လက္ထဲက ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးၾကည့္သည္....
သည္းဦးပန္း
မျငိဳးႏြမ္းမယ့္
သည္းဦးပန္းေလးမို႔..
ေမာင့္ရင္ထဲမွာ..
ထာ၀ရ ပန္ထားခ်င္တယ္...
အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ
မတရားတာ မရွိဘူးဆိုေပမယ့္
မင္းအခ်စ္ရဖို႔..
ေမာင္တိုက္စစ္မဆင္ပါဘူး....
ေကာင္းကင္ထက္က
လမင္းေလးလိုပဲ
မင္းေလးကို ေမာင္..
ေမာ့ၾကည့္ခြင့္ေလးရရင္..
ေမာင္ေက်နပ္ပါျပီကြယ္...
အခ်ိန္က ညစာက်က္ခ်ိန္ပါ။ ၈ နာရီေလာက္ေပါ့။ ေနရာကေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ကေလးက အိမ္ေလးမွာပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ ကိုးတနး္ေက်ာင္းသားတုန္းကပါ။
စာက်က္ရင္းနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေဆြးေျမ႕လာတယ္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ဘာသံမွ မၾကားရပဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စာက်က္သံေလးပဲ တိုးတိုးထြက္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာ တမ်ဳိးပဲ။ တခါတခါ အေ၀းက ဆဲြငင္ အူလိုက္တဲ့ ေခြးေဟာင္သံေတြက ထြက္လာလိုက္ တိတ္သြားလိုက္ေပါ့။ အိပ္ခန္းသံုးခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ ဘုရားခန္း၊ က်ယ္၀န္းတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေတြေပါင္းထားတဲ့ ဒီအိမ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပါ။ လွ်ပ္စစ္မီးလာေပမယ့္ မီးအားတအားနည္းလို႔ မီးေခ်ာင္းေတာင္ မထြန္းႏိုင္ပါဘူး။ ဘက္ထရီမီးေလးကို အားကိုးရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာက်က္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနမိပါသည္။
မ်က္လံုးက ကုတင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ သိုင္း၀တၳဳဆီကို ခဏခဏေရာက္ေနေပမယ့္ မနက္ျဖန္မွာ ဆိုရမယ့္ စာရွိေနေတာ့ မရမခ်င္း က်က္ရဦးမယ္ေလ။ အိမ္အျပင္မွာ ပတ္ေျပးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခြးေလး နီတိုးအသံကို ၾကားလိုက္မိေတာ့ စိတ္ထဲ တကယ္ပဲ လံုျခံဳသြားသည္။ ဓါတ္မီးေလးကို ထိုးျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ထြက္ခဲ့မိသည္။ ေကြကာအုပ္တစ္ထုပ္ေဖ်ာ္လိုက္သည္။ ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဒီအိမ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ သက္ရွိ အျဖစ္ ေနထိုင္ေနသည္။
