္သံေလးပဲ တိုးတိုးထြက္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာ တမ်ဳိးပဲ။ တခါတခါ အေ၀းက ဆဲြငင္ အူလိုက္တဲ့ ေခြးေဟာင္သံေတြက ထြက္လာလိုက္ တိတ္သြားလိုက္ေပါ့။  အိပ္ခန္းသံုးခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ ဘုရားခန္း၊ က်ယ္၀န္းတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေတြေပါင္းထားတဲ့ ဒီအိမ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပါ။ လွ်ပ္စစ္မီးလာေပမယ့္ မီးအားတအားနည္းလို႔ မီးေခ်ာင္းေတာင္ မထြန္းႏိုင္ပါဘူး။ ဘက္ထရီမီးေလးကို အားကိုးရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာက်က္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနမိပါသည္။ 

မ်က္လံုးက ကုတင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ သိုင္း၀တၳဳဆီကို ခဏခဏေရာက္ေနေပမယ့္ မနက္ျဖန္မွာ ဆိုရမယ့္ စာရွိေနေတာ့ မရမခ်င္း က်က္ရဦးမယ္ေလ။ အိမ္အျပင္မွာ ပတ္ေျပးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခြးေလး နီတိုးအသံကို ၾကားလိုက္မိေတာ့ စိတ္ထဲ တကယ္ပဲ လံုျခံဳသြားသည္။  ဓါတ္မီးေလးကို ထိုးျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ထြက္ခဲ့မိသည္။ ေကြကာအုပ္တစ္ထုပ္ေဖ်ာ္လိုက္သည္။ ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဒီအိမ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ သက္ရွိ အျဖစ္ ေနထိုင္ေနသည္။

ညဘက္ မိုးခ်ဳပ္စျပဳတာနဲ႔ အိမ္တံခါးေတြကို အလံုပိတ္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က အစြန္ဆံုး။ က်ယ္၀န္းေသာ ျခံ၀င္းထဲမွာ မခုတ္ထစ္ရေသးသည့္ ျမက္ကိုင္းတို႔က ရွည္လာသည့္အတြက္ ဘယ္လို ရန္သူပုန္းေအာင္းေနမယ္ ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ တံခါးေတြ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကို ပိတ္တိုင္း အထက္ေအာက္ အေသအခ်ာ စစ္ပိတ္ရသည္။ အိမ္သာက အိမ္ေနာက္ေဖး ကိုက္တစ္ရာ အကြာမွာ ရွိသည္။ ထိုအိမ္သာေဘးမွာ ငါးကန္ႏွစ္ကန္။ ထိုအိမ္သာေနာက္မွာ အုပ္မႈိင္းစိမ္းစိုေသာ ပိႏၷဲပင္။  အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ဒီလို အေျခအေနမွာ ညဘက္ အျပင္ဘက္ကို အိမ္သာမသြားရဲပါ။ သရဲကိုေၾကာက္လို႔မဟုတ္ပဲ မျမင္ရသည့္ အေမွာင္ရိပ္ကို ကၽြန္ေတာ္စိုးရြ႕ံသည္။ ဒါေၾကာင့္ ညမိုးခ်ဳပ္ခါနီးတိုင္း ေရအိုး၊ ေသးအိုး အစံု ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ ခ်ထားရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ တခါတခါ အိပ္မက္ေယာင္တတ္သည္။ တခါက အိပ္ေနရင္းႏွင့္ ကုတင္ထက္မွ ကၽြန္ေတာ္ထသည္။ စိတ္ကလည္း သိေနသည္။ အဲဒီေနာက္ ေသးေပါက္သည္။ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး စိုရႊဲသြားေအာင္ ေသးေပါက္သည္။ ဒါကိုလည္း သိသည္။ အဲဒီေနာက္ ေရခ်ဳိးခန္းသြားျပီး ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ေဆးေၾကာကာ ေဘာင္းဘီအသစ္လဲသည္။ အဲဒီေနာက္ အိပ္ရာထဲျပန္၀င္သည္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မနက္မိုးလင္းလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တခုမွ မမွတ္မိပါ။ တခါတေလ စဥ္းစားမိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့ ဘ၀မွာ ညည အိပ္မက္ဆိုးေတြမက္လို႔ ေယာင္တာေတာင္မွ ဘယ္သူမွ မသိပါလားလို႔ေပါ့။ တခါတေလ ၀မ္းနည္းလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြ က်မိသည္။ ေဖးမမယ့္သူ ေဘးမွာ မရွိေတာ့လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေဖးမတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္အားအင္ေတြ ျပည့္၀ခဲ့သည္။

လက္ထဲက ကဗ်ာေလးကို ျပန္ဖတ္မိသည္။ စာလည္းရျပီမို႔ စာအုပ္ကို ပိတ္ျပီး ကုတင္ထက္မွာ လွဲေလ်ာင္းေနမိသည္။ အျပင္မွာ နီတိုးေလး ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနဆဲ။ ညကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္မိုက္ သိပ္သည္းလာဆဲ...။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခင္မွာ သိုင္း၀တၳဳထဲမွာ နစ္ေျမာသြားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ဆိုတာရဲ႕ အဆက္လို႔ေျပာရမလား။ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာင္းျပန္ဆန္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။  ဒီတစ္ခါ ေသာင္းက်န္းသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါ.. ဟဲ.. ဟဲ။ 

အရင္တစ္ပုဒ္မွာ ေရးခဲ့သလိုပဲ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြကေတာ့ ေနထိုင္လာတဲ့သက္တမ္း ၾကာျမင့္ခဲ့သည့္တိုင္ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ စပီကာတပ္ျပီး ခ်တ္တင္ထိုင္ေနတဲ့ တရုတ္ၾကီးရဲ႕ အသံကလည္း ထံုးစံအတိုင္း လႊင့္ပ်ံ႕လို႔ေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အိမ္ျပန္ေနာက္က်လို႔လားမသိ.. ကုလားတို႔ရဲ႕ ဟင္းခ်က္တဲ့ အနံ႔ေပါင္းစံုကိုလည္း မရတာၾကာျပီ။ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ 

