သူ......

ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ညေလးတစ္ည...။ လူသူကင္းမဲ့ေနသည့္ လမ္းမတေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေလးကို အေသာ့ႏွင္လာမိသည္။ ရွမ္းျပည္ရာသီဥတုေအးေအးေလးမွာ စိတ္ေတြၾကည္လင္ လန္းဆန္းသြားေပမယ့္ ေမွာင္မိုက္ေနသည့္ လမ္းကေတာ့ သြားလာရခက္သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ ဒီျမိဳ႕ေလးက ျမိဳ႕ၾကီးေတြနဲ႔မတူ မီး ၂၄ နာရီရေပမယ့္ လမ္းမီးအတြက္ေတာ့ အသံုးမျပဳၾကတာေၾကာင့္ ဆိုင္ကယ္မီးေလးကိုပဲ အေဖာ္ျပဳရင္း အိမ္သို႔ ျပန္လာခဲ့မိသည္။

ကၽြန္ေတာ္က ဒီျမိဳ႔ခရိုင္ျပည္သူ႔ေဆးရံုက လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ (AS)။ မေန႔ကတည္းက ႏိုက္ဂ်ဴတီ ၀င္လာခဲ့တာမို႔ ပံုမွန္အတိုင္းဆိုပါက ဒီေန႔မနက္ကတည္းက အိမ္ကိုျပန္ရမည္ပင္။ သို႔ေပမယ့္ Surgeon တစ္ေယာက္ အေရးတၾကီး အစည္းအေ၀းႏွင့္ မႏၱေလးသို႔ သြားခဲ့ရသျဖင့္ ေဆးရံုမွာပဲ ဆက္ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ့။ လူလည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းလွျပီ။ မေန႔ညကလည္း တစ္ညလံုးမအိပ္ခဲ့ရ...။ အခု ကၽြန္ေတာ္က်ေနသည့္ ၀ပ္က အိုဂ်ီ၀ပ္။ အေရးေပၚေမြးလူနာလာပါက အိမ္သို႔ လာေခၚရန္ သို႔မဟုတ္ အေ၀းသံုးဖုန္း (Cordless Phone ထိုစဥ္က GSM ေခာတ္မစားေသးပါ) သို႔လွမ္းအေၾကာင္းၾကားရန္ နပ္စ္ေလးမ်ားအားမွာျပီး ျပန္လာခဲ့သည္။

ေဆးရံုက ေတာင္ဘက္စြန္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ေျမာက္ဘက္စြန္းမွာဆိုေတာ့ အတန္ေတာ့ ခရီးႏွင္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကလည္း အစြန္ဆိုေတာ့ ေျပာရရင္ လူေျခတိတ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဟား.. ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ညဘက္ေမွာင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ဘက္ မလာရဲၾကဘူး..။ သူတို႔ ေၾကာက္တတ္ပံုကို ေတြးမိျပီး ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိသည္။

အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညဘက္ ၉ နာရီခြဲျပီ။ ပင္ပန္းစြာနဲ႔ အထုပ္ေတြကို ပစ္ခ်ရင္း အိပ္ရာေပၚသို႔တက္ အနားယူမိသည္။ ျပီးေတာ့ ၀ယ္လာခဲ့သည့္ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းကို ပန္းကန္ထဲထည့္စားရင္း တီဗြီကို ဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ ေမ့ေတာင္ေနသည္.. ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ သရဲနီအသင္းနွင့္ အာဆင္နယ္တို႔ ကစားေနပါလား။ ထမင္းစားရင္း ေဘာပြဲၾကည့္ရင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ကုန္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေတာ့မည္လုပ္ေတာ့ ညဘက္ ၁၁ ခြဲေက်ာ္ေနျပီ။ ေျခလက္မ်က္ႏွာေဆးျပီး အိပ္ရာထဲသို႔တန္း၀င္ခဲ့သည္။ ပင္ပန္းမႈဒဏ္ေၾကာင့္ေတာ့ ခဏေလးအတြင္းမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေတာ့သည္။

