စာၾကည့္စားပြဲေလးကေန အျပင္ဘက္ ေတာအုပ္ထဲကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေတာအုပ္ေဘးမွာ ပန္းျခံေလး။ ကေလးေပါင္းစံု ေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ ဒါန္းစီးသည္။ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ မိဘ အုပ္ထိန္းသူတို႔က ေဘးနားမွာ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ သူတို႔ေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကမွာပဲေလ။ သူတို႔မွာ မိသားစုရွိသည္။ မိတ္ေဆြရွိသည္။ ဒါသည္ သူတို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ။ မနက္အိပ္ရာထလည္း တစ္ေယာက္တည္း။ ေက်ာင္းသြားလည္း တစ္ေယာက္တည္း။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားတို႔ကလည္း ဒီေနရာေလးႏွင့္ ေ၀းကြာသည့္ေနရာမ်ားမွာေလ...။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္သြားလည္ဖို႔လည္း ေငြေရာ အခ်ိန္ေရာ အင္မတန္ ခက္ပါသည္။ ဆက္သြယ္ျဖစ္သည္။ ေလလႈိင္းၾကားကဆင့္။ အင္တာနက္ေတြ ၾကိဳးေတြၾကားက ဆက္သြယ္ခ်က္ေတြက ျပင္ပေလာက္ေတာ့ ရင္ကို ေႏြးေထြးမႈမေပးတာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲေလ။

ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ရည္မွန္းခ်က္အတြက္သာ ေ၀းတေနရာမွာ လာေရာက္ေနထိုင္ေနရသည္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းလည္း တိုးလာပါသည္။ မိတ္ေဆြလည္း တိုးလာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈမတူ အေျခခံ ခံယူခ်က္ျခင္းမတူ အသိုင္းအ၀ိုင္းခ်င္းမတူတာေၾကာင့္ တကယ္ပဲ ဒီဆက္သြယ္ခ်က္ေတြက ရင္ကို မေႏြးေထြးေစတာကေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. ေနရာသစ္တစ္ခုမွာ အနည္ထိုင္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔ အတိတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိသားစုေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ဘ၀ကို စိတ္ကူးခဏခဏ ယဥ္မိပါတယ္ဗ်ာ..။