ဒီေန႔ညေလးဟာ စကၤပူဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးကြန္ပ်ဴတာ သံုးႏိုင္မယ့္ညေလးတစ္ညပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ ကြန္ပ်ဴတာေလးကို အိမ္ကိုျပန္ပို႔ထားျပီးေတာ့ ရံုးကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ သံုးတာေၾကာင့္ပါ။ မနက္ျဖန္ဆို ရံုးမွာ ေနာက္ဆံုးေန႔ပဲေလ။ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ဖုန္းေတြ ကင္မရာေတြ အကုန္ျပန္အပ္ရေတာ့မယ္။ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ စေနေန႔မွာ ဒီျမိဳ႕ေလးကေန ထြက္ခြာေတာ့မယ္..။

ဒီခ်န္ဂီေလဆိပ္ေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္ျပီး တေယာက္ကို လုိက္ပို႔ရင္း ၀မ္းနည္းခဲ့ရသည္။ အခုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စြန္႔ခြာလို႔ ၀မ္းနည္းရျပန္ျပီ။ မိဘ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ခ်စ္သူတို႔ကို ေတြ႔ရဖို႔ ၀မ္းသာသင့္ေပမယ့္ မသိစိတ္ထဲမွာ ဆို႔ႏွစ္ေနသည္။ ဒီေန႔ညမွာ ဒီစကၤပူက ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြအားလံုးကို ဒီစာေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ပါရေစလားဗ်ာ...။

မေရာင္ (ေမတၱာေရာင္ျပန္)

ေမာင္ေတြ ညီမေတြ အေပၚမွာ ထားတဲ့ မၾကီးရဲ႕ ေမတၱာေတြကို တကယ္ပဲ ေလးစားမိပါတယ္။ မၾကီးကို ျမင္တိုင္း ရင္ထဲမွ တလွပ္လွပ္နဲ႔ တအားကို ခ်စ္မိတယ္။ တကယ့္ ေမာင္နွမသာ ျဖစ္လိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲဟင္..။ မၾကီး ရံုးမွာ ထမင္းလာစားတဲ့ေန႔ကေလ..။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကီးလုပ္လာတဲ့ ၾကက္ဥသုပ္ေလးကို ငုံ႔စားရင္ မ်က္ရည္ တစက္က်မိတယ္..။ အရမ္းလည္း ငိုခ်င္တယ္.။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဆိပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားေနတာကို ေဘးကေန ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ မၾကီးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ေမတၱာေတြကို ျမင္ေနရလို႔ပဲ..။ ေကာ္ဖီထေဖ်ာ္ေပးတာက အစ လိေမၼာ္သီးေလး ခြဲေပးတာအဆံုး မိခင္တစ္ေယာက္လို အမၾကီးတစ္ေယာက္လို ျပဳစုတတ္တဲ့ မေရာင္.. အဲဒီေန႔က ရံုးကိုအျပန္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ပဲ မ်က္ရည္ေတြ က်သြားခဲ့ရတယ္..။ အျမဲတမ္း ေမာင္ႏွမေတြအေပၚမွာ ခ်စ္ခင္တဲ့ မၾကီးကို ဒီကေနပဲ ကၽြန္ေတာ္ (ပန္ပန္) ကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္..။ ေနာင္ ဘယ္ကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ မေမ့ၾကစတမ္း ခင္မင္ေနဦးမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ကတိေပးပါတယ္ မၾကီးရယ္....။

မိုးခါး

မိုးခါးေရ.. “လူေတြကို တအားယံုၾကည္တာဟာ အႏၱရယ္ၾကီးတယ္တဲ့.. ေအး.. ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုတာကေတာ့ အႏၱရယ္အၾကီးဆံုးပဲတဲ့” ။ လက္ဖ၀ါးတစ္ခုဟာ အတိုအရွည္မညီသလို လူေတြဟာလည္း အက်င့္စရိုက္ခ်င္း မတူၾကပါဘူး။ မ်ားစြာေသာ သူေတြကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေပမယ့္ ယံုၾကည့္သင့္တဲ့သူေတြလည္းရွိေနမွာပါ။ ဘယ္ဘက္ကိုမွ အစြန္းမေရာက္ပဲနဲ႔ အလယ္အလတ္ကေန ယံုၾကည္ေပးပါေနာ္။ အစ္မတည္ေဆာက္မယ့္ ဘ၀မွာ အစ္မရဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြ အျပည့္ရေနႏိုင္ပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္..။ (ဆရာလုပ္တယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ)

မေကာင္းကင္ျပာ

ကြမ္းသိပ္မ၀ါးနဲ႔။ တတ္ႏိုင္ရင္ ျဖတ္။ ၾကည့္ပါဦး ၃ ယာကို တစ္က်ပ္..။ တေန႔ကို ၁၀ ယာေလာက္စားေနတယ္။ ဒါဆို ၃ က်ပ္ဖိုး။ တေန႔ကို ၃ က်ပ္။ တလကို ၉၀။ ဘုရားဘုရား...။ ႏွေျမာစရာၾကီး။ ေျပာလည္းမမွတ္ဘူး.. ဟြန္း။ ညဘက္ အခ်ိန္မွန္မွန္အိပ္။ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္တယ္တဲ့။ အခုေန အသက္ငယ္လို႔ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ိန္မွာ ထိခိုက္လိမ့္မယ္။ ပန္ပန္႔ကို ခ်စ္ရင္ ေျပာစကားနားေထာင္။ ဒါပဲ။ (ေနာက္ ဟိုတစ္ခါက တင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာကိစၥ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္လိုက္.. ဘယ့္ႏွယ္ စိတ္ကူယဥ္မ်ား လြန္ရတယ္လို႔ တကယ့္အျဖစ္ဆို တကယ့္အျဖစ္ေပါ့.. မညာရဘူး..ရွဴး..............)

အဆိပ္ခြက္

း).. မင္းကိုေတာ့ ငါဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ ေတြ႔ကရာ ေကာင္မေလးကို ရည္းစားစကားေျပာဖို႔ပဲ ေခ်ာင္းမေနနဲ႔။ ဟိဟိ။ စာလည္း လုပ္ဦး။ (မေရာင္ကို သြားသြား မေႏွာင့္ယွက္နဲ႔)။ မင္းလုပ္လို႔ ဒီေန႔ ငါ့အိပ္ၾကီး အေလးၾကီးပဲ.. ။ းx..

ကိုေတာင္ေပၚ

း).. ဟဲဟဲ.. ဒီအုပ္စုထဲကို ေပါက္ကရေတြ ေျပာျပီးေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေပးပါ...။ အခုလိုၾကီး မေနေနနဲ႔။ အားလံုးက ကိုေတာင္ေပၚ့ကို ေမွ်ာ္ေနၾကတယ္။ း)

ကိုသီဟသစ္

ေခၽြးမတစ္ေယာက္ အျမန္ဆံုး သတ္မွတ္လိုက္ပါ.. ဒါမွ နားေအးမယ္.. ဟဲဟဲ.... း)...

ကိုရီႏို..

ဘယ္ေတြမ်ားေပ်ာက္လို႔ ဘယ္ေတြေရာက္ေနတယ္မသိ... နဂိုက ၀ျဖိဳးျဖိဳးေလး.. အခုေတာ့ ပိန္ေနျပီလားမသိ... အစ္ကိုေရ.. ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္... ေနခ်င္တဲ့ျမိဳ႕ေလးကို ေနာင္မွပဲ ၾကိဳးစားတင္ေတာ့မယ္ေနာ...

ဦးရွင္ၾကီး

တသက္တာ စြန္႔ခြာသြားတဲ့သူေလးကို တမ္းတမေနနဲ႔ေတာ့..ထပ္မျဖစ္ေစနဲ႔.. ပံုမွန္သြားတိုက္.. ဟိဟိ... ႏႈတ္ဆက္တယ္ ဦးရွင္ေရ.. ရွမ္းေခါက္ဆြဲေလးကို ရင္ထဲကပဲ တမ္းတျပီး စာေနေတာ့မယ္....

သဲသဲ (ေဆာင္းႏွင္းရြက္)

သဲေရ.. ကိုျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္. (ဟိဟိ ေနာက္တာ..) ငါမရွိလည္း ဆက္ေပါေပါ့ကြယ္..ေပါေဖာ္ေပါဖက္ ေလ်ာ့သြားလည္း ဘာျဖစ္လဲ.. ငါအားတိုင္း လာေပါျပမယ္..ဟဲဟဲ.. ဒါနဲ႔ နင့္အတြက္ မိတ္ကပ္ဘူးေလးကို ဟိုကေန ၀ယ္ထည့္ေပးလိုက္မယ္.. ငါ့သဲေလး လွဖို႔ ဘာမဆို လုပ္ေပးမယ္... (ဟီးဟီး အသားယူေနတာ...)