ႏွစ္ျခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ၾကားမွ အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္မိသည္။ “တူ..တူ..တူ... တူ..တူ..တူ..” တတူူတူျမည္ေနေသာ ဖုန္းသံေၾကာင့္ ၀ုန္းကနဲ ထထိုင္မိသည္။ အေရးေပၚကိစၥေလလားမသိ။ ခလုတ္ကို ဖြင့္ရင္းနားေထာင္မိသည္။ “ရွဲ... ရွဲ..” ဟူေသာအသံမွအပ ဘာမွ မၾကားရ..။ ဖုန္းေလးကို ျပန္ခ်ရင္း ျပန္အိပ္မိသည္။ အိပ္ေပ်ာ္လုနီးနီးျဖစ္သြားခ်ိန္မွာပဲ.. ဖုန္းထျမည္ျပန္သည္။ စိတ္ညစ္စြာ ကိုင္လိုက္ေတာ့ တရွဲရွဲအသံမွအပ ဘာသံမွ မၾကားရျပန္။

လူလည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ ဖုန္းကို ခ်ကာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕တံခါးကို တစံုတရာက ေခါက္လိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ နပ္စ္မေလးမ်ား လာေခၚသည္လားလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ ေအာ္ေခၚသံကို မၾကားရလို႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ထူးဆန္းမိသည္။ တံခါးက လူေခါက္ေနသည္ႏွင့္ မတူပဲ တစံုတရာႏွင့္ အဆက္မျပတ္ရိုက္ေနသလိုလို..။ စိတ္ညစ္ညဴးစြာ ထျပီး တံခါးဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာမွ မရွိ။ ေမွာင္မိုက္ေနသည့္ ည..။ ေလတိုးသံမ်ားၾကားမွ ၀ါးရံုပင္မ်ား.။ တစံုတခုေတာ့ မွားယြင္းေနျပီဟု မသိစိတ္မွ သိလိုက္သည္။

အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြလည္း တေျဖးေျဖး ေျပေလ်ာ့လာသည္။ ညမီးေလးကို အနည္းငယ္ခ်ဲ႕လိုက္ျပီး အိပ္ရာေပၚသို႔ ၀င္လွဲလိုက္သည္။ ျခင္ေထာင္အမိုးကို စိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အေမ့ကို သတိရမိသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ အတူတူမေနရသည့္ မိသားစု။ အေဖဆံုးသြားျပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း အေမက လားရႈိးမွာ တာ၀န္က်သည္။ အမျဖစ္သူက ရန္ကုန္မွာ။ ညီေလးျဖစ္သူက မႏၱေလးမွာ..။ ညီအငယ္ဆံုးက စကၤပူမွာ.. ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုႏိုင္သည့္ မိသားစုေလးပဲေလ...။ ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ အေတြးထဲမွာ ေမ်ာပါသြားမိသည္။

ရုတ္တရက္ ညအိပ္မီးက ခၽြတ္ကနဲခၽြတ္ကနဲ လင္းလိုက္ မိွန္လိုက္ ျဖစ္လာသည္။ မီးအားအတိုးအေလ်ာ့ ေၾကာင့္လို႔ ထင္ေပမယ့္ ပ်က္လိုက္လာလိုက္ျဖစ္ျပန္သည္။ အီးပီစီမီးက ဒီေလာက္ထိေတာ့ အၾကာၾကီး မကစားႏိုင္..။ ထိုမီးလံဳးကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစံုတခုကို တပ္အပ္သိလိုက္ျပီ...။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ.. ငါ့ကို မေနာက္ယွက္ပါနဲ႔ကြာ... ငါမေန႔ညကေရာ တေနကုန္ ပင္ပန္းတာသိရဲ႕နဲ႔ကြာ.. ငါ့ကို နည္းနည္းေလးပဲ အနားယူခြင့္ေပးပါ... ေတာင္းပန္ပါတယ္.. ေနာ္.. ငါတအားကို အိပ္ခ်င္ေနျပီ...”

ကၽြန္ေတာ္ထိုသို႔ ေျပာလိုက္မိသည္။ ခဏေတာ့ ျငိမ္သက္သြားအျပီး.. အရာရာတိုင္းက တိတ္ဆိတ္ျမဲ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ ေဆးရံုမွာ ဘာမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္ဟုေတြးမိရင္း ဖုန္းဆက္ရန္ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ လံုး၀ လိုင္းမေကာင္းပါ..။ ေခၚလို႔ပင္မရေတာ့...။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေတာ့ကြာလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္မိေတာ့သည္။

