ကၽြန္ေတာ္တို႕ စာေပေတြဖတ္ရႈတဲ့အခါ မွတ္သားလြယ္တဲ့အရာမွန္သမွ် ေခါင္းထဲ၀င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသံုးမျပဳတာ ၾကာတဲ့အခါ၊ ဆက္စပ္ေျပာဆိုမႈ နည္းတဲ့အခါမွာ ေမ့ေလ်ာ့သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ အက်င့္ေကာင္းတဲ့သူေတြမွာက်ေတာ့ မွတ္စုစာအုပ္ေလးေတြနဲ႕ ေရးေရးျပီး မွတ္ထားတတ္တာမို႕ အေရးၾကံဳရင္ ျပန္လွန္ၾကည့္ရံုနဲ႕ လိုရာကို အသံုးခ်ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေတြက် ဥာဏ္ေကာင္းတာမို႕ ဖတ္ျပီး စိတ္ထဲမွတ္ထားလိုက္တာနဲ႕ မွတ္မိေနတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲလို မွတ္ဥာဏ္ကလည္း မေကာင္း၊ မွတ္စုနဲ႕ မွတ္တဲ့အေလ့ကလည္း မရွိတာနဲ႕ ဖတ္ျပီးသားစာေတြဟာ အခ်က္အလက္နဲ႕ေျပာပါဆိုရင္ တစ္ခုမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အင္တာနက္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဒီဘက္ေခတ္မွာ လိုခ်င္တာကို ဂူဂဲလ္ကေန ရွာယူႏိုင္ေပမယ့္ ရုတ္တရက္ သံုးရမယ့္ေနရာမ်ဳိး၊ ေျပာဆိုရမယ့္ေနရာမ်ိဳးမွာ ဒီလိုျပန္ျပန္ရွာေနဖို႕လည္း မလြယ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ ဆရာၾကီးေတြ၊ ပညာရွင္ၾကီးေတြမွာ စကားေျပာရင္းကေန ဟိုဟာေလး ဆြဲထည့္ေျပာ၊ ဒီဟာေလး ဥပမာေျပာနဲ႕ စကားေျပာကို ေခ်ာေနတာမို႕ အဲဒါေတြကိုၾကည့္ရင္း သိပ္သေဘာက်မိတာ..။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ေတြးမိတယ္.. ကိုယ့္စိတ္ထဲကို အေၾကာင္းအရာေတြ ထပ္ခါထပ္ခါ သြင္းေပးႏိုင္ရင္ မွတ္မိႏိုင္ပါတယ္လို႕စဥ္းစားမိတယ္..။
အခု ဒီစာေလးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြကို စုျပီး မွတ္ထားတဲ့ သေဘာပါပဲ။ တခါတေလ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက နားထဲကို တိုက္ရိုက္ကၽြမ္း၀င္ေပမယ့္ စိတ္မ၀င္စားမိတာေရာ၊ အေလးမထားမိတာေရာေၾကာင့္ အဓိပၸါယ္ေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒီလို အေၾကာင္းေလးေတြကို စုျပီး မွတ္စုထုတ္ေရးသားခ်င္ပါတယ္။
နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါး
ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခမ္းအနားတစ္ခုလုပ္ျပီဆိုရင္ နာယကဂုဏ္နဲ႕ ျပည့္စံုတဲ့ ဆရာၾကီး၊ ဆရာမၾကီးမ်ားဆိုတာ အျမဲပါေလ့ရွိပါတယ္..။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲမွာ ေရွ႕က တိုင္စာဆိုဖို႕ ေရးထားတဲ့ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးေတြမွာလည္း ဒါမ်ဳိးေလးက ပါတတ္တယ္..။ နာယကဂုဏ္ဆိုတာ ထပ္ခါထပ္ခါ ၾကားဖူးေနေပမယ့္ ဘာရယ္ဆိုတာေတာ့ မသိခဲ့ပါဘူး။ မသိေတာ့ သိခ်င္လားဆိုေတာ့လည္း မသိခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့လည္း မရွာေဖြခဲ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းရယ္အက်ဳိးရယ္ တိုက္ဆိုင္လာေတာ့ ေခြးအၾကီး လွည္းနင္းထားသလို အထစ္အထစ္နဲ႕ ဘာမွ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ အၾကီးအကဲေတြမွာ ရွိအပ္တဲ့ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးဆိုတာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္တယ္လို႕ ေလာကနီတိ ဂါထာပုဒ္ေရ ၁၁၉ ကဆိုပါတယ္။
(၁) သည္းခံျခင္း
(၂) ႏိုးၾကားျခင္း