ညီညီ

ေၾသာ္.. တေန႔ တေန႔ ကုန္လိုက္တဲ့ ၁၈၁၈.. ေျပာလိုက္ရတဲ့ဖုန္း... ထုိင္လိုက္ရတဲ့ ခ်တ္တင္... ဟူး.. တေန႔ တေန႔ ပင္ပန္းတာ အဲတာေတြ... ကဲ သယ္ရင္းေရ.. ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ကြာ... လိမ္လိမ္မာမာေနရစ္ခဲ့.. လုပ္ေနက်ေတြ ေလွ်ာ့.. (သိခ်င္ရင္ သူ႔ကိုေမးၾက ဘာလုပ္ေနက်လဲဆိုတာ.. း) )

ကိုညီနဲ႔ ေႏြး(ေႏြးေႏြးသဲမြန္)

ကိုကို႔ကို တအားၾကီး ခ်စ္တယ္ဟုတ္လား.. း).. အားက်လိုက္တာ.. အားက်လိုက္တာ.. အားက်လြန္းလို႔ သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္မွာ အားက်သြားတာ ဘာမွ မစားႏီုင္ခဲ့ဘူး... အခုေန ျပန္စားခ်င္လိုက္တာ... ျပန္ေကၽြးရင္ေကာင္းမယ္.. း)... ကဲ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ဗ်ာ.. ဒီလင္ဒီမယား အိုေအာင္ မင္းေအာင္ ေပါင္းႏိုင္ပါေစဗ်ား.....

မၾကယ္ (ၾကယ္ျဖဴစင္)

ဂြမ္းပံုေလး..အဲ..ေစာရီး မၾကယ္..ဟီးဟီး.. ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခိုင္မာသြားေအာင္ အခ်စ္က တကယ္ပဲ ျပဳစားရက္တယ္ေနာ္.. အခုေတာ့ စစ္ကားၾကီးလည္းစီးမယ္တဲ့..ေတာထဲမွာလည္း ေနမယ္တဲ့.. ေျမနီလမ္းလည္း ေလွ်ာက္မယ္တဲ့.. း).. ေၾသာ္.. အခ်စ္ အခ်စ္.. အင္း.. အခ်စ္ ..အခ်စ္.. မဂၤလာေဆာင္ရင္ ဖိတ္ေနာ္..

ေမေလး

ေမေလးေရ. ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့.. အစားကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္.... (တကယ္ေတာ့ဒါလည္းေလွ်ာ့သင့္တယ္).. အလုပ္ၾကိဳးစား... (သိပ္ၾကိဳးစားတာ.. အၾကီးအက်ယ္ကို စီေဘာက္စ္မွာ ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္.. ) မေျပာေတာ့ ပါဘူး.. အတင္းေတြ အဖ်င္းေတြ.. း)..ေနာက္တာ ေမေလးေရ.. သြားေတာ့မယ္ေနာ္.. ဆက္ျပီးေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ အမ်ားၾကီး ယူႏိုင္ပါေစဗ်ား....

နနခနဲ႔ ကိုမိုးကုတ္သားတို႔ေရ.... တာ့တာ..

တကယ္တမး္ အားလံုးရဲ႕ ခင္မင္မႈေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ တံဆိပ္ခတ္ရိုက္ထားလိုက္ျပီပဲေလ..။ သံသရာတေလွ်ာက္မွာ တေနရာရာမွာေတာ့ ျပန္ဆံုၾကမွာပါ။

ဒီဘေလာ့ခ္ေလးကေနတဆင့္ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ ကိုျဖိဳးေ၀ေအာင္ကိုလည္း ဒီကပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ အရမ္းအေရးအသားေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ခ္ဆိုဒ္ေတြကို အစ္ကိုဆက္ရွာေဖြႏိုင္ပါေစလို႔...။

က်န္ေနေသးတဲ့ အစ္ကိုေတြအစ္မေတြအားလံုးကိုလည္း ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္..။ နာမည္က်န္သြားခဲ့ရင္ ခြင့္လြတ္ပါလို႔။

ဆိုဒ္ကားေပၚမွာ လူေစာင့္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ ငိုင္ေနမိသည္။ ဒီေန႔ လူအင္မတန္ပါးသည္။ ယခု မြန္းတည့္ခ်ိန္အထိ ဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္သာရေသးသည္။ လက္ထဲတြင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည္က ေငြသား သံုးရာ။ ေန႔လည္အထိ ေစာင့္ၾကည့္လို႔မွ အုံနာေၾကးေက်ပါ့မလား..။ ေတြးရင္းနွင့္ ရင္ပူလာသည္ႏွင့္ ေရထေသာက္မိသည္။

ဆိုဒ္ကားဖင္ထိုင္ခံုေတြကို ဆြဲလွန္လိုက္ျပီး လွဲအိပ္လိုက္မိသည္။ မ်က္လံုးေလးကို အသာမွိတ္လိုက္ေတာ့ ေပစိ၊ ပူတူး၊ ေခြးမ၊ ၾကြက္နီစသည့္ ရင္တြင္းျဖစ္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးမ်ား၏ မ်က္ႏွာတို႔က အစီအရီ..။ ဒါေတာင္ မိသက္ လတ္တေလာ ေမြးထုတ္ထားသည့္ ၂ လသားေလး (မည္းတူလို႔ အမည္ေပးရမည္လားမသိ) ရွိေနေသးသည္။ ေပစိက အၾကီးဆံုး ၈ ႏွစ္။ ပူတူးက ၆ ႏွစ္။ ေခြးမက ၄ ႏွစ္။ ၾကြက္နီက ၃ ႏွစ္။ ႏွစ္အနည္းငယ္စီ ျခားေမြးထားသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လင္မယား ဒီရပ္ကြက္မွာ နညး္နည္းေတာ့ နာမည္ေကာင္းရေနေသးသည္။

မိသက္ဗိုက္မၾကီးခင္ကေတာ့ ရပ္ထဲလွည့္ျပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္သည္။ ခိုင္းေဖာ္ခိုင္းဖတ္ေပါ့ေလ။ ဆန္ေလး ဆီေလး ရလည္း မဆိုးဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မွာကလည္း တီဗီမရွိ ဘာမရွိနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘ၀အေမာေျပစရာဆိုတာ ရွာၾကံေနရတာကလား။ ဗိုက္တစ္လံုးျပီးတစ္လံုးနဲ႔ မိသက္ကေတာ့ မ်က္ေစာင္းၾကီးခဲျပီး ၾကည့္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မသိသလိုပဲေနခဲ့မိတာ အခုမွားမ်ားမွားသြားျပီလား..။

အရင္ႏွစ္ေတြကေတာ့ နည္းနည္းေခ်ာင္လည္တာနဲ႔ ေပစိေလးကို ေက်ာင္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။ အခု ပူတူးေလးကလည္း ေက်ာင္းတက္ခ်င္ေနျပီ။ မိသက္ကလည္း မီးေနသည္ဆိုေတာ့ ဘာမွတျခား၀င္ေငြမရွာႏိုင္ ေသးဘူးေလ။ မိသားစုေျခာက္ေယာက္စာေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရွာေဖြေနရတာ အခု ပါးစပ္တစ္ေပါက္ထပ္တိုးလာျပီ။ တေန႔တေန႔ တအိမ္လံုးစားဖို႔ ဆန္ကို အႏိုင္ႏိုင္ရွာၾကံ၀ယ္ေနရတာ ဒီေန႔ေတာ့ ၀ယ္ႏိုင္ပါ့မလား..။ ဟူး....။ သက္ျပင္းကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရံုကလြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကံတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကေန ဒီဆိုဒ္ကားေမာင္းတဲ့ေနရာကို လာရတဲ့ခရီးက မနည္းဘူးဗ်။ လိုင္းကားခေတြကလည္း တက္ျပီးရင္းတက္..။ မေန႔က က်န္တဲ့ ထမင္းၾကမ္းေတြကို ဆားေလးျဖဴး၊ ၾကက္ဥေလးျပဳတ္ျပီး ထမင္းခ်ဳိင့္ထည့္ လာလို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ေန႔လည္စာမငတ္တယ္..။ ေတြးရင္းနဲ႔ ဗိုက္ေလး ဆာတာတာျဖစ္လာတာ ထမင္းခ်ဳိင့္ေလး ဖြင့္စားဦးမွ လို႔ ျပင္မိေတာ့ မ်က္လံုးေတြက တေနရာမွာရပ္တန္႔သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုဒ္ကားဂိတ္ရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထုိးေလးက အိမ္ေလး။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ျခံထဲတြင္ စာဖတ္ေနရင္းမွ အိမ္ထဲ ထ၀င္သြားခဲ့သည္။ သူမေဘးမွာ က်န္ခဲ့သည္က ေကာ္ဖီခြက္ေလးႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးတစ္လံုး...။ အၾကည့္တို႔ကို လြဲရင္း ထမင္းစားဖို႔ ျပင္သည္။ ၾကက္ဥျပဳတ္ေလးကို ပါးစပ္ေလးထဲ ထည့္မည္အလုပ္ ခုနက ေကာင္မေလး ၀ရုန္းသုန္းကားႏွင့္ အျပင္ကို ထြက္သြားခဲ့သည္။ အိမ္တံခါးကို ေသာ့ခတ္သြားခဲ့ျပီး ကမန္းကတန္း ထြက္သြားခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ့္အၾကည့္တို႔က ခုနက ဖုန္းေလးေပၚမွာ...။ ၾကက္ဥျပဳတ္ကို တလွည့္၊ ေပစိတို႔ မ်က္ႏွာေလးေတြကို တလွည့္၊ မိသက္ မ်က္ႏွာေလးကို တလွည့္၊ ငါးပါးသီလကို တလွည့္၊ ထိုလက္ကိုင္ဖုန္းေလးကို တလွည့္ ျမင္ေယာင္ေနမိျပီး ေခါင္းထဲတြင္ အေတြးေတြ ေရာက္ယက္ခတ္ေနေတာ့သည္....။ ထိုျမင္ကြင္းေတြကို ဆန္မရွိေတာ့သည့္ အိုးေလးက လႊမ္းမိုးသြားေလမည္လား...

ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ေနမိသည္။ မီးမလင္းတဲ့ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ လေရာင္ေလးက ျဖာဆင္းေနလို႔ ေ၀ရီစြာ တစ္ေယာက္တည္း ေငးေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ခုတင္ေဘးမွာ စာၾကည့္စားပြဲေလး။ ကုတင္ေျခေထာက္မွာ စႏၵယားခံုေလး။ ကုတင္ေအာက္မွာေတာ့ ျပည့္ႏွက္ေနသည့္ စာအုပ္အိတ္ေတြ။ အခန္းနံရံပတ္၀န္းက်င္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဓါတ္ပံုမ်ား....။ အားလံုးကို အၾကည့္လြဲရင္း မ်က္လံုးကို မွိတ္လိုက္မိသည္။ သက္ျပင္းတိုးတိုးေလးၾကားမွာ အတိတ္က အရိပ္ေတြဟာ တဖြားဖြားပဲ......

ပထမဆံုးပံုရိပ္ေလးကေတာ့ တရႈံ႕ရႈံ႕ငိုေနေသာ ၆ ႏွစ္အရြယ္ကေလးေလးတစ္ေယာက္။ ည ၈နာရီထုိးေတာ့ အရမ္းကို အိပ္ခ်င္ေနသည္။ က်က္ထားေသာ စာမ်ားမွာလည္း အထစ္အထစ္..။ ေဘးနားမွာ တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္ ကာ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင့္ ထုိင္ေနေသာ မမၾကီး။ တျဖန္းျဖန္းႏွင့္ ျခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အသံမ်ားၾကားမွာ ငိုရင္းရႈိက္ရင္း စာက်က္ခဲ့ရသည္။ စာေမးပြဲမွာ ပထမရကို ရရမယ္ ဆိုသည့္ စကားလံုးေတြက ႏုနယ္ေနသည့္ ကေလးေလးရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲကို ရိုက္နက္သြားေစသလားမသိ..။ ၅ တန္းအထိ ပထမဆိုသည့္ ေနရာမွ မဆင္းရေအာင္ ခပ္ကုတ္ကုတ္ၾကိဳးစားခဲ့သည့္ ကေလးေလးက တခ်ိန္က ကိုယ္ေလလား.....။

၆ တန္းႏွစ္မွာ ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့က်ဴရွင္ဆရာႏွင့္ ၆ တန္းအတန္းပိုင္ဆရာမတို႔ ျပိဳင္ၾကသည္။ အထက (၁)မွ ပထမရေနက်ေကာင္မေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမအစမ္းမွာ ဘယ္သူသာမလဲတဲ့....။ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ ျပိဳင္ဖို႔ စိတ္ကူးကိုမရွိသည့္အတြက္ ကိုယ္ရသင့္သည့္အမွတ္ရေအာင္သာ ေျဖခဲ့သည္။ ပထမဆံုး ေသာစာေမးပြဲမွာ ၅ မွတ္ဆိုေသာ ပမာဏႏွင့္ ဒုတိယပဲ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့သည္။ ဒါကို ဘယ္လိုမွ ၀မ္းမနည္းခဲ့ေပမယ့္ လက္ခနဲ ေလွာင္ျပံဳးေနေသာ ဆရာမမ်က္ႏွာ၊ ေနာက္ကြယ္တြင္ အေျပာခံရေသာ “အထင္ၾကီးစရာ မရွိပါကြယ္” ဆိုသည့္ စကားတို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သိကၡာကို အလြန္ေစာ္ကားလိုက္ျခင္းပင္။ ဘယ္ဘ၀က ထည့္ေပးလိုက္သည့္ မာနတရားမ်ားလဲ.. နာက်ည္းေသာ အၾကည့္တို႔ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။ ဒီေကာင္မေလးႏွင့္ အတန္းတူေနသမွ် ငါ့ကို သူမေက်ာ္ေစရ ဆိုေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို စာၾကမ္းပိုးအျဖစ္သို႔ တြန္းပို႔ခဲ့ျပန္သည္။

ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္မ်ားထဲမွ ဆုဓါတ္ပံုတို႔ကို ထုတ္ယူကာ ၾကည့္ေနမိသည္။ ျပံဳးေပ်ာ္ေနခဲ့ေသာ ထိုစဥ္က အမွတ္တရေလးမ်ားကို အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ၀မ္းမသာေနသလို ဂုဏ္လည္းမယူေနပါ။ လုပ္သင့္သည့္ အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့ျခင္းလို႔သာ စိတ္ထဲတြင္ ထင္ေနမိသည္။ တကယ္တမ္း ထိုဆုမ်ားစြာတို႔က ကၽြန္ေတာ့္အသည္းႏွလံုးကို စူးေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္သြင္းခဲ့တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမ်ား သိေနမလဲေလ...။

ပထမဆံုးေသာအရာက ဆရာဆရာမေတြကို အျပည့္အ၀မေလးစားတတ္ေတာ့တာပါပဲ။ တန္းတူေသာ အခ်စ္တို႔ျဖင့္ တပည့္တို႔အေပၚမွာ ဆက္ဆံရမည္ဆိုေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ေပတံႏွင့္ လိုက္တိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ယံုၾကည္ေလးစားရေသာ ဆရာဆရာမတို႔က အေတာ့္ကို နည္းခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးရႈံးခဲ့ရေသာ အခ်က္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားပင္။ စာတကုတ္ကုတ္လုပ္ေနေသာ ငယ္ဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္း အင္မတန္နည္းခဲ့ပါသည္။ တခ်ဳိ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ စာေတာ္လို႔သာေပါင္းသည္။ စိတ္ထဲ ႏွစ္၍မေပါင္းရဲၾကပါ။ တခ်ဳိ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ ရွိန္းတိန္းတိန္းႏွင့္ မေပါင္းျဖစ္ခဲ့..။ ဒီအခ်က္ေတြကို မၾကာလွေသာ ကာလမွာမွ ခ်တ္တင္ထိုင္ရင္း သိခဲ့ရသည္။ ၁၀ ႏွစ္တာကာလာ ထိန္ခ်န္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ဖြင့္ဟ၀န္ခံရင္း သိခဲ့ရသည္။ ၀မ္းနည္းခဲ့ၾကရသည္။ အခ်င္းခ်င္း ေတာင္းပန္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြကို ၁၀ ႏွစ္လံုးလံုး စာဆိုသည့္ အေမွာင္ထုေအာက္မွာ ဖံုးအုပ္ထားခဲ့ေလသည္ေကာ...။

စာဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္က လူသားတစ္ေယာက္ကို တကယ္ပဲ အတၱၾကီးေစပါသည္။ စာေတာ္သည့္ ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုၾကည့္ပါ။ တကယ္ပဲ အတၱၾကီးပါသည္။ သူမ်ားေတြ ကိုယ့္ထက္သာမွာ ေၾကာက္သည္။ ကိုယ္ရွာေဖြသိမိသည့္ အခ်က္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြ သိမွာစိုးသည္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္သည္။ အရွင္းဆံုး ၀န္ခံရလွ်င္ ၁၀ ႏွစ္တာကာလလံုး ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုသို႔ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေအာက္တန္းက်သည့္ စိတ္ဓါတ္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးသည္ကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း အရမး္ကို ရွက္မိသည္။ စာဆိုေသာ အရာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ ဆူးေတြအမ်ားၾကီး စူး၀င္ေနခဲ့သည္။

ေမေမသင္ၾကားေပးသည့္ ၀ိပႆနာတရားေတြကို နာယူရင္း ဆူးေတြ ကို တေခ်ာင္းျပီး တေခ်ာင္း ဆြဲႏႈတ္ေနမိသည္။ အလုပ္က သင္ၾကားေပးေသာ သင္ခန္းစာတို႔က မွ်ေ၀တတ္လာသည္။ Flexible ျဖစ္လာသည္။ ေနာင္ကာလမွာ ကၽြန္ေတာ့္သားေတြ သမီးေတြကို ေျပာျပရဦးမည္။ ဆုေတြဟာ ဆူးေတြ အသြင္ေျပာင္းမသြားေစဖို႔ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ အျပည့္အ၀ယူရမည္။ ေလာကၾကီးမွာ မွ်တေသာ အေတြးအေခၚျဖင့္ရွင္သန္တတ္သည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရမည့္ တာ၀န္က ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ပဲမလား..။.။ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိသည္။ တကယ္ကိုပဲ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ျပံဳးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားမွာ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းမွမရွိေတာ့သည့္ အနာတရကင္းစင္တဲ့ ႏွလံုးသားေလးျဖစ္ေနျပီေလ။ အမာရြတ္ေတြ က်န္ေနေသးေပမယ့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေပ်ာက္ကင္းသြားမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိသည္။

အျပင္မွာ သာေနတဲ့လေလးက ကၽြန္ေတာ့ကို ဂုဏ္ျပဳေနသည့္ ဆုလဒ္တစ္ခုေလလား..။ ဒီဆုလဒ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ေသာအခါမွ ဆူးတစ္ခုအျဖစ္ ေျပာင္းသြားႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ တပ္အပ္သိေနမိတယ္ဗ်ာ...။

ငါဟာ လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္...