ဘယ္လို အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိ။ ဆူညံသံမ်ားေၾကာင့္ လန္႔ႏႈိးလာခဲ့သည္။ နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ ည ၂နာရီခြဲ...။ ဆိုင္ကယ္သံမ်ား... ဟြန္းသံမ်ားၾကားမွာ.. “ဆရာ..ဆရာ..” ဟုေခၚေသာ နပ္စ္မေလး အသံကို ၾကားလိုက္မိသည္။ တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့.. “ဆရာ.. အေရးၾကီး ေက့စ္ ဆရာ.. ဖုန္းကို လံုး၀ေခၚလို႔မရဘူး..” လို႔ ေမာေမာပန္းပန္းႏွင့္ နပ္စ္မေလးက ေျပာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူတို႔နဲ႔ အတူလိုက္ပါခဲ့သည္။ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ေမြးလူနာတစ္ေယာက္..။ ေရမႊာေတြ အကုန္ေပါက္ေနခဲ့ျပီ။ ကေလးရဲ႕ အေနအထားက ေမြးရန္ ဘယ္လိုမွ မလြယ္..။ ေအာ္ပေရးရွင္း လုပ္ရန္ အားလံုးကို အြန္လိုက္ျပီး လူနာရဲ႕ ေသြးေပါင္အေျခအေနဘာညာ စစ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီမိန္းကေလးကို ျမင္ဖူးေနသလိုပင္...။ အခုေတာ့ အေတာ္ပင္ အားနည္းေနသည္။ ခြဲဖို႔ေတာင္ အဆင္ေျပပါ့မလား..။ အျမဲတမ္း လက္သည္နဲ႔ေမြး.. မႏိုင္မွ အခ်ိန္လြန္မွ လာတတ္သည့္ ဗဟုသုတမရွိသည့္ လူတန္းစားေတြကို ေျပာရတာလည္း အာေညာင္းလွျပီးျဖစ္လို႔ အသက္ကယ္ဖို႔ကိုပဲ စိတ္ကို ႏွစ္ထားမိသည္။ ေအာ္ပေ့ရးရွင္းလုပ္ဖို႔ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္သြားေခၚသည္မွာလည္း ျပန္မေရာက္လာေသး..။

အားတအားနည္းေနသည့္အျပင္ ေသြးေတြလည္း တလေဟာထြက္ေန၍ ေသြးကိုလည္း သြင္းရေသးသည္။ ေနာက္ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္လည္း ေရာက္လာသျဖင့္ ေအာ္ပေရးရွင္းစလိုက္ရသည္။ ခက္ခက္ခဲခဲႏွင့္ ဆြဲထုတ္လိုက္သည့္ ကေလးက မႊန္းေနသျဖင့္ အသက္ပါမလာေတာ့..။ အသက္ ၂ ေခ်ာင္းထက္စာရင္ တစ္ေခ်ာင္းကိုေတာ့ ကယ္လိုက္ႏိုင္သည္ေလ..။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပင္ပန္းသည့္ တညတာလည္း ဘယ္လို ကုန္ဆံုးသြားမွန္းမသိေလေတာ့..။

ေနာက္ေန႔မနက္ေရာက္ေတာ့ စိတ္မေက်စြာျဖင့္ ကာယကံရွင္မ်ားကို ဆူရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ လူနာေဘးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနသည့္ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးကို ေခၚလိုက္ျပီး ေနာက္တခါ အခ်ိန္မလြန္ခင္လာဖို႔၊ အရပ္လက္သည္နဲ႔ မေမြးဖို႔ စိတ္မၾကည္စြာ ဆူေနမိသည္။ သို႔ေပမယ့္လည္း ထိုမိန္းမျပန္ေျပာလိုက္ေသာ စကားမ်ားကို နားေထာင္ျပီးသည့္ေနာက္.. ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ျငိမ္က်သြားမိသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ.. က်မတို႔အမွားပါ။ က်မသမီးမွာ ေယာက်ာ္လည္းမရွိေတာ့ဘူး။ က်မတို႔မွာ တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားရတာပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ လေလာက္ကေပါ့။ သမီးကိုယ္၀န္ကလည္း ၇ လနားေရာက္လာ။ သူ႔ေယာက်္ားကလည္း အပင္ခုတ္၊ ျခံရွင္း ၾကံဳရာလုပ္စားရတာေပါ့ေနာ္။ တေန႔ သူ႔ေယာက်ာ္းက အပင္လိုက္ခုတ္ေနတုန္း သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားၾကေရာဆရာရယ္..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တုတ္တျပက္ ဓါးတျပက္ေပါ့ေလ..။ အဲဒီမွာ တဖက္ေကာင္ေလးက အပင္ခုတ္ေနတဲ့ ပုဆိန္နဲ႔ ေပါက္လိုက္တာ.. ပခံုးတေလွ်ာက္လံုးခုတ္မိျပီး လက္တစ္ေခ်ာင္းလံုး ကြာက်သြားတာ ဆရာသိမွာပါ။ ဒီေဆးရံုကိုပဲ ေရာက္လာေသးတယ္ေလ။ အဲဒီေန႔မွာပဲ သူဆံုးသြားခဲ့တယ္ေလ..။ သူ႔ေယာက္်ားမရွိတဲ့ေနာက္ ေကာင္မေလးခမ်ာလည္း မစားခ်င္ မေသာက္ခ်င္၊ ဒီကေလးလည္း မေမြးခ်င္၊ ေသရင္ေသေပ့ေစလို႔ ဆံုုးျဖတ္ထားေတာ့ ေမြးခ်င္သလိုေမြးသလိုျဖစ္သြားတာပါဆရာ...”

