အခ်စ္နဲ႔ စတင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို အခ်စ္နဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ခ်င္တယ္ ေကာင္မေလးရယ္.....
အခန္း(၁)
လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္။ ေက်ာင္းသားသစ္အျဖစ္နဲ႔ ဒီေက်ာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ အတန္းထဲမွာ ၀င္လို႔ ေနရာယူရင္း စူးရွတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို သတိျပဳမိခဲ့သည္။ အေရာင္ေတာက္ေနေသာ မ်က္လံုးကို အၾကည့္လႊဲရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ထိုင္ေနမိသည္။ ျပႆနာကို ေရွာင္လႊဲခ်င္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုမွ ျပႆနာသည္ တည့္တည့္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။
ကေလးမဟုတ္ လူၾကီးမဟုတ္ ဇေကာဇကအရြယ္မွာပဲ ထိုေကာင္မေလးတို႔ အတန္းထဲမွာ စိန္လိုက္ေျပးတမ္း ကစားေနၾကသည္။ စားပြဲရဲ႕ အစြန္မွာထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၊ တစြန္းတစထြက္ေနေသာ ေျခေထာက္ကိုမွ ခလုတ္လာတိုက္ျပီး ဟပ္ထိုးလွဲက်သြားတာက ထိုေကာင္မေလး။ သူအေတာ္နာသြားမွာပဲလို႔ စိုးရိမ္တၾကီးေတြးမိေနဆဲမွာပဲ စူးရွေသာ ရန္ေထာင္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“နင္ယုတ္မာလွခ်ည္လား။ အခုမွ အသစ္လည္းျဖစ္ေသးတယ္။ ရန္လာစေနတယ္။ နာလိုက္တာ” လို႔ေျပာရင္ မ်က္ေစာင္းတြင္တြင္ထိုးေနေလသည္။ ဖံုးဖိထားေသာ မာနကိုမွ လာစြေနသူကို ျပန္ေျပာဖို႔ ပါးစပ္ျပင္လိုက္ရင္းမွ စိတ္ျပန္ေလွ်ာ့ကာ ေတာင္းပန္စကားပဲ ဆိုလိုက္မိသည္။ “မလိုပါဘူး..” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေတာင္းပန္စကားကို သူမ ခါခ်သြားခဲ့သည္။
ထိုေန႔ ေန႔လည္ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ထမင္းဘူးကိုဖြင့္ျပီး စားေနမိသည္။ မုန္႔စားရန္ မုန္႔ဆိုင္တန္းဘက္သို႔ လွည့္အထြက္ ဗြမ္းကနဲ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာတျပင္လံုး စိုရႊဲသြားသည္။ ေဒါသတၾကီးလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို မွည့္ျပံဳးကာ ေအာင္ႏိုင္သူ အသြင္ေဆာင္ေနေသာ ထိုေကာင္မေလး။ မထီတထီၾကည့္ျပီး လွည့္ထြက္သြားခဲ့သည္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ဆံုး သူမလက္ကို ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။
“ဒါဘာလုပ္တာလဲ” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ “ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲေလ... ငါနာသလို နင္ျပန္ခံရမယ္ဆိုတာ သိျပီမလား” စြာတာတာျပန္ေျပာေသာ စကားကို သည္းမခံႏိုင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ေအာ္ေဟာက္ပစ္မိသည္။
“မင္းအခု ငါ့ကို ခ်က္ခ်င္းေတာင္းပန္၊ မင္းသာ မိေကာင္းဖခင္သားသမီးဆိုရင္ မင္းအမွားကို မင္းခ်က္ခ်င္း၀န္ခံ”
“ေဆာရီးပဲ... ေတာင္းပန္တယ္ဆိုတာ ငါ့ရာဇ၀င္မွာ မရွိဘူး.. နင္ငါ့လက္ကို လႊတ္.. ငါ့ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ လုပ္ရဲလုပ္ၾကည့္ေလ.. ဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္လဲ”
ခံႏိုင္ရည္ကုန္ခန္းစြာ သူမကို ေဆာင့္တြန္းလိုက္မိသည္။ သူမ ၀ုန္းကနဲ ပစ္လွဲက်သြားသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူမ ေလွကာအစြန္းနားမွာ ရပ္ေနသည့္အတြက္ ေလွကားတေလွ်ာက္ ျပဳတ္က်သြားခဲ့သည္။ အား ကနဲ ေအာ္လိုက္ေသာ သူမအသံ.. နာက်င္လြန္းစြာ ငိုရႈိက္ေနေသာ သူမအသံ အဆံုးမွာ...။
“ဖုန္း.. ဖုန္း.. ဖုန္း”
တဖုန္းဖုနး္က်ေနေသာ ေျခသလံုးမွ ၾကိမ္ဒဏ္ေတြကို အံၾကိတ္ခံေနမိသည္။
“အခုမွ ေျပာင္းလာျပီးေတာ့ လူပါးလာ၀ခ်င္ေနတယ္ ဟုတ္လား။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔မႈဆိုတာ တခုမွ မရွိဘူး.. ကဲဟယ္.. ကဲဟယ္.. သူက်ဳိးကန္းသြားရင္ နင္တသက္လံဳး လုပ္ေကၽြးမွာလား.. ဟင္..”