ငါ့ေဘးမွာလူေတြ..

တခ်ဳိ႕က ငါ့ေရွ႕မွာ...တခ်ဳိ႕က ငါ့ေနာက္... တခ်ဳိ႕က ငါနဲ႔အတူတူ...

င့ါေနာက္က လူတခ်ဳိ႕ ငါ့ကိုေက်ာ္တက္တယ္...

ငါ့ေရွ႕က လူကို ငါအမွီလိုက္ေနတယ္...

ငါ့ေဘးနားကို ေရာက္လာသူေတြအားလံုး ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ...

ငါတို႔ ရယ္ေမာၾကတယ္.. ငါတို႔ရန္ျဖစ္ၾကတယ္.. ငါတို႔ ျငင္းခုန္ၾကတယ္....

တခ်ဳိ႕က ရုတ္တရက္ လမ္းခြဲသြားတယ္... တခ်ဳိ႕ေသာ အသစ္ေတြက လာမိတ္ဆက္တယ္...

ငါတို႔ေတြ ဘယ္ကိုသြားေနတာပါလိမ့္..????

ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ၾကာျမင့္ခဲ့ေပမယ့္ အရိပ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြကို လြမ္းမိုးထားဆဲပါပဲေလ..။ ျပင္လို႔မရေတာ့တဲ့ ေနာင္တေတြတေပြ႕တပိုက္နဲ႔ ၀ဋ္ေၾကြးတစ္ခုကို ဆပ္ေနရျပီလား...။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္တာကာလ..။ ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုကေန အထက္တန္း ေက်ာင္းတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားသစ္တျဖစ္လဲ ကၽြန္ေတာ့မွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ား စားစားမရွိခဲ့ပါ။ ႏွစ္ပတ္ခန္႔ေျမာက္ေသာေန႔မွာ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိပ္ဆံုးခံုမွာေနရာခ်ေပးရာက သူနဲ႔ စေတြ႔ခဲ့သည္။

သူဆိုသည္က “မိုးဇင္ထြန္း”။ အေဖက စစ္ဗိုလ္.. ေနထိုင္သည္က စစ္တပ္ထဲမွာ။ လူက အသားမည္းမည္း ၀ဖိုင့္ဖိုင့္။ စကားေျပာသည့္အခါ အာေလးလွ်ာေလးေျပာတတ္သည္။ စာက်က္အင္မတန္ပ်င္းသည္။ စာနားလည္ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းသည္။ အေဆာ့အင္မတန္ မက္သည္။ စာကလြဲလွ်င္ အားလံုးမွာ အေတာ္ဆံုးျဖစ္သည္။

သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ ကၽြန္ေတာ္က စာလုပ္ရသည္။ ေက်ာင္းအေျပာင္းမွာ ဆရာေတြ အခ်င္းခ်င္းရန္တိုက္မႈေၾကာင့္ ဒီေက်ာင္းအသစ္က ပထမရေနက် ေကာင္မေလးကို အႏိုင္ယူ ဗိုလ္စြဲေရးမွာ ကၽြန္ေတာ့တာ၀န္ျဖစ္လာသည္။ နဂိုက ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက အတင္းအက်ပ္ တာ၀န္ေပးမႈေၾကာင့္ တာ၀န္ယူခဲ့ရေပမယ့္ ေက်ာင္းအသစ္က ဆရာမရဲ႕ အေျပာအဆိုေတြက ကၽြန္ေတာ့ပုဂၢိဳလ္ေရးကို ထိခိုက္လာသည့္အတြက္ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ပထမအစမ္းမွာ သာေအာင္လုပ္ျပမည္ဆိုသည့္ ခံယူခ်က္က ရွိေနသည္။

မိုးဇင္ကို အင္မတန္စိတ္ပ်က္မိသည္။ စာလာသင္သည့္ ဆရာတိုင္းက ေမးသည့္ ေမးခြန္းေတြ သူတခြန္းမွ မေျဖႏိုင္။ ဥာဏ္မေကာင္းလို႔ စာက်က္မည္လားဆိုေတာ့လည္း မက်က္။ ဒီထုိင္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည္က သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႔။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကၽြန္ေတာ့ေဘးမွာ နားရြက္ဆြဲခံထိလိုက္၊ ထိုင္ခံုေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္၊ ၾကိမ္တုတ္ႏွင့္ အေဆာ္ခံရလိုက္၊ နားပန္အုပ္ခံလိုက္ရႏွင့္ အရမ္းစိတ္ရႈပ္ဖို႔ ေကာင္းလာသည္။ ပိုဆိုးသည္က သူစာမရတိုင္း စာရွင္းေပးရမည့္ တာ၀န္မွာ ကၽြန္ေတာ့တာ၀န္ျဖစ္လာသည္။ တခါတရံ ထြက္ေျပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္သည္။

ဒီလိုႏွင့္ တေန႔မွာ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ေဆာ့ၾကသည္။ အတန္းထဲမွာပဲ စိန္လိုက္ေျပးတမ္းကစားၾကသည္။ ၁၂ နာရီမွာ အတန္းဆင္း၍ ထမင္းကို ၅ မိနစ္ႏွင့္ ျပီးေအာင္စားၾကသည္။ ျပီးေတာ့ နာရီ၀က္ေလာက္ ကစားသည္။ ၁၂ ခြဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာျပန္ေႏြးဖို႔ သတိရလိုက္မိသည္။ ဒီလိုႏွင့္ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ကာ စာက်က္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနမိသည္။

ခက္သည္က မိုးဇင္။ ေဆာ့ဖို႔ အတင္းျပန္လာေခၚသည္။ “ငါမေဆာ့ေတာ့ဘူး.. ဒီေန႔ ငါနဲ႔ ဟိုေကာင္မေလးနဲ႔ အျပိဳင္စာဆိုရမွာ.. မင္းတို႔ပဲ ေဆာ့ေတာ့.. ” လို႔ ေျပာလည္း မရ။ မရေတာ့ သူလည္းသြားမေဆာ့ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့ေဘးမွာ ထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့မ်က္ႏွာကို ဟိုးဘက္ကၾကည့္ ဒီဘက္ကၾကည့္ႏွင့္ ေျပာင္စပ္စပ္ လာလုပ္ေနသည္။ အဟိ အဟိ ဆိုသည့္ အသံကပါလာေသးသည္။ စိတ္ထဲက ဆိုေနသည့္စာက အဲဒီေျပာင္စပ္စပ္မ်က္ခြက္ကို ျမင္ေတာ့ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္လာသည္။ “ေဟ့ေကာင္... ငါစာက်က္ေနတယ္လို႔ ေျပာေနတယ္မလား.. မင္းအေ၀းကိုသြားေနေခ်” ဟုခပ္ဆတ္ဆတ္ေျပာလိုက္လည္း မထူး။ ၾကာေတာ့ စိတ္တအားတိုလာတာႏွင့္ “ကဲကြာ..ခြပ္”။ ကၽြန္ေတာ္ ထထိုးလိုက္မိသည္။

အားလံုးျငိမ္က်သြားသည္။ မ်က္လံုးေတြအားလံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ဆီမွာ။ သူဘာမွ မေျပာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငးၾကည့္ေနသည္။ ျပီးေတာ့ မ်က္ရည္ အ၀ဲသားႏွင့္ အခန္းအျပင္ကို ထြက္သြားသည္။ ခဏေနေတာ့ အခန္းထဲျပန္၀င္လာျပီး ထံုးစံအတိုင္း ဆက္ေဆာ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ခံုမွာလာထိုင္ေတာ့ မ်က္ႏွာက တည္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့ကို မၾကည့္မိေအာင္ ၾကိဳးစားေနပံုေပၚသည္။ အားရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္အရပ္ ဘက္မ်က္ႏွာမူျပီး အိပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒီလို ထထိုးလိုက္ဖို႔လည္း တကယ္ကို မရည္ရြယ္မိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သက္ျပင္းေလးခ်ရံု စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီးေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မေတာင္းပန္ျဖစ္ခဲ့ ဘူးေလ။

ဒီလိုႏွင့္ ၇ တန္းေရာက္ေတာ့ သူႏွင္ ကၽြန္ေတာ္ အခန္းခ်င္းမတူေတာ့ပါ။ သက္ေသာင့္ သက္သာစြာ စာသင္ေနရင္းနဲ႔ တေန႔မွာ သတင္းဆိုးတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားလိုက္ရသည္။ မနက္ ၈ နာရီ ေက်ာင္းစေရာက္ ေရာက္ခ်င္း “မိုးဇင္ ေသသြားျပီ” တဲ့။ “ညက ငွက္ဖ်ားတက္တာ ၁၀၅ ေတာင္ရွိတယ္တဲ့။ ငွက္ဖ်ားပိုး ဦးေႏွာက္ ထဲ၀င္ျပီး ေသသြားတာ” တဲ့။

