အီးဋီကာ (၂)

ၾကားဖူးေသာ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေတြးမိေတာ့ ျပံဳးမိသည္။ အဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို အုပ္စိုးစဥ္က ရွမ္းျပည္နယ္က ေက်းရြာေလး တစ္ရြာမွာေပါ့။ အဂၤလိပ္ၾကီးတစ္ေယာက္က ခရီးသြားရင္း အဲဒီ ရွမ္းရြာေလးေရာက္ေတာ့ အိမ္သာတအားတက္ခ်င္လာသည္။ ခက္သည္က အိမ္သာဆိုတာကလည္း အဲဒီ ေခာတ္က ရွိတာမဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ သစ္ပင္ျခံဳႏြယ္ၾကားမွာ ကိစၥျပီးခဲ့ရသည္။ ထုိကိစၥက တရြာလံုးအံုးအံုးကၽြတ္ကၽြတ္ နာမည္ၾကီးသြားခဲ့သည္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဂၤလိပ္အီးကို ထူးဆန္းစြာ တရြာလံုး ၀ိုင္းအံုၾကည့္ခဲ့ ၾကသည္တဲ့။ အဂၤလိပ္အီးနဲ႔ ျမန္မာအီး ဘာကြာပါသလဲ??

ဘိုဆိုလွ်င္ အလိုလို အထင္ၾကီးခ်င္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္တစ္ခုထဲ မဟုတ္ပါ။ အာရွႏိုင္ငံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားျဖစ္သည္။ ဘိုေတြစကားေျပာလွ်င္ ေလးေလးနက္နက္ နားေထာင္ၾကသည္။ အေတာ္အတန္ မလြန္ဆန္ရဲၾကပါ။ ဒီအခ်က္က အေနာက္ကမာၻက အေရွ႕တိုင္းကို လႊမ္းမိုးႏိုင္ေသာ အခ်က္တခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ကုမၸဏီက အဂၤလန္ကပါ။ ဘိုေတြအမ်ားၾကီး ရံုးထိုင္ပါသည္။ ဘိုအီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔အီးထက္ ဘာကြာသလဲဆိုလွ်င္ က်ေနာ့္အထင္ကေတာ့ ပိုနံပါသည္။ သူတို႔က အစံုစားသတၱ၀ါျဖစ္သျဖင့္ ၀မ္းပိုပုပ္သည္ဟု ယူဆရပါသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရံုးက ဒါရိုက္တာ ဘို၀၀ၾကီး အိမ္သာထဲ၀င္သြားတာကို ျမင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ နာရီ၀က္အထိ အဲဒီအိမ္သာထဲ မသြားရဲပါ။ မေတြ႔လို႔ ၀င္လိုက္မိရင္ေတာ့လား... :P... ေန႔လည္စာ စားခ်င္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္ကုန္မည္။

အခု ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းတက္ေတာ့လည္း ဟာသေလးေတြ ခဏခဏျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့အေဆာင္က ၅ ထပ္အေဆာင္။ ေအာက္ ၂ ထပ္က မိန္းကေလးမ်ားေနျပီး အေပၚ ၂ ထပ္က ေယာက်္ားေလးမ်ားေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုိလိုႏိုးတတ္ၾကသည္က ၈ နာရီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ၇ နာရီခြဲဆိုလွ်င္ ႏိုးေနတတ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ တေဆာင္လံုး တိတ္ဆိတ္ေနတတ္သည္။ မနက္္အိပ္ရာထျပီးေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆြဲကာ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာတက္ပါသည္။ ခဏေနလွ်င္ အူယားဖားယား ေျပးလာေသာ ေျခသံမ်ားကို ၾကားရသည္။ အိမ္သာထဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အသံအမ်ဳးိစံုကို ၾကားရေတာ့သည္။ အဆက္မျပတ္ ပါျပီးပါက သက္ျပင္းသံေလးေတြကိုပါ ၾကားရတတ္သည္။ တခ်ဳိ႕မ်ား ေလလည္းလည္သည္။ အီးလည္းပါသည္။ ထိုအသံမ်ားကို ၾကားရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တခြိခြိႏွင့္ ရယ္မိပါသည္။ ပါးစပ္လည္း ဟဟ မရယ္ရဲ။ အနံ႕ေတြ ၀င္ကုန္မွာစိုးတာေၾကာင့္ စာအုပ္နဲ႔ ပိတ္ရယ္ရသည္။ တခါတေလ အလြန္ထူးဆန္းေသာ အသံမ်ားကို ၾကားပါက ပိုင္ရွင္ကို စံုစမ္းရန္ ထိုလူထြက္မွ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ထြက္သည္။ ေနာက္တခါ အဲဒီလူကို ျမင္တိုင္း ရယ္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာသျဖင့္ မနည္း ထိန္းထားရသည္။