ညဘက္ မိုးခ်ဳပ္စျပဳတာနဲ႔ အိမ္တံခါးေတြကို အလံုပိတ္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က အစြန္ဆံုး။ က်ယ္၀န္းေသာ ျခံ၀င္းထဲမွာ မခုတ္ထစ္ရေသးသည့္ ျမက္ကိုင္းတို႔က ရွည္လာသည့္အတြက္ ဘယ္လို ရန္သူပုန္းေအာင္းေနမယ္ ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ တံခါးေတြ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကို ပိတ္တိုင္း အထက္ေအာက္ အေသအခ်ာ စစ္ပိတ္ရသည္။ အိမ္သာက အိမ္ေနာက္ေဖး ကိုက္တစ္ရာ အကြာမွာ ရွိသည္။ ထိုအိမ္သာေဘးမွာ ငါးကန္ႏွစ္ကန္။ ထိုအိမ္သာေနာက္မွာ အုပ္မႈိင္းစိမ္းစိုေသာ ပိႏၷဲပင္။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ဒီလို အေျခအေနမွာ ညဘက္ အျပင္ဘက္ကို အိမ္သာမသြားရဲပါ။ သရဲကိုေၾကာက္လို႔မဟုတ္ပဲ မျမင္ရသည့္ အေမွာင္ရိပ္ကို ကၽြန္ေတာ္စိုးရြ႕ံသည္။ ဒါေၾကာင့္ ညမိုးခ်ဳပ္ခါနီးတိုင္း ေရအိုး၊ ေသးအိုး အစံု ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ ခ်ထားရသည္။
ကၽြန္ေတာ္ တခါတခါ အိပ္မက္ေယာင္တတ္သည္။ တခါက အိပ္ေနရင္းႏွင့္ ကုတင္ထက္မွ ကၽြန္ေတာ္ထသည္။ စိတ္ကလည္း သိေနသည္။ အဲဒီေနာက္ ေသးေပါက္သည္။ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး စိုရႊဲသြားေအာင္ ေသးေပါက္သည္။ ဒါကိုလည္း သိသည္။ အဲဒီေနာက္ ေရခ်ဳိးခန္းသြားျပီး ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ေဆးေၾကာကာ ေဘာင္းဘီအသစ္လဲသည္။ အဲဒီေနာက္ အိပ္ရာထဲျပန္၀င္သည္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မနက္မိုးလင္းလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တခုမွ မမွတ္မိပါ။ တခါတေလ စဥ္းစားမိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့ ဘ၀မွာ ညည အိပ္မက္ဆိုးေတြမက္လို႔ ေယာင္တာေတာင္မွ ဘယ္သူမွ မသိပါလားလို႔ေပါ့။ တခါတေလ ၀မ္းနည္းလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြ က်မိသည္။ ေဖးမမယ့္သူ ေဘးမွာ မရွိေတာ့လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေဖးမတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္အားအင္ေတြ ျပည့္၀ခဲ့သည္။
လက္ထဲက ကဗ်ာေလးကို ျပန္ဖတ္မိသည္။ စာလည္းရျပီမို႔ စာအုပ္ကို ပိတ္ျပီး ကုတင္ထက္မွာ လွဲေလ်ာင္းေနမိသည္။ အျပင္မွာ နီတိုးေလး ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနဆဲ။ ညကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္မိုက္ သိပ္သည္းလာဆဲ...။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခင္မွာ သိုင္း၀တၳဳထဲမွာ နစ္ေျမာသြားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။
15 ေယာက္က မွတ္ခ်က္ျပဳသြားသည္။:
အသက္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ကတည္းက
ဒီလို ကဗ်ာ မ်ိဳး လည္း
ခံစားတတ္ေနတာ ကိုးးးး..
ငါတို႕ ေတာ့ အဲ့အရြယ္
ထုတ္စည္း တိုး လို႕ေကာင္းတုန္း ၊
ကုလားမ စည္း နင္းလို႕ ေကာင္းတုန္းး၊
အဲ့ဒါေတြ
ဘယ္နားေနမွန္းေတာင္ မသိ ...၊
ကဲကဲ
အနံ႕ အသက္ မေကာင္းလို႕
စကားမရွည္ေတာ့ဘူးး..
ၿမန္ၿမန္ ၿပန္ေတာ့မယ္...
အဲ ငယ္၂ကတည္းက အိပ္ရာေပၚမွာ . . . ေတြေပါက္ခ်တယ္ ရွက္ဘူးလားလုိ႕:)
ေအာ္ -ီး တင္ ဆရာ မဟုတ္ပါ့ကလား.. ေ-း မွာလည္း ဆရာ ပါ့လားဟ.