ငိုယိုေျပာေနေသာ မိန္းမၾကီးအသံတို႔က က်ေနာ္နားထဲမွာ ျမည္ဟီးလာသည္။ ထိုေန႔တို႔ကို သတိရလာမိသည္။ ေသြးေတြ ပြက္လိုက္ပြက္လိုက္က်ေနေသာ ကိုယ္...။ လက္တစ္ဖက္လံုး ျပတ္က်ေတာ့မည္။ ဂ်ဴတီက်ေနသည္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္..။ ျပာယာခတ္မတတ္ကိုပဲ အသက္ကယ္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားမိခဲ့သည္။ ရသမွ်ေသြးသြင္းသည္။ တတ္ႏိုင္သမွ် ခ်ဳပ္သည္။ ၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ၾကိဳးစားျပီးသကာလမွာပဲ သူဆံုးသြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ၾကိဳးစားကယ္တင္သည့္ အသက္.. ဒီလိုပဲ ဆံုးပါသြားခဲ့ျပီ..။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီအျဖစ္ေတြက မဆန္းက်ယ္ေပမယ့္ အဲဒီေန႔က အေတာ္ပဲ ခံစားမိသည္။ အလူးလူးအလြန္႔လြန္႔ ေအာ္ငိုေနေသာ မိန္းကေလး...။ ကိုယ္၀န္ေလးႏွင့္ မိန္းကေလး။ အေတာ္ခ်စ္ခဲ့သည့္ ခ်စ္ျခင္းတို႔က ရက္စက္လြန္းသည့္ ခြဲခြာမႈကို ဒီမိန္းကေလးမေျပာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ခံစားႏိုင္ပါ့မလားေလ...။

မေန႔ညက အရပ္လက္သည္နဲ႔ ၾကိဳးစားေမြးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာတာ သူလား။ သူ႔မိန္းမ မီးဖြားႏိုင္ေရး... သူ႔ကေလး အသက္ရွင္ေရးအတြက္ အေမွာင္ရိပ္မွ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လာေျပာေနတာ သူလား။ သူ႔မိန္းမအသက္ရွင္သည့္အတြက္ သူေပ်ာ္ေနမလား..။ သူ႔ကေလး အသက္ေသခဲ့သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္တင္ေနမလား...။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္... ေဆးရံုမွာ ပရေလာကႏွင့္ မကင္းသည့္ဘ၀.. ဒီအေၾကာင္းကို ထိုင္ေတြးေနတာ ေခာတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရူးေနျပီလား..။ ဖုန္းအသံ၊ မီးအလင္းအေမွာင္.. တံခါးေခါက္သံ... အားလံုးျဖစ္လာေအာင္ သူဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ...။ အေမွာင္ေလာကမွာ သူဘယ္ေလာက္ စိုးရိမ္ေနမလဲ...။ ခ်စ္ခ်င္းေမတၱာဆိုတာ ထားတတ္သူအတြက္ ဘ၀ျခားခဲ့ေပမယ့္ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ အစြမ္းထက္ေနျပီလား...။ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းလိုက္မိတာကေတာ့ ဒီအေမွာင္ေလာက ကေန သူလြတ္ေျမာက္သြားပါေစလို႔ပါပဲေလ....။

(လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္ကာလက ခင္မင္ရင္းႏွီးသူ ဆရာ၀န္မတစ္ေယာက္ ၾကံဳခဲ့သည္ကို အေျခခံေရးသားသည္)