မိုးဇင္ အေလာင္းခ်တဲ့ေန႔က သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနမိသည္။ ႏြမ္းလ်ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀းရာကို အၾကည့္ခ်င္းလြဲသြားဦးမွာလား။ ေၾကကြဲစြာ ငိုေၾကြးေနတဲ့ သူ႔အေမက သားေရ. မင္းသူငယ္ခ်င္းေလးကို ေခၚပါဦး.. အန္တီ့ဆီ ျပန္ေခၚေပးပါဦး သားရယ္...။ မိုးဇင္.. သားေလးေရ.. သား အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေရာက္လာျပီေလ..။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းပူထူသြား မိသည္။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတဲ့လား အန္တီရယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲလို သတ္မွတ္ထားၾကတာလားဟင္.... ။

ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးတဲ့ေန႔ မိုးဇင္အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့ အန္တီက ဧည့္သည္ေတြကို မိတ္ဆက္ေပးသည္။ မိုးဇင္ စာမလုပ္တိုင္း သားေလး လျပည့္ကပဲ ရွင္းျပေနတာ။ သားေလးအေပၚ သိပ္ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း.. ဘာညာ.. စသျဖင့္ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္နားကို ထြက္ေျပးရမယ္မွန္းမသိေတာ့ပါ။ မိုးဇင္အေပၚမွာ အရမ္းေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတဲ့လား။ မိုးဇင္ကို စိတ္ပါလက္ပါ စာရွင္းျပေနတယ္တဲ့လား..။ မိုးဇင္အိမ္က ျပန္လာတဲ့လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတြ တေတြေတြက်ေနတာ အရမ္းခံစားရတယ္။ အခုေန ျပန္စဥ္းစားရင္ မ်က္ရည္၀ဲေနတုန္းပဲေလ..။

အဲဒီညက အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ အနံ႕တခုခုရေနသလိုလို.. ေမေမ့ကို ထေျပာေတာ့ သားသူငယ္ခ်င္းမ်ားလားမသိဘူး လို႔ေနာက္ေသးတယ္..။ ညဘက္ မိုးဇင္ကၽြန္ေတာ့ကို လာေတြ႔မလားလို႔ ေယာင္ယမ္းေတြးေတာမိေပမယ့္ တပတ္ေက်ာ္ၾကတဲ့အထိ စိတ္စြဲလို႔ေတာင္ အိပ္မက္မမက္ခဲ့ဘူး။ ၁၀ ရက္ေလာက္မွာ မိုးဇင္ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ႔လိုက္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ မိုးဇင္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ မိုးဇင္မ်က္ႏွာ မာေက်ာေနသည္။ မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာေနသည္ကို ဘာမွျပန္မေျပာ။ မိုးဇင္ရယ္.. အရင္ႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့တာကို မင္းမေမ့ေသးဘူးလား ဟင္..။ ငါ့ကိုခြင့္လြတ္ပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္.. ငါ့ကို ခြင့္လြတ္ပါ... ။ မင္းဒီလိုသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္မွန္းသိရင္ ငါမင္းကို မထိုးခဲ့ပါဘးူကြာ.. ။ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေၾကြးရင္းေတာင္းပန္ေနမိသည္။ ရႈိက္ရႈိက္ငိုေနသည့္အတြက္ “သား.. ဘာျဖစ္တာလဲ.. အိပ္မက္ဆိုးလား” ေမေမေအာ္ေခၚမွ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ႏိုးလာခဲ့သည္။ ေမေမတိုက္သည့္ ပရိတ္ေရကို ေသာက္လိုက္မိေပမယ့္ မိုးဇင္ကို ကၽြန္ေတာ္မေမ့ႏိုင္ပါဘူးေလ.. ။

တိုေတာင္းလြန္းတဲ့ ဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စံုဆည္းျခင္းက တခဏတာေလးပါ။ ဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ အမွားၾကီး မွားခဲ့သည္။ မိုးဇင္ကြယ္လြန္ျပီးမွ ရသည့္ေနာင္တေတြက ၁၀ ႏွစ္တာကာလ ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ေပမယ့္ အခုထိ ျငိတြယ္ေနဆဲပဲ..။ မိုးဇင္ရယ္.. မင္းစြန္႔ခြာသြားတဲ့ ေလာကမွာ လျပည့္ဆိုတဲ့ မင္းငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေလး မင္းအတြက္ ငိုေၾကြးေနဆဲပဲ ဆိုတာ မင္းမ်ားသိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေလ.........

လူစံုတက္စံု...

အစားေသာင္းက်န္းေနတာ..??

မိုက္တိမိုက္ကန္းၾကည့္ေနတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပါလိမ့္...

ဘီးစုတ္ကိုမွ ေရြးမိေလျခင္း..

ပဲမ်ားေနတာ ဘယ္သူလဲ..

ထရမ့္ေပၚမွာ စုစုစည္းစည္း..

အုပ္စုလိုက္ စထြက္ေတာ့မယ္...

ဇူလႈိင္ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ စင္တိုစာကို အလည္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္..။ ဒီပံုေလးေတြဟာ ဂ်ပန္အတြက္ အမွတ္တရေတြျဖစ္ေနမွာပါ..။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္အမွတ္တရအေနနဲ႕ ပို႔စ္ေလးအျဖစ္ သိမ္းထားပါရေစဗ်ာ....

စိတ္ကူးဆိုတာ ယဥ္တိုင္းသာ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာေနာ္။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ယဥ္ခဲ့ရတဲ့ စိတ္ကူးေတြ ျဖစ္မလာတဲ့အခါမွာေတာ့ သက္ျပင္းေလးခ်ရံုကလြဲလို႔ ဘာမွကို မတတ္ႏိုင္ေတာ့တာပါ။

.......................................................


ဖ်ပ္ကနဲ မ်က္လံုးပြင့္လာတာနဲ႔ ထိတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ ၀ုန္းကနဲ ထထိုင္လိုက္ျပီး နာရီကို ကမူးရွဴးထိုးလွမ္းၾကည့္ လိုက္မိေတာ့ ၈း၄၀။ ဘုရားေရ.. အတန္းက ၉ နာရီ။ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမိသိေတာ့ပဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္။ ေရေတာ့ မခ်ဳိးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္ေသးလို႔ ၁၀ မိနစ္ထဲနဲ႔ ျပီးသြားသည္။ စာအုပ္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို ေပြ႔ျပီး အျပင္ကို ထြက္ဖို႔ျပင္လိုက္ေတာ့ ၉ နာရီ ထိုးဖို႔ ၇ မိနစ္။ ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းကား ေစာင့္ေနလို႔ မီမွာမဟုတ္။ ဒီေန႔ ပါေမာကၡက အတန္းကို အတိအက် တက္မွၾကိဳက္သည္။

ဒီလိုနဲ႕ စာအုပ္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ေျပာင္းထည့္လိုက္ရသည္။ ျပီးေတာ့ စကိတ္ကို ၀တ္။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ဒီအခ်ိန္ လူရႈပ္ ကားရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ာ အႏာၱရာယ္မ်ားေပမယ့္လည္း အတန္းကို အျမန္ေရာက္ဖို႔က ဒီတနည္းပဲ ရွိသည္။ ဒီလိုနဲ႕ ဟိုေကြ႔ဒီပတ္ ဟိုေရွာင္ဒီေရွာင္နဲ႕ စကိတ္မင္းသားေလး ကၽြန္ေတာ္ အတန္းကိုေရာက္ေတာ့ ၉ နာရီထုိးဖို႔ ၃ စကၠန႔္။ သက္ျပင္းကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ျပီး လူလည္း ေပ်ာ့က်သြားေတာ့ “၀ုန္း” ကနဲ ပစ္လဲသြားသည္။ ရွက္ရွက္နဲ႔ လူးလဲထဖို႔ ျပင္ေတာ့ မ်က္၀န္းေလးတစံု။ ျပံဳးစိစိနဲ႕ ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလး တစံုကို ကၽြန္ေတာ္ေငးမိသြားေတာ့ သူမရွက္ရွက္နဲ႔ ဟိုးဘက္လွည့္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ လူးလဲထလိုက္ျပီး သူမေဘးကို ၀င္ထိုင္လိုက္မိသည္။ ျပီးေတာ့ လက္ကို ဆန္႔ထုတ္လိုက္ျပီး “အခိဟိတို” ပါလို႔ မိတ္ဆက္လိုက္သည္။ သူမက “အယုမိ” လို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ျပီး ျပံဳးျပသည္။ အား..ပါး... လွလိုက္တဲ့ အျပံဳးေလး..။ ပါးခ်ဳိင့္ကေလးနဲ႕.. အုိး...။ ရင္ထဲကို တကယ္ပဲ စြဲသြားသည္။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္က စာေတြကို သူမထံ ပံုမွန္သြားေမးသည့္ အေလ့ရွိလာသည္။ စာၾကည့္တိုက္သြားလည္း အတူတူသြားတတ္လာသည္။ ဘယ္သြားသြား ဘယ္လာလာ အတူတူသြားတတ္လာသည္။ အားကစားကလြဲရင္ေပါ့ေလ..။ ကၽြန္ေတာ္က ေဟာ္ကီကို ကစားျပီးေတာ့ သူမက gymnastics ကိုကစားတာကိုး။ ရုပ္ရွင္လညး္ အတူတူၾကည့္တတ္လာသည္။ ညေစ်းတန္းေတြလည္း အတူတူသြားလာတတ္သလို ရာမန္ေတြကိုလည္း ခဏခဏ အတူတူစားတတ္လာသည္။