ၾကမ္းတမ္းစြာ ေရရြတ္ကာ ရိုက္ႏွက္ေနေသာ ဆရာမ၊ ေဒါသတၾကီး ရိုက္ေနေသာ ၾကိမ္ဒဏ္...။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မယ္မထင္တဲ့ အျဖစ္ေတြပါပဲေလ...။
ထိုေန႔ည..။ ကၽြန္ေတာ္ေရမခ်ဳိးႏိုင္ခဲ့ပါ။ စပ္ဖ်ဥ္းေနေသာ ၾကိမ္ဒဏ္ေတြ..။ ေဆးကို နာနာမတို႔ရဲပဲ ဖြဖြေလးတို႔ကာ လိမ္ေနမိသည္။ ေဖေဖ ေမေမ သိမွာစိုးလို႔ လူေကာင္းအတုိင္းေနျပရေတာ့ တကုိယ္လံုး ပိုနာက်င္ေနမိသည္။ ေဆးလိမ္းေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ငိုေၾကြးေနမိသည္။ အသံထြက္မည္စိုး၍ ေခါင္းအံုးႏွင့္ ညွပ္ကာ ငိုေၾကြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္က နာ၍ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ စီးက်ေန၍ပင္ ျဖစ္သည္။
အခန္း (၂)
ေဆးရံုအခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ သူမကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပါလာေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ေပးလိုက္ျပီး သူမေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္လိုက္မိသည္။ သူမကို တြန္းလိုက္မိသည့္အတြက္ အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္ေနမိသည္။ တင္းမာခက္ထန္ေနေသာ သူမမ်က္ႏွာ ေျပေလ်ာ့လာသည္အထိ ေတာင္းပန္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ထားမိသည္။ ေဒါသတၾကီး ေအာ္ေငါက္ေနေသာ အသံမ်ားကို လ်စ္လ်ဴရႈကာ ကၽြန္ေတာ္ ဒူးေထာက္ျမဲ ဒူးေထာက္ေနမိသည္။ ေတာင္းပန္ျမဲ ေတာင္းပန္ေနမိသည္။
တေန႔ေသာ အခါမွာ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ခံစကားေျပာလာခဲ့သည္။ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ တေနကုန္ေစာင့္သည္။ သူမ စားခ်င္တာ မညည္းမညဴ သြား၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ သူမ အလြြန္ၾကိဳက္ေသာ ပန္းသီးကို အခြန္ႏႊာေကၽြးသည္။ သူမ နားေထာင္ခ်င္ေသာ ပံုျပင္ေလးေတြ ရွာေဖြေျပာျပသည္။ သူမ ၾကိဳက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုျပမိသည္။ သူမအတြက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျပည့္စံုလြန္းလွေသာ အေဖာ္တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
သူမေဆးရံုဆင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမအားထားရေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူမႏွင့္ စာက်က္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ ဘယ္အရာမွာမဆို သူမထက္ တဆင့္ႏွိမ့္ကာ ေနတတ္ခဲ့ရသည္။ သူမထက္ ေတာ္သည္ကို သူမ မလိုလား။ တနည္းဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမ လက္ေအာက္မွာသာရွိရမည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးပင္ ျဖစ္ရမည္။ ညတိုင္းညတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖုန္းေျပာခဲ့ၾကသည္။ ဖုန္းထဲမွာ သူမၾကိဳက္သည့္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ အျမဲေျပာျပရသည္။ ထိုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ရည္းစားစကားေျပာခဲ့သည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပဲ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေသာအေျဖ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ရခဲ့သည္။ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုနဲ႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ မထင္မွတ္စြာ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရမ္းခ်စ္ေနခဲ့သည္။ ငါးဟင္းထည့္လာသည့္ ေန႔တိုင္း သူႏႊင္ေပးေသာ ငါးႏွင့္ စားရသည္။ အရိုးႏႊင္ေနရင္းႏွင့္ သူမ ဘယ္ေတာ့မွ ထမင္းကို ၀ေအာင္ မစားရခဲ့။ ဗလမရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို သူအျမတ္တႏိုး ေခါင္အံုးအိပ္ခ်င္ခဲ့သည္။ ခ်ဳိင့္၀င္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ပါးခ်ဳိင့္ေလးကို သူမအရမ္းသေဘာက်၍ ခဏခဏ ရယ္ျပရသည္။ ခ်စ္သူျဖစ္လာခဲ့သည့္ ေနာက္ပိုင္း သူမ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ ဖုန္းေျပာတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ပံုျပင္ မေျပာျပခိုင္းေတာ့ပါ။ စာက်က္တိုင္း သူမ အႏိုင္မလုိခ်င္ေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဦးစားေပးလာခဲ့သည္။ ဖိုးၾကယ္ဟူေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ တြင္တြင္ေျပာေသာ စကားတစ္ခြန္းမွာ “ၾကယ္.. ငယ့္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ခြဲမသြားပါနဲ႔ေနာ္... ” ဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္းပင္ျဖစ္သည္။
အခန္း (၃)
၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၃ ရက္။ ရန္ကုန္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အသိထဲမွာ အေဖအေမအတြက္ ေအာဒီရေအာင္ ေျဖေပးရမည္။
“အေဖနဲ႔ အေမ။ ၁၀ တန္းစားေမးပြဲကို သားရန္ကုန္မွာ ေျဖမယ္။ သားဒီေက်ာင္းမွာ ေဖာင္မတင္တဲ့ ကိစၥကို ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ လုပ္ေပးပါ။ အေဖတို႔ ကတိတည္ရင္ သား ေအာဒီရေအာင္ ေျဖေပးမယ္... ”
ဒီကတိေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေတာင္းဆိုမိခဲ့သည္။ ငယ့္အတြက္ ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကို ေပးခိုင္းလိုက္သည္။ ကားမွန္ျပတင္းထဲမွာ အျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းတစ္စံုဟာ နာက်ညး္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနသတဲ့လား...။
ငယ္..
ဒီစာနဲ႔အတူ နင့္ကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ငါနင့္အတြက္ စကားတစ္ခြန္းလက္ေဆာင္ေပးခဲ့မယ္။ ငါနင့္ကို အရမ္းမုန္းတယ္။ အရမ္းနာက်ည္းတယ္။ ဒိုင္ယာရီကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ နင္နားလည္လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ နင့္ေၾကာင့္ အရိုက္ခံခဲ့ရလို႔ ေသြးစို႔ေနတဲ့ ငါ့ေျခသလံုးက ေသြးစေတြကိုပါ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာမေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းမက်န္ ငါေရးေပးထားခဲ့တယ္။ ထာ၀ရ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္..။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေတြ႔ခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္ဘ၀မွာမွလည္း မဆံုခ်င္ပါဘူး။ အဟက္... နင္လို ေတာ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ငါ့လိုလူတစ္ေယာက္အတြက္ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲကိုေတာ့ အရႈံးခံမွာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္... ဟားဟားဟား...