အဲဒီလိုနဲ႔ စိတ္လက္ေအးခ်မ္းတဲ့ ညေလးတစ္ညေပါ့။ မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္မယ္ ဆိုျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ခန္းထဲကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တစ္တန္းတည္းတက္ေနတဲ့ေကာင္ကို ေတြ႔ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္မယ္အျပင္ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ အံ့မခန္းပဲ။ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ ေဘဇင္မွာ ေျခေထာက္ကို စိမ္ျပီး ေျခေဆးေနတာဗ်ာ။ စာရႈသူတို႔ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကို အဲဒီအထဲ၀င္ဖို႔ အရင္ဆံုးမရမယ္။ ျပီးရင္ ကားယားကားယားနဲ႔ ထည့္ေဆးရမယ္။ ဘယ္ေလာက္ ကသီႏိုင္လိုက္မလဲ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က သူမ်ားေတြ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ေနရာမွာ ဒါမလုပ္သင့္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေရခ်ဳိးခန္းမွာ ေဆးလို႔ရရဲ႕သားနဲ႔ သြားကို မေဆးဘူး။ အံ့ပါ့ေနာ္...။ 

ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း အင္မတန္ အံ့ၾသစရာပါ။ မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ဖို႔ အခန္းသပ္သပ္၊ တစ္ထပ္ကို ေဘဇင္ ၅ လံုးတိတိလုပ္ထားေပးတာေတာင္ မီးဖိုခန္းထဲက ဟင္းခ်က္တဲ့ ေဘဇင္မွာ သြားတိုက္မ်က္ႏွာသစ္ လာလုပ္ၾကတယ္ဗ်ာ။ တဖက္က ဟင္းခ်က္ေပါ့။ သူတို႔က သြားတိုက္.. ပါးစပ္ထဲက အာပုပ္ အပုပ္အားလံုးကို ပန္းကန္ေဆးတဲ့ ေဘဇင္ထဲ ေထြးခ်ေပါ့။  ဘာေၾကာင့္ဒီလိုလုပ္တာလဲဆိုတာကို နည္းနည္းမွ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလို႔မရဘူးဗ်ာ။ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာေနရာမွာ ဘာလို႔ မလုပ္ၾကသလဲဆိုတာကိုေပါ့။

ဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဂ်ပန္ေကာင္ေလး ေရခ်ဳိးဖို႔အတြက္ ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းျပင္ကို သုေတသန အရင္ဆင္းရတယ္။ ေသခ်ာမၾကည့္ပဲ ၀င္သြားရင္ ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္ဗ်ာ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ အဆီေတြ။ ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းခင္းမွာ ဆီေတြ ၀ဲျပီး ေ၀့ေနတာဗ်ာ။ ဘာဆီမွန္းလည္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ခံရတာ ၅ ခါမနည္းပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ဆီေတြ ေရာက္လာသလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေရခ်ဳိးခါနီးတိုင္း ဒါကို စစ္ေဆးရတာ အက်င့္ကို ပါလို႔...။

ကဲ.. ကဲ.. သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာျပီးေတာ့ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္းေျပာေတာ့မယ္...။ အခုတေလာ ဂ်ပန္ေကာင္ေလး အဆိုေတာ္ရူးရူးေနပါတယ္။ မ၀ါဆီက သီခ်င္းဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ေလးကို သိျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဟဲလိုက္တဲ့ သီခ်င္းေတြ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေဆာင္မွာက အသံနည္းနည္းက်ယ္ရင္ကိုပဲ တဖက္က ၾကားရတယ္မလား။ သူငယ္ခ်င္းကလည္းေျပာပါတယ္။ မင္းတစ္ခါဆိုရင္ ေဘး ၂ခန္းေက်ာ္ကကို ၾကားေနရတယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ပန္ေကာင္ေလး သီခ်င္းတစ္ခါဆိုမယ္ဆိုရင္ ဒီအခ်က္ေတြကို ေရွာင္ရွားျပီးဆိုေနရပါေၾကာင္း...

၁) မနက္ ၁၂ အထိ မဆိုပါ... အိပ္ရာမထေသးေသာသူမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္..

၂) ည ၈ နာရီေက်ာ္ရင္ မဆိုပါ... ညဘက္ဆိုေတာ့ သူမ်ားအတြက္ မေကာင္းပါ...

၃) ေဘးပတ္၀န္းက်င္ တအားဆူေနေသာအခါ မဆိုပါ.. အသံသြင္းတာ မၾကည္လို႔ပါ...

၄) ဒီလိုနဲ႔ ၂၄ နာရီမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလို႔ရေသာ အခ်ိန္ နာရီ၀က္ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္... ေက်ာင္းလည္းသြားရတာကိုး....

အဲဒါ အဲဒီလို အလိုက္တသိနဲ႔ ေနျပီးဆိုေပးတာကို ေဘးကတရုတ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာကိုပဲ တရုတ္လို ဘာညာသာရကာ အတင္းနပ္ေတာ့..  ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူေျပာေသာ တရုတ္စကားမ်ားကို နားလည္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ေအာက္ပါသီခ်င္းအား သူအိပ္လို႔ေကာင္းေနေသာ မနက္ ၈ နာရီေလာက္တြင္ အာျဗဲလွ်ာျဗဲျဖင့္ သီဆိုလိုက္ပါေၾကာင္း... စိတ္ပုပ္စိတ္ယုတ္ျဖင့္ ေမာင္းခတ္လိုက္ပါတယ္... အားလံုး ေအာင္ပြဲခံသည့္အထိန္းအမွတ္ျဖင့္ Cheers...