ဒီလိုနဲ႕ တေန႔မွာ ပန္းသြားၾကည့္ဖို႔ သူမကို ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္။ ဆကူရာေတြ အသီၾကီးပြင့္ေနသည့္ ဂ်ပန္ျပည္မွာ ပန္းၾကည့္ပြဲဆိုတာ သပ္သပ္ရွိသည့္အတြက္ သူမနဲ႔ တူတူၾကည့္ခ်င္သည္။ အဲဒီေန႔ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မနက္အေစာၾကီးထျပီးေတာ့ ျပင္ဆင္ရသည္။ သူမအတြက္ ပန္းစည္းေလးကေတာ့ အဆင္သင့္။ အတန္အသင့္ရွည္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့ဆံပင္ကို အရင္ဆံုး က်စ္ရသည္။ က်စ္ျပီးေတာ့ ေနာက္ကို လွန္ျပီး စည္းလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ မ်က္ကပ္မွန္ အျပာႏုေလးကို တပ္လိုက္သည္။ ေလာင္းကုတ္ကို၀တ္ျပီးတဲ့အခါမွာ အဟဲ.. တကယ့္ကုိးရီးယားမင္းသားပါလား..။

သူမဆီကိုေရာက္ေတာ့ ဘဲလ္တီးျပီး ခဏေစာင့္ေနမိသည္။ မၾကာခင္ တံခါးေလးပြင့္လာေသာအခါ...... အိုး.. လွလိုက္တာ...။ သတိလစ္မတတ္ေငးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့ကို သြားရေအာင္လို႔ သူမကေျပာေတာ့မွ အင္းအဲ ထူးမိသည္။ ဘုရားေရ.. ငါေတာ့ ဓါတ္လိုက္ျပီထင္တယ္..။ တကုိယ္လံု းတုန္ရီေနသည္။ ရင္ကလည္း တလွပ္လွပ္ႏွင့္။

ဒီလိုႏွင့္ ျမက္ခင္းေလးေပၚထိုင္ရင္း ပန္းေတြကိုၾကည့္ရင္းႏွင့္ သူမႏွင့္ စကားေျပာေနမိသည္။ ဆူရွိေလးေတြကို သူမကို ခြန္႔ေကၽြးရင္း ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ “အယုမိ.. အအိရွိတဲအိလု” လို႔ ေျပာလိုက္မိသည္။ သူမမ်ား စိတ္ဆိုးသြားမလားလို႔ မရဲတရဲ သူမမ်က္ႏွာက္ုိ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမက လွပစြာျပံဳးလိုက္ျပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ သူမလက္ေလးကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္မိသည္။ နတ္၀င္ပူးေနသလို ဘာဆိုဘာမွကို မသိေတာ့တာပါ။ သူမပခံုးေလးကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းသူမဆီကို တိုးသြားတာပဲ သိေနသည္။ ေနာက္ဆံုးျမင္လိုက္ရတာေတာ့ သူမမ်က္လံုးေလးေတြ စင္းျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနတယ္ ဆိုတာပဲေလ..။ သူမရဲ႕ လွပတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးေပၚမွာ အနမ္းေလးေတြ ေခၽြမယ္အလုပ္......

“HELLO..... YAN! LINE 3 FOR YOU! ANANDA FROM BUMIARMADA WANNA TALK TO YOU! TRANSFER IT PLEASE”

လူလည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ တယ္လီဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လုိက္မိသည္။ တဖက္က ကုလားက ဘာေတြေျပာေနမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး။ စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႕ မီတင္လုပ္လိုက္လို႔ ခ်ိန္းလိုက္ျပီး မီတင္ခန္းကို ထြက္လာခဲ့သည္။ ခုနက မက္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေလးထဲက “အယုမိ” ကေတာ့ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ျပီ။ အဲဒီအစား ခုနက မည္းမည္းသည္းသည္း ကုလားၾကီးနဲ႔ အျပိဳင္အဆိုင္ ျငင္းခုန္ရဦးမွာလားလို႔ ေတြးရင္ ကၽြန္ေတာ့ေျခလွမ္းေတြ ေလးလံေနမယ္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ...။
......................................................

ေၾသာ္.. စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္လာေစခ်င္လွေပမယ့္ ျဖစ္မလာေတာ့လဲေလ..... း(

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ရဲ႕ အာရွလူငယ္စခန္းသြင္းေလ့က်င့္မႈသင္တန္း (Asian Youth Camp 2007) ကို ဂ်ပန္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ က ၂၄ ႏွစ္ေအာက္ လူငယ္ ၁၀ ဦးတက္ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။


ကိုးရီးယားကားေတြ မင္းမူေနတဲ့ကာလမွာ ကိုးရီးယားကိုသြားရမယ္ဆိုေတာ့ အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ သံမွဴးဆီက ၾသ၀ါဒေတြ နာယူ၊ ျပင္ဆင္သင့္တာ ျပင္ဆင္ေပါ့ေလ။  သိပ္ကို ေပ်ာ္ၾကတာပဲ။  တႏိုင္ငံကို လူငယ္ ၁၀ဦးစီနဲ႕ အာရွႏိုင္ငံ ၂၇ ႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြ ေတြ႔ဆံုၾကမွာပါ။ ဒီအတြက္ ညီလာခံမွာ တင္သြင္းမယ့္ စာတမ္းတစ္ခု ျပဳစုရတယ္။  အာရွလူငယ္ေတြအေၾကာင္းေဆြးေႏြးဖို႔ လူငယ္တစ္ဦးစီ ျပင္ဆင္ထားရတယ္။  ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို နိဒါန္းပ်ဳိးမိတ္ဆက္ေပးမယ့္ တင္ျပခ်က္စီဒီေတြ ျပင္ဆင္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံကိုယ္စားျပဳ ကျပေဖ်ာ္ေျဖမႈတစ္ခုကို စီစဥ္ရတယ္။ ဒါကေတာ့ အုပ္စုလိုက္ လုပ္ရမယ့္ဟာေတြေပါ့။  


တစ္ဦးခ်င္းျပင္ဆင္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဂ်ပန္က စိတ္ၾကိဳက္ပဲေပါ့။  ပထမဆံုး လိပ္စာကဒ္။ ဂ်ပန္႕လိပ္စာကဒ္ကို အရင္ဆံုး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဒီဇိုင္းဆြဲတယ္။ တဖက္က အဂၤလိပ္လိုေပါ့။  က်န္တဲ့ တဖက္က ျမန္မာလို။ ျမန္မာဘာသာကို မိတ္ဆက္ေပးလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ပါ။  ျပီးေတာ့ ဟိုမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပးဖို႔ ျမန္မာသီခ်င္းေတြကို စီဒီရိုက္တယ္။  အဲဒီမွာ စေတြ႔တာပဲ။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္သီခ်င္းေတြ လိုက္ရွာရတာ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႕..။ း(...။  ေခာတ္သစ္ထဲမွာဆို Lဆိုင္းဇီသီခ်င္းေတြနဲ႕ ထြန္းအိျႏၵာဗို သီခ်င္း ၂ ပုဒ္။ ဒါပဲ ရတယ္။ ဒါနဲ႕ စိုင္းထီးဆိုင္တို႕ ေဆာင္းဦးလႈိင္တို႔ ခ်ရတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ သီခ်င္း ၅၀ ေလာက္နဲ႔ စီဒီရိုက္လိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုပါေတာ့..။


ဒီလိုနဲ႕ ဟိုေငးဒီေမာရင္း အင္ခၽြန္ေလဆိပ္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္စားျပဳ ကိုးရီးယား ေက်ာင္းသူေလး ၂ေယာက္ ကၾကိဳေနတယ္။ သူတို႔လက္ထဲမွာ “ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ကိုင္ထားတယ္။ အ၇မ္း၀မ္းသာသြားတာပဲ။  ဘယ္လို ေရးတတ္တာလဲလို႔ ေမးေတာ့ အင္တာနက္ကေန ရွာထားတာတဲ့။  ေရးရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္တာပဲတဲ့။  အဲလိုနဲ႕ တည္းတဲ့ဟိုတယ္ကို သြား။ ၃ ရက္ေလာက္ ဆိုးလ္မွာေနေပါ့ေနာ္..။  ဒီအခ်ိန္အထိ အေတာ္ကို အဆင္ေျပတယ္။  အစကိုး..။ 


ညီလာခံေတြတက္တဲ့အခါမွာ အမ်ိဳးသား၀တ္စံု၀တ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရွမ္း၀တ္စံုနဲ႕။  အဲဒီမွာ ထြက္လာလိုက္တာ တႏီုင္ငံျပီး တႏိုင္ငံ။ ထူးဆန္းလိုက္တဲ့ ၀တ္စံုေတြ။  ကိုးရီးယားမွာကိုက ဒီဇိုင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕။  ဂ်ပန္၀တ္စံုကလည္း ေတြ႔သာေတြ႔ဖူးတာ တကယ္တမ္း အေတာ္ကို လွတာပဲ။  ဗီယက္နမ္မေလးေတြ သိပ္ကို လွတယ္ဗ်ာ..။  အဲဒီမွာ လွတဲ့၀တ္စံုေတြနား ေျပးေျပးကပ္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကတာေလ။  ဂ်ပန္တို႔ ျမန္မာေတြနားကို ပထမပဲ လာကပ္ၾကတယ္။  ေနာက္ပိုင္း ဘယ္သူမွ မလာေတာ့ဘူး။  ကိုယ့္၀တ္စံုက ရိုးေနလို႔လား မဆန္းလို႔လား.. ဒီဇိုင္းေတြကေတာ့ လွပါတယ္...။  ဘာေၾကာင့္မွန္းကို မသိပဲနဲ႔ သက္ျပင္းေလးေတြ ပဲခ်လိုက္ရတာေပါ့ေနာ္...။