ဖိုးၾကယ္... (သို႔မဟုတ္) ၾကယ္ေသာၾကာ
အခန္း (၄)
ကားပတ္ကင္မွာ ကားကိုရပ္ရင္း မမအခန္းသို႔ ၀င္လာခဲ့သည္။ မမသူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာမမမ်ားကို ျပံဳးျပရင္း မမအခန္းထဲသို႔ ၀င္ထိုင္ေနမိသည္။ မမက စိတ္ေရာဂါကုဆရာ၀န္။ ဒီေနရာကို လာရတာ အင္မတန္ စိတ္ညစ္သည္။ အရူးေတြ ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းေနသည္မွာ စိတ္မခ်မ္းသာဖြယ္ရာပင္ျဖစ္သည္။ မမဂ်ဴတီခ်ိန္ျပီးခါနီးဆိုေတာ့ စိတ္ရွည္သည္းခံေစာင္းစားေနဆဲ. စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ၀ုန္းကနဲ ေျပး၀င္သြားေသာ ဆရာမမ်ား။ ေအာ္ဟစ္ရုန္းကန္ေနေသာ အသံ။ စကားသံ မပီပဲ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေအာ္ေနေသာ အသံ။ ၾကည့္ခ်င္စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ပဲ ထိုအခန္းဆီသို႔ ထြက္လာခဲ့မိသည္။
မမက အိပ္ေဆး အျမန္ထိုးေပးလိုက္ေတာ့ ထိုေကာင္မေလး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ သူမ တကိုယ္လံုး ေရေႏြးေငြ႔ေလာင္သလို မီးဟပ္သလို ျဖစ္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာ ကပ္ေနျပီး အေပါက္ေသးေသးေလးသာ က်န္ေနသည္။ သူမလက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ အရာကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလး။ ဒိန္းကနဲ ရင္ထဲမွာ ျမည္သြားသည္။ ဘယ္လိုမွ မေမ့ႏိုင္ေသာ စာအုပ္ေလး။ သူမကို အေသအခ်ာ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ ဟုတ္တယ္... သူမ..။ ငယ္..။ ငယ္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ..။ မမဆီကို အျမန္ေျပးျပီး Case History ကိုေတာင္း ၾကည့္မိသည္။
ငယ္..။ ငယ္ ၁၀ တန္းလည္း မေအာင္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခြာခဲ့သည့္ေန႔က အလူးလူးအလြန္႔လြန္႔ ငိုေၾကြးေနေသာ ငယ္...။ စိတ္ထိခိုက္စြာခံစားရျပီး မူမမွန္ေတာ့သည့္ ငယ္..။ မ်က္လံုးေၾကာင္စီစီႏွင့္ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေသာ ငယ္...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရေႏြးနဲ႔ ေလာင္းခ်သည့္ ငယ္...။ ျခင္ေထာင္ကို မီးရႈိ႕ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံစည္သည့္ ငယ္....။ မီးေလာင္ဒဏ္ေရာ.. ေရေႏြးေလာင္ဒဏ္ေရာေၾကာင့္ စကားမေျပာႏိုင္ေတာ့သည့္ငယ္.. တခြန္းတည္းေသာ ထြက္ႏိုင္သည့္ အသံက “ၾကယ္..”
.............................
သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ဒူးေထာက္မေတာင္းပန္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူမ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုတာကိုလည္း မခံရေတာ့ပါ။ သူမ အရမ္းၾကိဳက္သည့္ ပန္းသီးကိုလည္း ခြာမေကၽြးႏုိင္ေတာ့ပါ။ သူမ အလြန္ၾကိဳက္ေသာ ပံုျပင္မ်ားကိုလည္း မေျပာျပႏိုင္ေတာ့ပါ...။ သူမကို စြန္႔ခြာခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမက ထာ၀ရ ျပန္လည္စြန္႔ခြာခဲ့ျပီ။ ငယ့္အေၾကာင္း အိပ္မက္ဆိုးေတြ ေန႔တိုင္းမက္သည့္ ကၽြန္ေတာ္..။ ငယ္ကလႊဲလို႔ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ မခ်စ္ေတာ့ လက္မထပ္ေတာ့သည့္ ကၽြန္ေတာ္..။ ငယ့္ကို ရက္စက္ခဲ့သည့္ ဒဏ္ေတြကို ခါးစည္းခံမည့္ ကၽြန္ေတာ္...။
............................
တကယ္ေတာ့ သက္ေရာက္မႈတိုင္းမွာ တံု႔ျပန္မႈတစ္ခုစီေတာ့ ရွိေနၾကသည္။ အခ်စ္တစ္ခုနဲ႔ စတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခု.. အခ်စ္နဲ႔သာ အဆံုးသတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာငး္လိုက္မလဲ...။ ၾကယ္ေတြေၾကြတာျမင္တိုင္း သူငယ္ခ်င္း ဖိုးၾကယ္ကို သတိရမိသည္။ ငယ့္ကိုလည္း လြမ္းမိသည္။ ေၾကြလႊင့္ပ်က္စီးသြားသည့္ ၾကယ္ႏွစ္လံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဂ်ပန္ေကာင္ေလးမွာ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