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြမွာ ဆိုရိုးစကားေတြဟာ အရမ္းကို အေရးပါလြန္းပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ “ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔၊ ေစ်းသံုးလည္း မၾကြယ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားတစ္ခုထဲနဲ႔ကုိ ခ်ဳပ္ထားေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ ဒီစကားကို ၾကားေယာင္ျပီးေတာ့ ဆိုရိုးေတြနဲ႔ ရိုးရာယံုၾကည္မႈေတြဟာ ေခါင္းထဲကို ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ ၀င္ေရာက္လာတတ္ တာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေသာ စကားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မွာအင္မတန္ အေရးပါတယ္ဆိုေပမယ့္ တခ်ဳိ႕စကားေတြက်ေတာ့လည္း လက္ခံရမလို လက္မခံရသလို အရမ္းေခါင္းစားပါတယ္။ 

ဟိုးငယ္ငယ္ကေပါ့။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဇယ္ေတာက္ကစားမယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုး ေမာင္းထုတ္ခံရပါတယ္။ “သြား.. အိမ္မွာ လာမေဆာ့နဲ႔ လာဘ္ပိတ္တယ္” ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီေတာ့က်လည္း ေခါင္းေလးေတြ ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္နဲ႔ လူၾကီးမရွိတဲ့ အိမ္မွာ သြားေတာက္ၾကတာေပါ့။ တခါတေလ ၾသဇာေစ့ေတြ ေတာက္ေဆာ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏိုင္လို႔ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အိမ္သယ္သြားရင္ လူၾကီးမျမင္ေအာင္ ၀ွက္ထားရတယ္။ အိမ္က ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြမွာ အရိုက္ေတာင္ခံရတယ္ေလ။  အသက္နည္းနည္းေလးၾကီးလာေတာ့ သီခ်င္းတေအးေအး ေလတခၽြန္ခၽြန္ေလးလုပ္မယ္ျပင္ရင္ “ေလမခၽြန္ရဘူး... လာဘ္ပိတ္တယ္. ” လာျပန္ျပီ။ ဒီလာဘ္ပိတ္တာ...။ ဘာပဲေျပာေျပာ.. ဒီလို အတားအဆီးေတြေၾကာင့္ ေလကို မခၽြန္တတ္ခဲ့တာ စလံုးေရာက္မွ ေလခၽြန္ျပန္က်င့္တာ အခုဆို အေတာ္ကို ကၽြမ္းေနေပါ့... :P။

ကၽြန္ေတာ္ရွစ္တန္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဘင္ခရာအသင္းစလုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သင္တန္းတက္ရတယ္ေပါ့။ ဒီဘင္ခရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဒရမ္တီးရေတာ့ ပုေလြမႈတ္သူေတြေလာက္ ပုေလြမႈတ္မေတာ္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ က်င့္ဦးမွဆိုျပီးေတာ့ အိမ္မွာ ပုေလြမႈတ္က်င့္ေတာ့ အိမ္က အဖိုးက ေငါက္ပါေလေရာ။ သူနားေအးပါးေအး မေနရဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒါ ေနာက္တစ္ေန႔ ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္မႈတ္ေတာ့ ဘာနဲ႔လည္းမသိဘူး အေပါက္ခံရတာ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ဆိုးျပီး အိမ္ေဘးက ၀ါးရံုေတာေအာက္မွာ သြားမႈတ္တာေပါ့။ ေႏြဦးအခ်ိန္ ေလရူးေတြက တသုန္သုန္နဲ႔ တရွဲရွဲျမည္ေနတဲ့ ၀ါးရံုပင္ေအာက္မွာ ပုေလြေလးကို မႈတ္ရင္းနဲ႔ အားပါး.... ေကာင္းလိုက္တာ... တာာ.... တာ...။ အမေလး... ေျမြ.. ေျမြ... ။ ေျမြတစ္ေကာင္ စိုက္စိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ကို ေရာက္လာတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ေျပးတာ ေနာက္ အိမ္မွာ ပုေလြကို မမႈတ္ရဲေတာ့ပါဘူး။

ေျခသည္းလက္သည္းရွည္လို႔ ညွပ္မယ္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕မညွပ္ရတာတို႔ ညအခ်ိန္ မညွပ္ရတာတို႔ ေျပာျပန္ေရာ။ ဒါကို အစက ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်ဘူး။ လက္သည္းညွပ္တာ ဘယ္ေနရာညွပ္ညွပ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ လက္သည္းညွပ္တယ္ဆိုတာ အညစ္အေၾကးေတြကုိ ရွင္းတာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီလိုအလုပ္ကို အိမ္ေရွ႕ လူျမင္သူျမင္တဲ့ေနရာ လုပ္တာ ဘယ္ေကာင္းမလဲလို႔ပဲ ယူဆလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ ညဘက္ညွပ္ရင္ မျမင္မကန္းနဲ႔တို လက္အသားႏုေတြ ပါမွာစိုးလို႔ထင္တယ္လို႔ပဲ ယူဆလိုက္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာသြားေရာ။ 

ကၽြန္ေတာ္အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ စဥ္းစားတတ္လာတယ္။ အိမ္ေရွ႕အိမ္က မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ အျမဲလုပ္တယ္။ လူၾကီးေတြေျပာၾကတယ္ေလ။ အိမ္ေရွ႕မွာ မသစ္နဲ႔ လာဘ္ပိတ္တယ္ ဘာညာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ မီသေလာက္ျမင္တာကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ဒီလိုလုပ္တာ လာဘ္ပိတ္မပိ္တ္တာေတာ့ မသိဘူး။ လံုး၀ကို အျမင္မသင့္တာကေတာ အေသအခ်ာပဲ။ သြားတိုက္လို႔ထြက္လာတဲ့ တံေတြး အပုပ္အေဟာင္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ စြန္႔ပစ္တာ ဘယ္ေကာင္းမလဲဗ်ာ။ 

တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေသာ ကိစၥေတြက မယံုလို႔မျဖစ္တာမ်ဳိးလည္းရွိပါတယ္။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ တံခါးကို ေရွ႕ကေန ေနာက္အထိ တည့္တည့္လုပ္ထားပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕ကေနၾကည့္ရင္ အိမ္ေနာက္ေဖးအထိ ျမင္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ လူၾကီးေတြေျပာပါတယ္။ ေငြ၀င္လြယ္တယ္.. ျပီးေတာ့ တန္းျပီး ေငြထြက္လြယ္တယ္တဲ့။ ဒါက ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ၾကံဳေတာ့လည္း ျပန္ျပင္ေဆာက္လုိက္ရတယ္ေပါ့ေလ။ 

