ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အျမဲအတူဆိုခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးရွိသည္။ တေယာတီးရင္းနဲ႔ အေဖက ေမးခြန္းေတြေမးရင္းဆို၊ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖရင္းဆို။

“သားသားၾကီးရင္ ဘာလုပ္မလဲ.. ေဖေဖေမးရင္ကြယ္..
တံတားၾကီးကို ေဆာက္ကာရယ္.. ဗိသုကာၾကီးလုပ္ပါ့မယ္..


သားသားၾကီးရင္ ဘာလုပ္မလဲ .ေဖေဖေမးရင္ကြယ္..
ဖ်ားနာသူေတြ သနားတယ္.. ဆရာ၀န္လုပ္လို႔ ေဆးကုမယ္...

သားသားၾကီးရင္ ဘာလုပ္မလဲ.. ေဖေဖေမးရင္ကြယ္..

ကမာၻတစ္ခြင္ ေလွ်ာက္လို႔လည္.. ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးေမာငး္ပါ့မယ္..”


ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ခ်တတ္ခဲ့ေအာင္ အေဖရိုက္သြင္းေပးခဲ့ပါသည္။ တကယ္လည္း အနာဂတ္ၾကီးကို ေမွ်ာ္မွန္းကာ စိတ္ကူးေတြယဥ္ခဲ့သည္။ ေလယာဥ္မွဴးၾကီး တကယ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည္။ သိတတ္စအရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေလယာဥ္ေက်ာင္းဆိုတာ မရွိဘူး ဆိုတာသိလာခဲ့ေတာ့ ရူးသြပ္ခဲ့မႈေတြက ယိုင္နဲ႔နဲ႔။ 

အသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္. ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားျဖစ္လာေတာ့ ျမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည္။  မမတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပတဲ့ ၾကိဳ႔ကုန္းက ေက်ာင္းအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြအေၾကာင္း နားေထာင္ရင္းနဲ႔ပဲ အဲဒီေက်ာင္းၾကီးမွာ တကယ္ပဲ တက္ခ်င္ခဲ့သည္။ တကယ္တမ္း ၁၀တန္း ေျဖျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုေက်ာင္းေတာ္ၾကီး မရွိခဲ့ေတာ့ပါ။ တကယ္ပဲျပိဳပ်က္ခဲ့ရျပီ။ ဒုတိယေျမာက္ အိပ္မက္ေတြ လွဲျပိဳခဲ့ျပန္သည္။ 

ဒီလိုနဲ႔ စလံုးမွာ ေက်ာင္းတက္ခ်င္လြန္း၍ ေပၚလီ၀င္ခြင့္သင္တန္း တက္ခဲ့သည္။ နာမည္မၾကီးလြန္း၊ မေသးလြန္းသည့္ ထိုေက်ာင္းမွာ တကယ္ပဲ ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ နန္ယန္းကို၀င္ဖို႔ ေလွ်ာက္ထားရင္းနဲ႔ တက္ခ်င္သည့္ဘာသာရပ္က အိုင္တီ။ တကယ္တမ္းကၽြန္ေတာ့္မွာ ႏိုင္ငံျခားထြက္ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေငြအင္အား မလံုေလာက္ခဲ့ပါ။ ဒါကိုပဲ သိသိရက္နဲ႔ ဇြတ္ တက္ခဲ့သည္။ ကံတရားကမ်ား ေကာင္းမလားဆိုတဲ့ အင္အား ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး တက္ခဲ့သည္။ ည ၂ နာရီတိတိမွာ ေျဖခဲ့ရသည့္ စာေမးပြဲ၊ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ လက္ခံရရွိခဲ့သည့္ ၀င္ခြင့္စာရြက္၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ “ေက်ာင္းသြားတက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္၊” ဆိုသည့္ အားအင္ခ်ိနဲ႔သည့္ အိမ္က အသံ။ အားလံုးဟာ မ်က္ရည္မိုးထဲမွာပဲ ေမ်ာပါသြားခဲ့ျပီ။ 

ဒီလိုပါပဲ..။ အဟင္း..။ ငယ္ငယ္တုန္းက သီခ်င္းထဲမွာ တခါမွမဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ့သည္။ ရည္မွန္းခ်က္ခ်ဖို႔ မေျပာနဲ႔ တခါမွေတာင္ မၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဘဲြ႕ကို ယူခဲ့ရျပီ။ တခါက ဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္က ေျပာသည္။ “ဘ၀ဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းမျဖစ္ရသလို၊ မျဖစ္ခ်င္တာေတြလည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေရွ႕ေရးဆိုတာ ၾကိဳေတြးလို႔မရဘူး” ဆိုတဲ့စကားကို မဲ့ျပံဳးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆန္႔က်င္ခဲ့သည္။ “တီခ်ယ္.. ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္ကေတာ့ “တီခ်ယ္.. ဘ၀ဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းလည္း တကယ္မျဖစ္ပါဘူးေနာ္..” လို႔ ဆရာမၾကီးေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္၀န္ခံ ခဲ့မိျပီ။ 

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြ မျဖစ္ခဲ့ပါ။ အိပ္မက္ပင္ မမက္ဘူးေပမယ့္ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ ၂၃ ႏွစ္တာ ရွင္သန္ခဲ့သည့္ ဘ၀မွာ ဒီလိုၾကံဳခဲ့ဖူးျပီဆိုေတာ့ ေနာင္ ၅ ႏွစ္ဆိုတာ ပါမႊားေလးပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ လက္ကိုင္ထားမိတာကေတာ့ “ငါေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ငါ့တာ၀န္ကို ေက်ေအာင္ လုပ္မယ္” ဆိုတာပါပဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေနာင္ ၅ ႏွစ္အထိ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ထိုငါးႏွစ္ေနာက္ပိုင္း အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ဘြဲ႕နဲ႔ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမွာပါ။ မိခင္ကို လုပ္ေကၽြးေနမယ့္ သားတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ဲ ရွိေနမွာပါ။ 

အေတြ႔အၾကံဳေကာင္းဆိုတာ ဘ၀မွာ တကယ္ပဲ အေထာက္အကူျပဳပါသည္။ သူမွသာ သူ။ သူ႔ကိုပဲ ခ်စ္သည္ ဆိုျပီးေတာ့ အခ်စ္ဦးေၾကာင့္ ကြဲခဲ့ရတဲ့ အသည္း။ ၀ဲခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္မိုးေတြ။ ေျခာက္ခန္းခဲ့တဲ့ ည။ အေမွာင္ရိပ္ေအာက္မွာ ေၾကကြဲခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ အခုအခ်ိန္ထိ ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း တဆစ္ဆစ္ပဲ။ တကယ္လို႔ေပါ့ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို နားလည္သူပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။ နားလည္မႈမရွိခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ ပဋိပကၡျဖစ္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ခံစားရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ နားလည္သူမို႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နားလည္ေသာ၊ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေသာ ခ်စ္သူနဲ႔ပဲ လက္ထပ္မွာပါ။ 

တြက္ခ်က္လို႔မရတဲ့ ေလာကၾကီးထဲမွာ မတြက္တတ္ တြက္တတ္နဲ႔ေတာ့ မမ၀ါတဂ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ခ္တစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားခဲ့ျပီ။ တကယ္လို႔ မနက္ျဖန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာကၾကီးမွာ မရွိခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီစာေတြ အားလံုး ဘြာေတးဗ်ာ။