ခင္မင္လွ်က္
ကဗ်ာေရာစကားေျပေရာအေရးေကာင္းတယ္
အဲဒီအရြယ္ကတည္းက ကဗ်ာေလးေတြ ေရးတတ္တာေပ့ါ။ ကဗ်ာေလးက ေခါင္းစဥ္ေပးထားတာေလး အရမ္းေကာင္းတယ္။ အိပ္ရင္ ေယာင္တာကလည္း အဆန္းပဲေနာ္ ေမာင္ေလး။ ေတာ္ေသးတယ္ တခါတည္း ေမ်ာပါသြားတယ္လို႔ မမက္လို႔ေနာ္။ း))
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
၁၄ နွစ္သားေလးတုန္းကေတာင္ ဒီေလာက္ေကာင္းေကာင္းကဗ်ာေရးနိုင္တယ္ ေတာ္တယ္
ေမာင္ေလး ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ေကာ စာသားေကာ အကုန္ေကာင္းပါ၏။
၁၄ နွစ္ထိ အိပ္ယာထဲစိုရႊဲေအာင္ေပါက္တယ္ေပါ ့
ခြိခြိ.............................................. ရွက္ရွက္
ေဘးနားမွာ ေခြးတို ့ေၾကာင္တို ့ရွိတာ အရမ္းအားရွိတာ မွန္တယ္ ေမာင္ေလးေရ ၾကံဳဖူးေပမဲ ့ေမာင္ေလးလို ေတာ ့ ရႊဲတာဟုတ္ဖူးေနာ္ ေၾကာက္တာတစ္ခုပဲ
သာယာခ်မ္းေျမ့ပါေစေနာ္
မိုး
အိပ္မက္ဆို မက္တဲ့ညေတြ ကုန္ဆံုးလြန္ေၿမာက္ပါေစ ဗ်ာ...
ကဗ်ာက ေရးတတ္လိုက္တာ
ေသးက လဲ ေပါက္တတ္လိုက္တာေနာ္..
အဟဲဟဲ...
(ျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုလို႕ လာႏွဳတ္ဆက္တာပါ။ အခုပဲ မၾကီးဝါဆီမွာ ေတြ႕လိုက္လို႕ေလ။)
းဝ)
ညီဂ်ပန္ေလးေရ..
အစ္ကိုလည္း.....ေနမေကာင္းတာနဲ႔ေရာ....၊ ေနေကာင္းၿပီးေတာ့.စာေၾကြးေတြ႐ွင္း....၊ အလုပ္ေၾကြးေတြ႐ွင္းရင္းးး အခုမွ ေရာက္ေတာ့တယ္....။
အခုထက္ထိ...အိပ္ယာထဲမွာေကာ ခ်ဴခ်ဴးေတြေပါက္ေသးလားဟ.......း))
(အစ္မ၀ါရဲ႕ အိမ္ေလးမွာ ညီေလးကိုေတြ႕လိုက္တယ္....။ လူေခ်ာေလးပဲဟ........း))
ခင္မင္တဲ့
ဏီလင္းညိဳ
ေကာင္ေလးေရ..မေတြ႔တာေတာင္ၾကာၿပီေနာ့..
လာေရာက္ခံစားသြားပါတယ္။
ပန္ပန္က မထင္ရဘူးေနာ္ ... ငယ္ငယ္ကထဲက ကဗ်ာပိုးရိွတယ္.. ဒါေတာင္ ကဗ်ာ မေရးတတ္ဘူး ဘာေလးနဲ႔ ... း)
အလည္လာပါေၾကာင္း
ေဟ
၁၄ ႏွစ္တုန္းက ဘာလို႕ တေယာက္တည္းျဖစ္ေနတာတုန္း ..
ေယာင္တာလည္း အဆန္းေနာ္
ၾကားဘူးပါတယ္ အိပ္ရာထဲ အိပ္မက္မက္ျပီး ရွဴးရွဴးေတြ ေပါက္ခ်တာမ်ိဳး
ေဘာင္းဘီပါ လဲတယ္ေတာ့ မၾကားဘူးဘူး .. :D
ညီေလးေပ်ာက္ေနတယ္.......သတိရလို႔လာခဲ့တာ.....။
အိမ္ျပန္သြားတာလားညီေလး........း))
ခင္မင္တဲ့
ဏီလင္းညိဳ
ဟုတ္ပါ ့ ေမာင္ေလးစာေလးေတြ တရားသေဘာေတြလည္းေတြ ့ရ ရယ္လညး္ရယ္ရလို ့အသစ္မတင္ေသးဖုူးလားလာလာျပီးေခ်ာင္းေခ်ာင္းသြားရတာလညး္ေမာျပီ ေနမ်ားမေကာင္းတာလား အလုပ္ရွုပ္ေနတာလား အရွုပ္ေတြလုပ္ေနတာလား အဲမွားလို ့ကဲပါ က်မ္းမာလို ့စာေရးဖို ့အခ်ိန္မ်ားမ်ားရပါေစေနာ္
Post a Comment