တခါတေလ ေမေမက ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္မယံုၾကည္ေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အလိုက္အထိုက္ေနရတယ္တဲ့။  ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘာသာ၀င္စစ္ရိုးမွန္ရင္ ဘာအယူမွ မရွိပါဘူး။ အားလံုးဟာ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ပါပဲ။ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖဆံုးတုန္းကေတာ့ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ရိုးရာအယူေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ ေဖေဖဆံုးေတာ့ နယ္မွာဆိုေတာ့ အိမ္မွာ သံုးရက္ေလာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေဖေဖ့ဓါတ္ပံုကို ခံုတစ္ခုေပၚမွာ တင္ထားျပီးေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကၽြးစရာေတြလည္း တင္ထားပါတယ္။ ေဖေဖ၀ိညဥ္ဘ၀နဲ႔ စားဖို႔ေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ နာမ္စိတ္တစ္ခု ပ်က္ျပီးတဲ့ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းမွာပဲ ေနာက္နာမ္အသစ္ျဖစ္ေပၚတယ္ေလ။ ေဖေဖက ဒီအိမ္မွာ ဆံုးေပမယ့္ ဆံုးဆံုးျပီးခ်င္းပဲ သူ႔ဘ၀အသစ္ကို စေနျပီပဲေလ။ လာစားဖို႔ ဘာညာဆိုတာ ေထရ၀ါဒမွာ မရွိပါဘူး။ ဒီလိုေကၽြးတာကေတာ့ ကိုယ့္အေဖမို႔လို႔ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ပဲ စိတ္ထဲထားလိုက္မိပါတယ္။ 

ပိုဆိုးလာတာက အေလာင္းခ်တဲ့အခါမွာပါ။ ေဖေဖ့ကို ပိတ္စနဲ႔အုပ္ျပီးေတာ့ မခ်ီၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ အေလာင္းကို အိမ္ရဲ႕ ဘယ္တိုင္ ဘယ္အစိတ္အပုိင္းကိုမွ မထိေစနဲ႔တဲ့။ အိမ္ခိုက္ လိမ့္မယ္တဲ့။ ေၾသာ္... အသက္ရွင္တုန္းကေတာ့ တန္ဖိုးၾကီးလိုက္တ့ဲလူ... ေသေတာ့မွပဲ အိမ္ကိုေတာင္ ေယာင္လို႔မွ မထိရဘူးတဲ့လား။ အိမ္တံခါး၀ကေန အျပင္ကိုထြက္မယ္လုပ္ေတာ့ ေလွကားေလးတစ္ခုကို ေအာက္မွာ ခင္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ ေလွခါးကို သီးသန္႔ ၀ါးနဲ႔လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီေလွကားကို နင္းျပီး ဒီအေလာင္းက ဆင္းရင္ လူပ်ဳိျပန္ျဖစ္ျပီး ေအးေအးလူလူသြားလိုရာ သြားႏိုင္ပါသတဲ့ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရယ္ခ်င္လြန္းေတာ့ ၾကိတ္ၾကိတ္ျပံဳးေနရတာ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အေဖဆိုတဲ့ ေမြးသဖခင္ၾကီး မီးေတြေအာက္မွာ တေျမ့ေျမ့ေလာင္ကၽြမ္းသြားလိုက္တာ... ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ပိုက္ထဲက ျပာအိုးေလးသာသာပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ 

“မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္” ဆိုတာကို လြဲျပီး ကေလးေတြကို သင္ေပးၾကတာကလည္း ရွိေသးတယ္။ မသာတခါလိုက္ပို႔တာ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္လိုက္ပို႔တဲ့ ကုသိုလ္နဲ႔ အတူတူပဲ လို႔ သင္ေပးၾကသတဲ့။ တကယ္က မသာတစ္ေခါက္လိုက္ပို႔လိုက္လို႔ ရလိုက္တဲ့ သံေ၀ဂေတြ၊ ရလိုက္တဲ့ တရားေတြဟာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ တရား ၁၀ ခါသြားနာရတာထက္ေတာင္ ပိုႏိုင္ေသးတယ္လို႔ ဆိုတာပါ။ ျဖစ္သလို လုိက္ပို႔ျပီးေတာ့ေတာ့ ကုသုိလ္က ဘယ္နားက ရမလဲ။ ငယ္ငယ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကေတာ့ မသိပါဘူးေလ။ ဒီလိုၾကားေတာ့ မသာဆို လိုက္ပို႔ဖို႔ လက္ျငႈိး၀ိုင္းေထာင္ၾကတာ မွတ္မိေသး...:)) ။

အဲ... ေဖေဖ့အေလာင္းကို တင္ထားတဲ့ ကုတင္က အသစ္စက္စက္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ေဘးလူေတြက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ အဲဒီကုတင္ကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလွဴလိုက္ပါလားတဲ့ေလ။ အိမ္မွာက်ေတာ့ ထိမွာ ခိုက္မွာစိုးျပီး ဘုန္းၾကီးေတြက်ေတာ့ ထိပါေစေတာ့တဲ့လား ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ရဲ႕....။ အဲဒီရိုးရာအယူေတြကို ဆက္သာေျပာရင္ေတာ့ ကုန္မယ္မထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကေတာင္ နည္းေသးတယ္ေျပာရဦးမယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ... အသိစိတ္ဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္မွ ရမွာမို႔လို႔ အသိတရားေတြေပးတဲ့ စာေပေတြကို ဖတ္ရႈဖို႔ တအားအေရးၾကီးပါတယ္။ ဘ၀မွာ မေသမခ်င္း သတိထားျပီး လုပ္ရမွာေပါ့... ဘာတဲ့။ “ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔ ေစ်းသံုးလည္း မလြယ္နဲ႔” တဲ့.... :)))။

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အရမ္းကို ခ်စ္ၾကသည္။ 

........................................

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေၾကကြဲစြာ လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္။ 

......................................

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္.. ကဗ်ာအိုေတြၾကားမွာ နစ္မြန္းေနျပီ.... ။ ေကာင္မေလးေပးခဲ့ေသာ အလြမ္းမ်ားနဲ႔....။

......................................

