ဘ၀ဆိုတာ စိန္ေခၚမႈေတြအျပည့္ရွိတဲ့ ကစားပြဲေလးတစ္ခုပါပဲဗ်ာ။ ကိုယ္အမွတ္ရဖို႔အတြက္ အသည္းအသန္ ၾကိဳးစားရတယ္။ အမွတ္တစ္မွတ္ရဖို႔အတြက္ ေခၽြးနဲ႔ေသြးနဲ႔ရင္းျပီး ေဆာ့ကစားရတယ္။ တခါက ဗြီဒီယိုတစ္ကားမွာ ဒီစကားေလးကို ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ၾကက္ေတာင္ပြဲလိုပါပဲတဲ့။ ကိုယ္က ေတာ္လို႔ ႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း တစ္မွတ္တက္သလို သူမ်ားက မွားသြားခဲ့ရင္လည္း တစ္မွတ္တက္တယ္တဲ့။ ဘ၀ဆိုတဲ့ ယွဥ္ျပိဳင္ပြဲၾကီးမွာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ၾကိဳးစားကစားေနၾကရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္နဲ႔ ရွင္သန္ေနရတာပါ။



အခုေန ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြကို ျမင္ရင္ အရမ္းပ်င္းလိုက္တာ။ သူတို႔ေတြ ဘ၀ကို အေတာ္အတန္ ျဖတ္သန္းရဦးမွာပါလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က သင္ခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ အေျခခံပညာေတြကို သူတို႔ေတြ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ဆည္းပူးရဦးမွာပါလား။ ေမြးစကတည္းက အူ၀ဲဆိုတဲ့ဘ၀မွာ အျပစ္ကင္းစင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ မိသားစု၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလိုက္ျပီးေတာ့ ဒီကေလးေတြရဲ႕ အေရာင္ေတြ ကြဲျပားဦးမွာပါလား။



ဒီလိုပဲ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္လာလို႔ ပင္စင္ယူလိုက္ရင္ေကာ။ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကေလးတစ္ခုပါ။ ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကိုပဲ ဖက္တြယ္ျပီး အသက္ရွင္သန္ေနရတဲ့ဘ၀မွာ အဲဒီအရြယ္မွာ ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကမွာလဲ။ အလုပ္က အနားယူလိုက္ေတာ့ လုပ္စရာကလည္းမရွိ။ သားေတြ သမီးေတြ ေျမးေတြ ျမစ္ေတြဆီမွာ ေန။ သူတို႔ေကၽြးတာစား။ သူတို႔ ေျပာတာခံ။ တေန႔ မိုးလင္းလာတာနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွာပါလိမ့္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အဲဒီလို အသက္အရြယ္ကို ဘယ္လို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ဆိုတာ အခုထိ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလို႔ မရေသးဘူးဗ်ာ။



ငယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ အေပါင္းအသင္းသူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ တခ်ဳိ႕က ခ်မ္းသာတယ္။ တခ်ဳိ႕က မိဘက အရမ္းဂရုစိုက္တယ္။ ကိုယ့္ထက္ သာတဲ့သူေရာ မသာတဲ့သူေရာ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ကိုယ့္၀င္ေငြနဲ႔ ကိုယ္ရွာေဖြေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘ၀ဆိုတာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္တတ္ပါလား ဆိုတာ သတိျပဳမိတယ္။ အရင္က ခ်မ္းသာခဲ့တဲ့ သူေတြ၊ ရာထူးအာဏာၾကီးမားခဲ့တဲ့ သူေတြ၊ အေဖ ဆိုဒ္ကားသမား အေမ ေစ်းေရာင္းျပီး အသက္ရွင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘ၀ေတြဟာ အရမ္းကို ကြာျခားလာတာကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ လုပ္ကိုင္လာမွသာ ကိုယ့္အရည္အေသြး ေတြထြက္လာတယ္တဲ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကားေလးနဲ႔ ေက်ာင္းလာပို႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ စက္ဘီးစုတ္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို အရမ္းရွက္ခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြနဲ႔ တန္းတူ ပိုက္ဆံမသံုးႏိုင္တဲ့အတြက္လည္း အေမအေဖကို ခဏခဏ စိတ္ဆိုးခဲ့ဖူးတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒါေတြကို ျပန္ေတြးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မခ်ိျပံဳးေလးျပံဳးမိတယ္။ ေၾသာ္... လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္လာတာပါပဲေလ...။



ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ဆိုတဲ့ ေရလ်ဥ္ၾကားမွာ ဆက္ေမ်ာသြားရဦးမွာပဲေလ။ အခုေလာကမွာ အသက္ရွင္လာတာ ၂၂ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ေနာင္ ကံပါတဲ့အသက္အထိ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ ဟာ ဘယ္သူျဖစ္လာမလဲ။ သာယာတဲ့ မိသားစုေလးတစ္ခုကို တည္ေဆာက္မယ္လို႔ ခဏခဏ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့မိေပမယ့္ တကယ့္ဘ၀မွာ တကယ္ေကာ တည္ေဆာက္ႏိုင္မလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အသက္ေတြၾကီးသြားခဲ့ရင္းနဲ႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ေမေမနဲ႔လည္း ကြဲရဦးမွာပါလား။ မဟုတ္တာေတြ မေတြးနဲ႔ေလလို႔ ၾကိဳးစားေျဖသိမ့္ခ်င္ေပမယ့္ ဒါဟာ အမွန္တရားပဲေလ။ လက္ခံႏိုင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။



မၾကာခင္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ေက်ာင္းဆက္တက္ရဦးမယ္။ ဒီေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အေတာအတြင္းမွာ ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေငြပို႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၅ ႏွစ္ဆိုတဲ့ကာလအျပီးမွာ ေမေမ့ကို ျပန္လုပ္ေကၽြးႏိုင္ဖို႔ ေမေမရွင္သန္ေနပါေစလို႔ ခဏခဏဆုေတာင္းမိတယ္။ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြကို သားသမီးေတြက စြန္႔ပစ္ထားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရတာေတြကို အေတြ႔မ်ားလာေတာ့ ေမေမ့ကို ပိုျပီး လုပ္ေကၽြးခ်င္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေနာင္ ငါအသက္ၾကီးလာတဲ့အခါမွာ ငါ့သားသမီးေတြက ငါ့ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံမလဲဆိုတာကို ေတြးရင္းနဲ႔လည္း ရင္ေမာမိတယ္။ ဒီလိုပဲေလ အသက္ေတြ တအားၾကီးသြားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုေတာင္ မသြားႏိုင္ မလာႏိုင္တဲ့ ဘ၀ကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ သူမ်ားေတြ ျပဳစုမွ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဘ၀ကိုလည္း မလိုခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အသက္အရမ္းမရွည္ပါေစနဲ႔လို႔ တိတ္တဆိတ္ ဆႏၵျပဳမိတယ္ဗ်ာ..။



ဘာပဲေျပာေျပာဗ်ာ... အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မခ်ိျပံဳးေလးေရာ မ်က္ရည္ေလးေတြေရာ ေရာေထြးေနရင္းနဲ႔ ဒီလိုပဲ ဘ၀ကို ဆက္လက္ေလွာ္ခတ္ရဦးမယ္ေလ...။ ဒီဘ၀ ကစားပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္မရႈံးနိမ့္ဖို႔ အဓိကပဲေလ..။ း)