ေနာက္ လိပ္စာကဒ္ေတြ ဖလွယ္တာေပါ့။ အဲဒီမွာ စေတြ႔ျပန္ေရာ။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ျမန္မာစာေတြကို လက္ညွဳိးထိုးျပီးေတာ့ ဘာေတြလဲတဲ့..။  ျမန္မာစာလို႔ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ေျပာလိုက္ေတာ့.. အိုး..ပန္းခ်ီေရးတာနဲ႔ တူတယ္ေနာ္တဲ့.. အားလံု းထူးထူးဆန္းဆန္း ၀ိုင္းၾကည့္လိုက္ၾကတာ ဂ်ပန္႕မွာ ငိုရမလား ရယ္ရမလား မသိေတာ့ဘူး။  ဒီလိုနဲ႕ ကဒ္ ၃၀၀ ေက်ာ္ကို ကုန္ေအာင္ ေ၀ခဲ့တယ္..။


ဒီလိုနဲ႕ Home Stay ေနမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာေရာ။ ဂ်ပန္ေနရမယ့္ အိမ္က အမၾကီးက အရမ္းသေဘာ ေကာင္းတယ္။  အသက္ ၂၈ ပဲရွိဦးမယ္။  ေခ်ာလည္းေခ်ာတယ္.. ။ ဟိဟိ။ သူ႔အိမ္က အင္ခၽြန္မွာဆိုေတာ့ တကၠစီနဲ႔ လစ္ၾကတာေပါ့။  အားယိုးယိုး.. သေဘာေကာင္းလိုက္တဲ့အ ိမ္။  အန္တီၾကီးကလည္း သေဘာေကာင္း။ အန္ကယ္ကလည္း သေဘာေကာင္း။ ဒါေမယ့္ ခက္တာက အဂၤလိပ္လို တခြန္းမွ မတတ္ေတာ့ ဘယ္လိုမွကို စကားေျပာလို႔မရဘူး။  း(..။  ေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႕လည္း အဆင္မေျပဘူး။  အဲဒီ အမၾကီးရွိမွ စကားေျပာရတာ အဆင္ေျပေတာ့တယ္..။ ဟင္း..။  ဂ်ပန္နဲ႔ တူတူသြားေနရတဲ့သူေတြက မေလးရွားက ေကာင္မေလး ၃ ေယာက္။  ကေမၺာဒီယားက ေကာင္ ၂ ေကာင္နဲ႕ေပါ့။


ေျပာမေျပာခ်င္ဘူး။  စေရာက္ေတာ့ မိတ္ဆက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာေပါ့.. ။ ဘာညာ။။ ပုသိမ္ထီး လွလွေလး ၂ လက္ လက္ေဆာင္ေပးေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္ၾကတာ။  အဖိုးၾကီးနဲ႕ အဖြားၾကီးေလ စမိတ္ဆက္တုနး္ ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ ၾကာေတာ့ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ျမန္မာဆိုတာ ဘယ္နားမွာလဲတဲ့..။  အဟင့္..။  ေမးခံရတာကိုလည္းၾကည့္ဦး။  ကေမၺာဒီယားတို႔ မေလးရွားတို႕ေတာ့ သိတယ္တဲ့..။  အန္ေကာ၀ပ္တဲ့..။  ပက္ထရိုးနပ္စ္တဲ့။  ကဲဗ်ာ..။  ဂ်ပန္႔မွာ ရွင္းျပရတာေပါ့..။ ဘယ္နဲ႔ ဘယ္ၾကား ပါေပါ့..။  စိတ္ဆိုးလိုက္တာ...။  ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဦးသန္႔ ေနခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံကိုေတာင္ မသိၾကတာ ဘယ္သူညံ့သလဲ..။  ဒါေပမယ့္ အခုကမာၻမွာ ျမန္မာဆိုတာ ဘယ္မွာလဲဆိုတာ မသိတဲ့သူေတြ ၇၀% ေက်ာ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ လက္မခံလို႔ မရေတာ့ဘူးေနာ္..။


ေနာက္တစ္ခု စပ္ေဆာ့လိုက္တာက ဂ်ပန္ကိုယ္တိုင္။  ဟို ေတာသားႏွစ္ေကာင္ကို သြားေမးလိုက္မိတယ္။ အင္ခၽြန္ကို ဘာေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႔လာသလဲေပါ့။  ေမးလိုက္ေတာ့မွ ကိုးရီးယား အဲလိုင္းနဲ႕တဲ့။  ဖႏြမ္းပင္ကေန တိုက္ရိုက္လာတာတဲ့။  တေန႔ကို ကိုးရီးယားနဲ႕ ကေမၺာဒီယား ေလယာဥ္ ၄ စီးရွိတယ္တဲ့။  စီရမ္ရိ(ပ္) ကို ေန႔စဥ္ရွိတယ္တဲ့..။  ဟင့္။  သု၀ဏၰဘူမိကေန ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးလာရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ကို သနားသြားတာနဲ႕ ဘာမွ ဆက္ကိုမေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။


ဂ်ပန္နဲ႕ အ၇မ္းခင္တာကေတာ့ ဗီယက္နမ္ပါပဲ။  အားလံုးနဲ႕ကို ခင္တာ..။  သူတို႔ေတြနဲ႕ ေဆာ့ သူတို႔ အစားအစာေတြ စား။  ဗီယက္နမ္အစားအစာေတြက အ၇မ္းေကာင္းတာပဲ။  တခါက ေျမေအာက္ရထား အေၾကာင္းေျပာၾကတာ။ ေအးေလ.. ရန္ကုန္မွာ ေျမေအာက္ရထားမွ မရွိပဲေလ။ အဲတာ မေလးရွားက ေကာင္မေလးက ငါတို႔ရွိတယ္တဲ့။  ေလသံနဲ႕ မ်က္ႏွာေပးကိုက အျမင္ကပ္လိုက္တာ..။  အဲဒီမွာ ဗီယက္နမ္က ေကာင္က ၀င္ေျပာတယ္.။ ငါတို႔လည္း မရွိဘူးတဲ့။  အမေလး ေတာ္ေသးတယ္ အေဖာ္ရသြားလို႔ အဟိ။  း(... ဒါေပမယ့္ အခု ဗီယက္နမ္မွာ ေျမေအာက္ရထားေတြ စေဆာက္ေနျပီေနာ္...။  း(..


ဒီလိုနဲ႕ ၂၁ ရက္အၾကာမွာ လူေတြလည္း ႏြမ္းဖတ္ေနျပီေလ။  ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ..။  ဒီလိုနဲ႕ ထိုင္းေလဆိပ္ကို ညပိုင္းေရာက္ခဲ့တယ္။  တီဂ်ီက မနက္ ၈ နာရီမွဆိုေတာ့ တညလံုးေစာင့္ေပါ့။  မနက္ပိုင္းေရာက္ခါနီး အီးေမလ္စစ္ၾကည့္ေတာ့ အားလံုးအိမ္ေရာက္ကုန္ျပီတဲ့။  တိုက္ရိုက္ေလေၾကာင္း လိုင္းေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့... ။ မနက္ပိုင္း တီဂ်ီကို ခ်က္အင္၀င္ဖို႔ တန္းစီေတာ့ ေဘးနားမွာ တန္းစီေနတာက နီေပါေတြ။  သူတို႔လည္း ေျပာင္းစီးတာေလ။  လူ ၁၀ ေယာက္လံုး မတိုင္ပင္ပဲနဲ႔ သူတို႔ကို မျမင္ေယာင္ေဆာင္၊ ေလယာဥ္ေပၚ အေျပးတက္ခဲ့ၾကတာ ဘာေၾကာင့္ရယ္မွန္းမသိဘူးေနာ္..။


ဒါေပမယ့္ ကိုရီးယားစကားအကၽြမ္းက်င္ဆံုးေျပာႏိုင္ဆု၊ ကိုးရီးယားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ရည္းစားျဖစ္ျပီးေတာ့ စခန္းတစ္ခုလံုးမွာ နာမည္အၾကီးဆံုးျဖစ္သြားရတဲ့ (The hottest and most popular couple) ဆုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ထဲက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ရခဲ့မႈ၊ ကိုးရီးယားစာေပထူးခၽြန္မႈဆု၊ ျပီးေတာ့ ဂ်ပန္႔လက္ရာ ရွမ္းထမင္း၀ါကို သပ္သပ္ေခၚယူ ဓါတ္ပံုအရိုက္ခံရမႈ စတဲ့ ဆုေတြက ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ ရုပ္မဆိုးေစတဲ့ ႏြမ္းလ်တဲ့အျပံဳးေတြကို ဖန္တီးေပးႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္ေလ။  ၂၁ ရက္လံုး ထိလာတဲ့ ထိခ်က္ေတြကိုေတာ့ ဂ်ပန္အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါေလ.....