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အိပ္ရာထက္မွာ ငိုေၾကြးေနသည္...။  သူ႔ကုိ စြန္႔ပစ္ခဲ့ေသာ ေကာင္ေလးရဲ႕ အခ်စ္ေတြကို တမ္းတရင္းနဲ႔ေပါ့.....။

......................................

ေကာင္ေလး လက္ထပ္ခဲ့ျပီ...။  ေကာင္မေလးမဟုတ္တဲ့ တျခားသူနဲ႔ေပါ့....။ 

.....................................

ေကာင္မေလး လက္ထပ္ျပီ။ ေကာင္ေလးမဟုတ္တဲ့ တျခားသူနဲ႔ေပါ့...။

....................................

ေကာင္ေလးက သူ႔ဇနီးကိုေျပာတယ္... “မင္းဟာ ငါ့ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူပဲတဲ့”။ သားသားမီးမီးေတြကို နမ္းလို႔ေပါ့...။ 

.................................

ေကာင္မေလး... ရင္ခြင္ထဲက ကေလးငယ္ကို နမ္းရႈံ႕ရင္းနဲ႔ ခင္ပြန္းကိုေျပာတယ္.... “ကို႔ကို ခ်စ္တယ္”တဲ့။

................................

ေကာင္ေလး... အဖိုးၾကီးျဖစ္လာတဲ့ တစ္ေန႔... ဇနီးနဲ႔ အတူမအိပ္ေတာ့ဘူး..။ ေျမးေတြနဲ႔ ေဆာ့တယ္..။ ေျပာပါတယ္... “ေျမးေလးေတြဟာ အဖိုးရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးပဲ”တဲ့...။ 

..............................

ေကာင္မေလး.... အဖြားၾကီးျဖစ္လာေတာ့ ခင္ပြန္းကို မျပဳစုေတာ့ပဲ ေျမးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ့ေနေတာ့တယ္...။ ပါးစပ္က တဖြဖြေျပာတာက “ေတာ့ကို ယူခဲ့တာ က်ဳပ္အမွားပဲ” တဲ့...။

.............................

ေကာင္ေလး... အသက္ၾကီးလို႔ ေမ့တတ္လာေတာ့ ေျမးရယ္ သားရယ္.. ဇနီးရယ္ မသိေတာ့ပဲ ေမးလိုက္ ေမ့လိုက္ ျဖစ္ေနသတဲ့...။ 

............................

ေကာင္မေလး... သူငယ္ျပန္ျပီး ဘာကိုမွ မသိေတာ့ဘူးတဲ့ေလ....။

...........................

အဲဒီေန႔က အသုဘႏွစ္ခုခ်တယ္ေလ...။ အခ်စ္ကို မခံစားတတ္ေတာ့တဲ့ ရုပ္အေလာင္းပိုင္ရွင္ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးတို႔ကိုေပါ့။ 

..........................

ေလဟာနယ္ထဲက ေဘာလံုးႏွစ္လံုး တိုက္မိျပီး လႊင့္သြားသလိုပဲေပါ့။ အခုလည္း တျခားေဘာလံုးေတြကို တိုက္ျပီး လႊင့္သြားျပန္ျပီ။ ေၾသာ္... ေဘာလံုးေတြ အမ်ားၾကီးေမ်ာေနပါလား....။ ဒီေဘာလံုးႏွစ္လံုးလည္း ျပန္တိုက္လာႏိုင္တာပဲေလ....။ 

ဘ၀သံသရာဆိုတာ ေလဟာနယ္ထဲက ေဘာလံုးေတြပါပဲ။ အခုဆက္ဆံေပါင္းသင္းေနရေသာသူမ်ား၊ ခ်စ္သူ ရည္းစား မိသားစုမ်ား.. ဒီဘ၀မွာ တိုက္မိတာပါ။ မၾကာခင္ပဲ အေ၀းကို လြင့္သြားမွာကို ၾကိဳျပင္ရမွာေပါ့။ ေနာင္က်ေတာ့ေကာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ တိုက္ဦးမွာလဲ... ။ ဒီလိုပဲ တိုက္ေနမွာလား....။

လူတိုင္းဟာ အမွားနဲ႔ မကင္းႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ခဲတံမွာ ခံဖ်က္တပ္ထားေပးတာေပါ့။  လူ႔စိတ္ဆိုတာ ေလထီးတစ္ခုလိုပါပဲ။ မဖြင့္ခ်လိုက္ပဲနဲ႔ ဘာမွ ဆက္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ား အလိုလိုျပီးသြားတတ္ပါတယ္ေလ။ 

ပ်င္းလြန္းလို႔ အေဖာ္ဆိုတာကို လိုက္ရွာေနရင္ လူမိုက္ျဖစ္ေနျပီလို႔မွတ္ပါ။ ဒီရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အၾကီးစား လူမိုက္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္သူေတြကိုမွ မယံုၾကည္အပ္သလို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကိုယ့္အေၾကာင္း အကုန္မေျပာသင့္ပါဘူး။ ဘယ္အရာမွ မျမဲတဲ့ သခၤါရသေဘာကို ၾကားဖူးျပီး နားမလည္ရင္ မထူးဘူးေလ။ လူ႔စိတ္ဆိုတာ သခၤါရကို ဘယ္လြန္ဆန္ႏိုင္မလဲ။  ဒါကို သေဘာေပါက္ရင္ေတာ့ ရန္လည္းျဖစ္စရာမလို..စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္စရာမလိုတဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ဘ၀ကို ရႏိုင္တာ အေသအခ်ာပဲေလ... ဟုတ္..။ 

ကံငါးပါးမွာ မုသာ၀ါဒကံဟာ အျပစ္အၾကီးဆံုးတဲ့။ ဒါဆို ဒုကၡပဲ..။ ေန႔တိုင္း လိမ္လိုက္ရတဲ့ အလိမ္။ ေျမွာက္ထုိး ပင့္ေကာ္ေျပာလိုက္ရတာ အေမာ..။ “မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ” တဲ့။ ဘယ္သူေတြ ထြင္ထားတယ္မသိေပမယ့္ ဒါအမွန္ပဲ။ ဒါမွန္တယ္ဆိုတာ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒါဟာ တကယ့္အမွားဆိုတာကိုလည္း သိေနေတာ့ တမ်ဳိးပဲ။ 