တကယ္တမ္းေတာ့ ဒီခႏၶာ၀န္ကို ဘယ္သူမွ မႏိုင္ပါ။ ဒီကိုယ္ခႏၶာက စားခ်င္လွ်င္ ေကၽြးရသည္။ ကဲ.. ထြက္ခ်င္ျပန္ျပီေဟ့ဆိုလွ်င္လည္း ရွိသမွ် အလုပ္ကို ခ်ျပီး ပါရျပန္သည္။ သူက ရုပ္လွသည္လည္း မေရြး.. ရုပ္ေခ်ာသည္လည္းမေရြး...။ ဒါေၾကာင့္ အီးတလံုးေဆာင္ အိုေတာင္ မဆင္းရဲဆိုတဲ့အတိုင္း တရားေပါက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အီးအေၾကာင္း မ်ားမ်ားေလ့လာဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။

စလံုးမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ၾကံဳခဲ့ရသည္ကေတာ့ ရက္စက္လြန္းအားၾကီးပါသည္။ သူႏွင့္ တရံုးထဲထိုင္သည့္ တရုတ္မေလးက အရမ္းေခ်ာသည္။ တေန႔ သူအိမ္သာ တအားတက္ခ်င္တာနဲ႕ ထြက္လာေတာ့ အိမ္သာကလည္း မအား..။ အဲတာနဲ႔ အိမ္သာေရွ႕မွာ ေစာင့္ေနမိသည္။ ခဏေနေတာ့ ထိုတရုတ္မေလး ထြက္လာသည္။ သူလည္း ခပ္သြက္သြက္ပဲ အိမ္သာထဲ လွမ္း၀င္လိုက္မိေတာ့.. ။ ဘိုခုံမွာ အီးေတြ ေပေနသတဲ့။ ထိုတရုတ္္မေလးက ေမ့သြားတာလား သတိမျပဳမိတာလားမသိေပမယ့္ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး လွလွျမင္တိုင္း ထိုအေၾကာင္းကိုပဲ ျမင္ေယာင္ေနမိေတာ့သည္။

ရင္ဖြင့္ရာ

စာၾကည့္စားပြဲေလးကေန အျပင္ဘက္ ေတာအုပ္ထဲကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေတာအုပ္ေဘးမွာ ပန္းျခံေလး။ ကေလးေပါင္းစံု ေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ ဒါန္းစီးသည္။ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ မိဘ အုပ္ထိန္းသူတို႔က ေဘးနားမွာ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ သူတို႔ေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကမွာပဲေလ။ သူတို႔မွာ မိသားစုရွိသည္။ မိတ္ေဆြရွိသည္။ ဒါသည္ သူတို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ။ မနက္အိပ္ရာထလည္း တစ္ေယာက္တည္း။ ေက်ာင္းသြားလည္း တစ္ေယာက္တည္း။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားတို႔ကလည္း ဒီေနရာေလးႏွင့္ ေ၀းကြာသည့္ေနရာမ်ားမွာေလ...။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္သြားလည္ဖို႔လည္း ေငြေရာ အခ်ိန္ေရာ အင္မတန္ ခက္ပါသည္။ ဆက္သြယ္ျဖစ္သည္။ ေလလႈိင္းၾကားကဆင့္။ အင္တာနက္ေတြ ၾကိဳးေတြၾကားက ဆက္သြယ္ခ်က္ေတြက ျပင္ပေလာက္ေတာ့ ရင္ကို ေႏြးေထြးမႈမေပးတာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲေလ။

ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ရည္မွန္းခ်က္အတြက္သာ ေ၀းတေနရာမွာ လာေရာက္ေနထိုင္ေနရသည္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းလည္း တိုးလာပါသည္။ မိတ္ေဆြလည္း တိုးလာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈမတူ အေျခခံ ခံယူခ်က္ျခင္းမတူ အသိုင္းအ၀ိုင္းခ်င္းမတူတာေၾကာင့္ တကယ္ပဲ ဒီဆက္သြယ္ခ်က္ေတြက ရင္ကို မေႏြးေထြးေစတာကေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. ေနရာသစ္တစ္ခုမွာ အနည္ထိုင္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔ အတိတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိသားစုေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ဘ၀ကို စိတ္ကူးခဏခဏ ယဥ္မိပါတယ္ဗ်ာ..။