ဘ၀ဆိုတာ စိန္ေခၚမႈေတြအျပည့္ရွိတဲ့ ကစားပြဲေလးတစ္ခုပါပဲဗ်ာ။ ကိုယ္အမွတ္ရဖို႔အတြက္ အသည္းအသန္ ၾကိဳးစားရတယ္။ အမွတ္တစ္မွတ္ရဖို႔အတြက္ ေခၽြးနဲ႔ေသြးနဲ႔ရင္းျပီး ေဆာ့ကစားရတယ္။ တခါက ဗြီဒီယိုတစ္ကားမွာ ဒီစကားေလးကို ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ၾကက္ေတာင္ပြဲလိုပါပဲတဲ့။ ကိုယ္က ေတာ္လို႔ ႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း တစ္မွတ္တက္သလို သူမ်ားက မွားသြားခဲ့ရင္လည္း တစ္မွတ္တက္တယ္တဲ့။ ဘ၀ဆိုတဲ့ ယွဥ္ျပိဳင္ပြဲၾကီးမွာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ၾကိဳးစားကစားေနၾကရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္နဲ႔ ရွင္သန္ေနရတာပါ။



အခုေန ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြကို ျမင္ရင္ အရမ္းပ်င္းလိုက္တာ။ သူတို႔ေတြ ဘ၀ကို အေတာ္အတန္ ျဖတ္သန္းရဦးမွာပါလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က သင္ခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ အေျခခံပညာေတြကို သူတို႔ေတြ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ဆည္းပူးရဦးမွာပါလား။ ေမြးစကတည္းက အူ၀ဲဆိုတဲ့ဘ၀မွာ အျပစ္ကင္းစင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ မိသားစု၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလိုက္ျပီးေတာ့ ဒီကေလးေတြရဲ႕ အေရာင္ေတြ ကြဲျပားဦးမွာပါလား။



ဒီလိုပဲ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္လာလို႔ ပင္စင္ယူလိုက္ရင္ေကာ။ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကေလးတစ္ခုပါ။ ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကိုပဲ ဖက္တြယ္ျပီး အသက္ရွင္သန္ေနရတဲ့ဘ၀မွာ အဲဒီအရြယ္မွာ ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကမွာလဲ။ အလုပ္က အနားယူလိုက္ေတာ့ လုပ္စရာကလည္းမရွိ။ သားေတြ သမီးေတြ ေျမးေတြ ျမစ္ေတြဆီမွာ ေန။ သူတို႔ေကၽြးတာစား။ သူတို႔ ေျပာတာခံ။ တေန႔ မိုးလင္းလာတာနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွာပါလိမ့္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အဲဒီလို အသက္အရြယ္ကို ဘယ္လို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ဆိုတာ အခုထိ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလို႔ မရေသးဘူးဗ်ာ။



ငယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ အေပါင္းအသင္းသူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ တခ်ဳိ႕က ခ်မ္းသာတယ္။ တခ်ဳိ႕က မိဘက အရမ္းဂရုစိုက္တယ္။ ကိုယ့္ထက္ သာတဲ့သူေရာ မသာတဲ့သူေရာ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ကိုယ့္၀င္ေငြနဲ႔ ကိုယ္ရွာေဖြေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘ၀ဆိုတာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္တတ္ပါလား ဆိုတာ သတိျပဳမိတယ္။ အရင္က ခ်မ္းသာခဲ့တဲ့ သူေတြ၊ ရာထူးအာဏာၾကီးမားခဲ့တဲ့ သူေတြ၊ အေဖ ဆိုဒ္ကားသမား အေမ ေစ်းေရာင္းျပီး အသက္ရွင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘ၀ေတြဟာ အရမ္းကို ကြာျခားလာတာကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ လုပ္ကိုင္လာမွသာ ကိုယ့္အရည္အေသြး ေတြထြက္လာတယ္တဲ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကားေလးနဲ႔ ေက်ာင္းလာပို႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ စက္ဘီးစုတ္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို အရမ္းရွက္ခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြနဲ႔ တန္းတူ ပိုက္ဆံမသံုးႏိုင္တဲ့အတြက္လည္း အေမအေဖကို ခဏခဏ စိတ္ဆိုးခဲ့ဖူးတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒါေတြကို ျပန္ေတြးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မခ်ိျပံဳးေလးျပံဳးမိတယ္။ ေၾသာ္... လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္လာတာပါပဲေလ...။



ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ဆိုတဲ့ ေရလ်ဥ္ၾကားမွာ ဆက္ေမ်ာသြားရဦးမွာပဲေလ။ အခုေလာကမွာ အသက္ရွင္လာတာ ၂၂ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ေနာင္ ကံပါတဲ့အသက္အထိ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ ဟာ ဘယ္သူျဖစ္လာမလဲ။ သာယာတဲ့ မိသားစုေလးတစ္ခုကို တည္ေဆာက္မယ္လို႔ ခဏခဏ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့မိေပမယ့္ တကယ့္ဘ၀မွာ တကယ္ေကာ တည္ေဆာက္ႏိုင္မလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အသက္ေတြၾကီးသြားခဲ့ရင္းနဲ႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ေမေမနဲ႔လည္း ကြဲရဦးမွာပါလား။ မဟုတ္တာေတြ မေတြးနဲ႔ေလလို႔ ၾကိဳးစားေျဖသိမ့္ခ်င္ေပမယ့္ ဒါဟာ အမွန္တရားပဲေလ။ လက္ခံႏိုင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။



မၾကာခင္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ေက်ာင္းဆက္တက္ရဦးမယ္။ ဒီေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အေတာအတြင္းမွာ ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေငြပို႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၅ ႏွစ္ဆိုတဲ့ကာလအျပီးမွာ ေမေမ့ကို ျပန္လုပ္ေကၽြးႏိုင္ဖို႔ ေမေမရွင္သန္ေနပါေစလို႔ ခဏခဏဆုေတာင္းမိတယ္။ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြကို သားသမီးေတြက စြန္႔ပစ္ထားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရတာေတြကို အေတြ႔မ်ားလာေတာ့ ေမေမ့ကို ပိုျပီး လုပ္ေကၽြးခ်င္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေနာင္ ငါအသက္ၾကီးလာတဲ့အခါမွာ ငါ့သားသမီးေတြက ငါ့ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံမလဲဆိုတာကို ေတြးရင္းနဲ႔လည္း ရင္ေမာမိတယ္။ ဒီလိုပဲေလ အသက္ေတြ တအားၾကီးသြားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုေတာင္ မသြားႏိုင္ မလာႏိုင္တဲ့ ဘ၀ကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ သူမ်ားေတြ ျပဳစုမွ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဘ၀ကိုလည္း မလိုခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အသက္အရမ္းမရွည္ပါေစနဲ႔လို႔ တိတ္တဆိတ္ ဆႏၵျပဳမိတယ္ဗ်ာ..။



ဘာပဲေျပာေျပာဗ်ာ... အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မခ်ိျပံဳးေလးေရာ မ်က္ရည္ေလးေတြေရာ ေရာေထြးေနရင္းနဲ႔ ဒီလိုပဲ ဘ၀ကို ဆက္လက္ေလွာ္ခတ္ရဦးမယ္ေလ...။ ဒီဘ၀ ကစားပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္မရႈံးနိမ့္ဖို႔ အဓိကပဲေလ..။ း)

၁) အရပ္ျမင့္ရင္ ၾကိဳက္ၾကသည္။

၂) ပိန္တာကို ႏွစ္ျခိဳက္သည္။

၃) အသားျဖဴတာကို လိုခ်င္သည္။

၄) အရပ္ပုလွ်င္ ႏွိမ္ခ်င္သည္။

၅) ၀လွ်င္ စခ်င္ၾကသည္။

၆) အသားမည္းလွ်င္ ႏွာေခါင္းရႈံ႔ခ်င္ၾကသည္။

၇) ရုပ္ေခ်ာရင္ေခ်ာ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ပိုက္ဆံရွိရင္ရွိ၊ ဒါမွ မဟုတ္ စကားေျပာေကာင္းလွ်င္ ရည္းစားထည္လဲတြဲ ႏိုင္သည္။

၈) အမ်ဳိးသားမ်ားသည္ မိမိခ်စ္သူဇနီးကို ၀န္တိုတတ္ျပီး မိမိတို႔က်ေတာ့ ကြယ္ရာတြင္ ထင္ရာစိုင္းတတ္သည္။

၉) အမ်ဳိးသမီး ထုၾကီးသည္ အမ်ဳိးသားမ်ားကို ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ျပီဟု ေၾကြးေၾကာ္ေနဆဲတြင္ အားႏဲြ႔သူ မိန္းမသားအျဖစ္ ဦးစားေပးခံခ်င္ေနၾကသည္။

၁၀) မဟုတ္မခံ ေျပာတတ္သူကို စြာသည္ဟု ေခၚျပီး အမွန္ေျပာတတ္သူကို ဘုကန္႔လန္႔ဟုေခၚသည္။

(တခါက စုဗူးတြင္ တင္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။)