ဘ၀မွာ အရွင္းဆံုးေနထိုင္တာ အဓိပၸါယ္အရွိဆံုးပဲ။ ကိုယ္ျပံဳးျပလို႔ သူျပန္မျပံဳးျပလည္း စိတ္ထဲမထားနဲ႔။  သူကိုယ့္အေၾကာင္း အတင္းေျပာေနလည္း စိတ္ထဲမထားနဲ႔။ ေဒးကာနက္ဂ်ီက သင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလ့လာပါတယ္။ အရမ္းခက္ခဲလြန္းလို႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး မေကာင္းလည္း ေနပါေတာ့လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္လက္ေလွ်ာ့ဖူးသည္။ ဘ၀ကို သီအိုရီေတြနဲ႔ ခ်တြက္လို႔မွ မရပဲေနာ့။ 

ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အတည္ေပါက္ ေလးေလးပင္ပင္ေတြးတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တခါတေလ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနခိုင္းၾကည့္တယ္။ မရ..။ ဘာမဆိုအေလးမထားတတ္တဲ့ ဘ၀ေလးမွာ ခဏေလး ေနၾကည့္မလားလို႔။ ခံစားရတဲ့ မ်က္ရည္ကို သုတ္ခ်... ပါးစပ္က တဟားဟားနဲ႔ ရယ္တတ္တဲ့ စိတ္ကေလး ဘာလို႔မ်ား မပါလာတာပါလိမ့္..??? 

ဒီလိုပဲေနာ့... “လမင္းကို ေခြးေဟာင္လို႔ ေရႊလေရာင္ ေျပာင္မပ်က္တယ္.. ထြန္းလ်က္ပင္သာ” တဲ့...။  ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေခြးကမွ မေဟာင္ခင္ အေျပာင္က ပ်က္ခ်င္ေနတတ္ေတာ့ လမင္းမစစ္လို႔ထင္ပါ့ကြယ္...။  “ဂိမွန္ေႏြဦး.. ပိေတာက္ေတြဖူးတဲ့ဒီရာသီ” ဆိုေနၾကပါတယ္..။ ပိေတာက္မရွိတဲ့ အရပ္မွာ မရတာ တမ္းတေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္မတုန္းဗ်ာ...။  ဂလိုပဲေပါ့... မရႏိုင္တဲ့ အၾကင္နာ ေႏြးေထြးမႈ ခင္မင္မႈေတြကို တမ္းတမွေတာ့ “ေလထဲ လက္သီးထိုး” သလိုျဖစ္ေနမေပါ့ဗ်ာ။ 

“မာနဆိုတာ ရွိပါ..မၾကီးပါနဲ႔” လို႔ ၾကားဖူးသလိုလိုပဲ...။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္အထိခံလိုက္ရတဲ့အခါမွာ မာနေတြနဲ႔ တင္းကနဲ ၀င္းကနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ အၾကည့္ေလးေတြ.. အမယ္ေလးဗ်ာ... ေတြးရင္းနဲ႔ သားသားေၾကာက္လာျပီ။ “ဆင္ေသကို ဆိတ္သားေရနဲ႔ ဖံုးမရ” ဆိုသလို မာနကို မေတာက္တေခါက္ အသိကေလးနဲ႔ ဖံုးထားလို႔မွ မရပဲေနာ....။ “ဆင္က်ီစားရာ ဆိတ္မခံသာ” တဲ့။ ရႊတ္ေနာက္တတ္တဲ့ သူရဲ႕ က်ီစားမႈကို မာနၾကီးသူတို႔ မခံႏိုင္တာသင္ခန္းစာယူစရာပဲ။ 

“အေရးၾကီး ေသြးနီးရာ” တဲ့။ ခက္တာက ေသြးကို ဘယ္နားလိုက္ရွာရမွန္း မသိဘူး။ မပူပါဘူး။ အင္တာနက္က ဟစ္လိုက္မယ္ေလ... :P ။ “စိန္နားကပ္ေရာင္နဲ႔ ပါးေျပာင္” ဆိုတာ ၾကားဖူးရဲ႕သားနဲ႔ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာလာ ပါးေျပာင္ေနတာကို ျမင္ေတာ့လည္း ေသြးနီးခ်င္စိတ္ နည္းနည္းသြားသလိုလို....။ ေသြးနီးဖို႔ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔ “ေရနစ္သူ ၀ါးကူလို႔ထိုး” ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ သာဓကေတြကလည္း ေရွ႕မွာ မ်ားေတာ့ ေၾကာက္သလိုလိုပဲ.... ။ 

ကဲကဲ... ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ အေႏွာင့္မလႊတ္ အသြားမလႊတ္ ျဖစ္ေရာ့မယ္။ အတူ႔ကို မွ ရည္ရြယ္၀ူးေနာ။  ဂေန႔ေတာ့ ဟိုဟိုသည္သည္ေပါ့...။ ဒါနဲ႔စကားမစပ္ ဒီေန႔ ၾကက္ေတာင္ပံ ကင္စားတယ္ဗ်ား..။ စားသြားဦးေနာ့... :P..

သုနာဒတိုင္းသူျပည္သားတို႔မွာ ထိုေန႔ရက္မ်ားကို လြန္စြာ တမ္းတေနမိသည္။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသသို႔ ရွာေဖြပါေသာ္လည္း မေတြ႔ရွိႏိုင္ေတာ့ပဲ ဒ႑ာရီပံုျပင္အျဖစ္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ရသည့္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။  

.....................................

တခါတုန္းကေပါ့...။ လူသားေတြနဲ႔အျပိဳင္ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္လြန္းတဲ့ ေက်းငွက္ေလးေတြ အုပ္စိုးခဲ့တဲ့ ကာလရွိခဲ့ေလသည္။ သုနာဒတိုင္းျပည္၏ ေတာင္စဥ္ထူေျပာေသာ ေဒသတ၀ိုက္။ စိမ္းစိုအုပ္မႈိင္းေသာ ေတာအုပ္မ်ားၾကားတြင္ ကမာၻဦးေတးဆိုငွက္တို႔ က်က္စားေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ၾကေပသည္။ ထိုငွက္တို႔သည္ တစ္မ်ဳိးႏြယ္လံုးစုစည္းေနထိုင္ၾကျပီး ထိုေတာအုပ္မ်ားထဲတြင္သာ က်က္စားတတ္ေလ့ရွိသည္။ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္ျပီး ေတးဆိုရာတြင္ သူမတူေအာင္ထူးခၽြန္ၾကေသာ ငွက္ကေလးမ်ားျဖစ္သည္။

တေလာကလံုး ေမွာင္မိုက္၍ လူသားမ်ားအိပ္ေမာက်ေနစဥ္တြင္ သီခ်င္းသံမ်ားစတင္တြန္က်ဴးလာၾကသည္။  စတင္ဆိုညည္းရာတြင္ တစ္ေကာင္ေသာ ငွက္ငယ္က စတင္ျပီး ထိုေနာက္မွာေတာ့ တစ္ေကာင္ျပီးတစ္ေကာင္ ပါ၀င္သီဆိုလာၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ငွက္တမ်ဳိးႏြယ္လံုး သံျပိဳင္သီဆိုၾကေလေတာ့သည္။  အိပ္ရာထက္မွ လူသားမ်ားသည္ ပထမဆံုးငွက္ငယ္ေလးသီဆိုခ်ိန္တြင္ စိတ္ႏွလံုးမ်ားႏူးညႊတ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာခဲ့ၾကသည္။  ထို႔ေနာက္ ငွက္အနည္းငယ္ ပါ၀င္သီဆိုသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ကင္းမဲ့စြာ မ်က္ရည္မ်ားတြင္တြင္ စီးက်လာတတ္သည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ဖက္ကာျဖင့္ ၾကည္ႏူးစြာ ငိုေၾကြးၾကရသည္။ ငွက္မ်ားအားလံုးသံျပိဳင္သီဆိုသည့္အခ်ိန္တြင္ လူသားမ်ား၏ စိတ္တြင္ ခြန္အားမ်ားျပည့္ျဖိဳးလာခဲ့သည္။ အားမာန္အဟုန္ တက္ၾကြလာၾကသည္။ အားလံုးအဆံုးတြင္ေတာ့ လူသားမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့ေတာ့သည္။ 

နံနက္မိုးေသာက္လာလွ်င္ လူသားမ်ားမွာ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာန ဘာတစ္ခုမွ မရွိၾကပဲ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ေမတၱာထားကာ ကူညီရိုင္းပင္းၾကသည္။ တစ္ေယာက္တစ္လက္ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္ၾကရင္း တိုင္းျပည္ၾကီးမွာ လြန္စြာသာယာ၀ေျပာလာခဲ့ေတာ့သည္။ ခိုးဆိုးလုယက္မႈ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပဲ ေအးခ်မ္းလြန္းသည့္ တိုင္းျပည္ၾကီးမွာ ထိုငွက္ငယ္ေလးမ်ားကို ဘုရင္မင္းျမတ္အျဖစ္ တင္ေျမွာက္ခဲ့ၾကသည္။  

..................................

ေတာအုပ္တို႔ အလယ္တစ္ေနရာ...။ ေတးဆိုငွက္တို႔သည္ တစံုတခုကို ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနၾကသည္။  နီရဲေစြးေနေသာ အရည္အနည္းငယ္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘယ္ကေရာက္လာသည္မသိေသာ ထိုအရာကို စူးစမ္းၾကည့္ရင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေ၀ဖန္ပိုင္းျခားၾကည့္ၾကသည္။  ထိုစဥ္ ငွက္တစ္ေကာင္က ထိုအရည္ကို အနီးကပ္ နမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ 

“အေမာင္တို႔... ဤအရည္သည္ အနံ႔စူးလွပါတကား..... ”

ထို႔ေနာက္ သူသည္ ေရွ႕တလွမ္းတိုးကာ အနည္းငယ္ေသာက္ၾကည့္လိုက္သည္။ 

“အေမာင္တို႔... ဘာအရသာမွ မရွိေသာ အရည္ပါတကား.... ။ တို႔တမ်ဳိးလံုးအတြက္ အက်ဳိးမရွိေသာ အရာပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ၀ိုင္း၀န္းဖ်က္ဆီးၾကပါစို႔..” 

ထို႔ေနာက္ ငွက္ငယ္တို႔သည္ ထိုအရည္အား ၀ိုင္း၀န္ဖ်က္ဆီးလိုက္ၾကေပေတာ့သည္။ 

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ထိုနီေစြးေသာအရည္မွာ ထပ္မံရွိေနျပန္ေလသည္။ ငွက္မ်ဳိးတို႔မွာ လြန္စြာ သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပရာ စမ္းေသာက္ၾကည့္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ ငွက္တစ္ေကာင္က စမ္းေသာက္ၾကည့္ျပီး ဘာအရသာမွ မရွိေသာေၾကာင့္ အက်ဳိးမရွိေၾကာင္းေျပာကာ ၀ိုင္း၀န္းဖ်က္ဆီးလိုက္ၾကျပန္သည္။ 

ထူးဆန္းစြာပင္ ထိုအရည္သည္ ေန႔စဥ္အလိုလိုေရာက္ေနေတာ့သည္။ ထိုအခါ ငွက္တို႔သည္ ထိုအရည္ကို အေရးမလုပ္ၾကရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကျပီး ဖ်က္လည္းမဖ်က္ဆီး၊ လွည့္လည္းမၾကည့္ပဲ ေနခဲ့ၾကသည္။

ထိုငွက္တို႔သည္ ပံုမွန္အတိုင္းပင္ ညစဥ္ညတိုင္း သံျပိဳင္သီခ်င္းမ်ားသီဆိုေနေလ့ရွိၾကသည္။ တေန႔ညမွာေတာ့ ထိုအရည္ကို ပထမဆံုးစမ္းေသာက္ထားေသာ ငွက္ငယ္က “အေမာင္တို႔ ဒီေန႔ည ကၽြႏု္ပ္စဆိုပါရေစ.. သီခ်င္းသီဆိုရာတြင္ ကၽြႏု္ပ္၏အသံအလြန္ေကာင္းေၾကာင္း ျပပါရေစ...” ဟု ေတာင္းဆိုလိုက္ေလသည္။  ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ငွက္အေပါင္းတို႔က မကန္႔ကြက္ၾကပဲ ဆိုခိုင္းေလေတာ့သည္။  ထိုေန႔ညက ထိုငွက္ငယ္အစခ်ီလိုက္ေသာ သီခ်င္းသံသည္ အလြန္ေကာင္းလြန္းေသာေၾကာင့္ ထိုငွက္ဆိုေနဆဲမွာပင္ လူသားမ်ား အျပိဳင္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ၾကရသည္။ ငွက္အေပါင္းတို႔မွာ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးခဲ့ၾကေလသည္။ 

ေနာက္တစ္ညေရာက္ေတာ့ ထိုအရည္ကို ဒုတိယအၾကိမ္စမ္းေသာက္ထားေသာ ငွက္က သူဆိုလိုေၾကာင္း ေတာင္းဆိုလာျပန္သည္။ ငွက္မ်ားကလည္း ခြင့္ျပဳၾကသည္။ ထိုငွက္ဆိုေနဆဲမွာပင္ လူသားမ်ား၏ မ်က္ရည္တို႔သည္ မိုးသို႔လွ်ံခဲ့ရသည္အထိ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ထိုအခါ ငွက္တို႔သည္ စဥ္းစားၾကသည္။ ထိုငွက္ႏွစ္ေကာင္တို႔သည္ ထိုအရည္ကိုေသာက္ျပီး အတိုင္းထက္အလြန္သာေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ား သီဆိုႏိုင္ၾကသည္။ ငါတို႔လညး္ ေသာက္ေခ်မွ ဟု ေတြးမိကာ အားလံုး ၀ိုင္းေသာက္ၾကေလသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ညေရာက္ေတာ့ အားလံုးေသာ ငွက္မ်ားက သီဆိုလိုေနၾကသည္။ မိဘဘိုးဘြားတို႔ တားျမစ္ေသာ္လည္း မရ။ သူဆိုလိုသည္ ငါဆိုလိုသည္ ဟုဆိုကာ ၀ိုင္း၀န္းျငင္းခုန္ၾကသည္။  ဘိုးဘြားတို႔က ၀ိုင္း၀န္းစဥ္းစားၾကျပီး ဘယ္သူမွ မဆိုပဲ အားလံုး၀ိုင္းဆိုရန္ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။ ထိုေန႔မွ လြန္ေသာ္ ငွက္တို႔သည္ သူ႔အသံေကာင္းသည္ ငါ့အသံေကာင္းသည္ဟုဆိုကာ ျပိဳင္ဆိုင္လိုလာၾကသည္။ ဟိုးအရင္က တစ္ေကာင္ဆိုေနခ်ိန္တြင္ အားလံုး ျပံဳး၍နားဆင္ၾကေသာ္လည္း အခုေတာ့ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ က်န္တစ္ေယာက္ပါဆိုသည္။ ထိုအခါ အသံမ်ားရႈပ္ေထြးလာျပီး စိတ္ညစ္ဖြယ္ရာ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနေပေတာ့သည္။ 

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ငွက္တို႔အၾကား ျငင္းခုန္မႈေတြ မ်ားလာသည္။ သံျပိဳင္မဆိုေတာ့ပဲ သူတလူငါတမင္း သီဆိုလာၾကသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင္ တစ္ေယာက္ေစာင္းခ်ိတ္လာၾကသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ တိုက္ခိုက္လာၾကသည္။ ထိုးဆိတ္လာၾကသည္။

......................

သုနာဒျပည္တြင္ ေတးသီခ်င္းမ်ား မၾကားရသည္မွာ ၾကာျမင့္လာခဲ့ျပီ။ ထိုေတာအုပ္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ရွာေဖြပါေသာ္လည္း ေတးဆိုငွက္တို႔ကို မေတြ႔ရေတာ့ပါ...။ ထိုငွက္တို႔၏ အသံကို လူသားတို႔ ငတ္မြတ္လာၾကသည္။ ငတ္မြတ္သေလာက္ နားမဆင္ရသည့္အတြက္ ေဒါသမ်ားထြက္လာၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္းရန္မူတတ္လာၾကသည္။ တိုင္းျပည္ၾကီးသည္ ဆိုးသြမ္းတိုက္ခိုက္မႈမ်ား တျဖည္းျဖည္းေပါမ်ားလာခဲ့ေတာ့သည္။  ဤေတးဆိုငွက္ပံုျပင္ေလးကေတာ့ အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္အျဖစ္ လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့သည္မွာ ယေန႔တုိင္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

(စာၾကြင္း။     ။ ေတးဆိုငွက္တို႔ ေသာက္သံုးခဲ့သည့္ အရည္ဆိုသည္မွာ မာန္နတ္က ဖန္တီးပစ္ခ်ေပးလိုက္ေသာ အရာတစ္ခုဆိုသည္ကို ယေန႔ထက္ထိ လူသားမ်ား မသိၾကပါေလ။ ထိုအရည္သည္ ေသရည္လည္းမဟုတ္ပါ။ ဘာမွ မဟုတ္ေသာအရည္ေလးပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရည္ေလးထဲတြင္ “ငါသည္ သူမ်ားထက္ ထူးခၽြန္ပါသည္။ က်န္ေသာသူမ်ားသည္ ငါ့အားမမီပါေလ” ဟူေသာ “တလြဲမာန” ေလးတစ္ခုသာ ပါ၀င္သည္။ ထိုအရည္မေသာက္မီက ငွက္တို႔သည္ မိမိတို႔အသံေကာင္းေၾကာင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမာ္ၾကြားၾကပါ။ အားလံုးေသာ ငွက္မ်ား တူညီေသာ အရည္အခ်င္းရွိသည္ဟု လက္ခံခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္... ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့........)