(၃) ထၾကြလံု႕လရွိျခင္း
(၄) သနားျခင္း
(၅) ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္း
(၆) ေျမာ္ျမင္စဥ္းစားျခင္း
အဌာရသ ၁၈ ရပ္
ငယ္ငယ္တုန္းက ပံုျပင္ေတြဖတ္ျပီဆိုရင္ မင္းသားေလးက အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ဒိသာပါေမာကၡၾကီးဆီ သြားျပီး မင္းသားတို႕ တတ္အပ္တဲ့ အဌာရသ ပညာရပ္ေတြကို သင္ၾကားရသတဲ့။ ဒီလို တတ္ကၽြမ္းျပီးလို႕ ေသခ်ာျပီလို႕ ဆရာၾကီးက ယူဆတဲ့အခါမွ တိုင္းျပည္ကို ျပန္ရသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ပါျပီ။ အဲလိုပံုျပင္ေတြကို ၁၁ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဖတ္လာတာပါ။ တစ္ခါမွ အဌာရသပညာရပ္ ဆိုတာ ဘာေတြပါလိမ့္လို႕ မစဥ္းစားခဲ့ဖူးဘူး...။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး။ စူးစမ္းေလ့လာတတ္တဲ့ အေလ့ကိုယ့္မွာမရွိတာမို႕ ကိုယ္ဟာညံ့ေလျခင္းလို႕ပဲ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဌာရသ ၁၈ ရပ္ေတြဟာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။
(၁) အၾကားအျမင္အတတ္ (ေဗဒင္အတတ္)
(၂) ဓမၼသတ္ အတတ္
(၃) ဂဏန္းသခၤ်ာအတတ္
(၄) တံစဥ္း စူး ေဆာက္ အတတ္
(၅) နီတိက်မ္း အတတ္
(၆) ယာယီ ယၾတာ စေသာ ဗ်ာကရိုဏ္းအတတ္
(၇) ေစာင္း ညွင္း (ျငင္း) စေသာ အတီးအမႈတ္အတတ္
(၈) လက္သစ္အတတ္ (လက္ဆစ္ခ်ဳိးေရတြက္ျခင္းအတတ္)
(၉) ေလးအတတ္
(၁၀) ေရွးစကားအတတ္
(၁၁) ေဆး အတတ္
(၁၂) ရယ္ရႊင္မႈ အတတ္
(၁၃) ေဗဒင္ အတတ္
(၁၄) လွည့္ပတ္တတ္ေသာ အတတ္
(၁၅) ဆန္းက်မ္း အတတ္ (ဝိစိတိ ဇဂဏီစေသာ ဆန္းတို႔ကိုျပဆိုေသာ ပိဂၤလ စေသာက်မ္းအတတ္)
(၁၆) သံတမန္ အတတ္
(၁၇) မႏၱန္အတတ္
(၁၈) သဒၵါက်မ္း အတတ္
တို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဖိုးသုည ခုႏွစ္ေယာက္
ေလာကနီတိမွာ ေဖာ္ျပထားတာနဲ႕ပတ္သက္လို႕ သေဘာက်မိတဲ့ အခ်က္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဖိုးသုည ခုႏွစ္ေယာက္ပါ။
(၁) အအိပ္ၾကီးသူ
(၂) ေမ့ေလ်ာ့တတ္သူ
(၃) သက္ေသာင့္သက္သာ ဇိမ္ခံေနတတ္သူ
(၄) ေရာဂါရေနေသာသူ
(၅) ပ်င္းရိသူ
(၆) အလိုၾကီးသူ
(၇) အေသးအဖြဲ အလုပ္ေတြႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ
တဲ့။ ပစၥဳပၸန္အလုပ္ေတြမွာ အေပၚက အခ်က္တစ္ခ်က္ခ်က္နဲ႕ ညွိေနရင္ေတာ့ အရင္ဆံုး အခြင့္အေရးေတြ လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရမွာပါပဲ..။
အထက္က အေၾကာင္းအရာေတြက ေလာကနီတိကို ညႊန္းျပီး မွတ္ထားတာပါ။ `နီတိ` ဆိုတာ ေရွ႕ေဆာင္၊ လမ္းျပဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ `ေလာကနီတိ` ဆိုေတာ့ လူ႕ေဘာင္ေလာက၏ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့။ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္မွာ ျပဌာန္းခဲ့ဖူးတဲ့ `ျပည္သူ႕နီတိ` ဆိုတာကေတာ့ တိုင္းသူျပည္သား တစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံသားေကာင္းပီသေအာင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္အပ္ေသာ ေရွ႕ေဆာင္၊ လမ္းျပဆိုတဲ့ သေဘာမို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြ မေမ့သင့္ပါဘူး။
ဆက္ျပီးမွတ္ရရင္ေတာ့ ခဏခဏလည္း မွတ္တယ္။ ခဏခဏလည္း ေမ့တယ္။ အျမဲလည္း သံုးတဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဘုရားရွိခိုးတဲ့ ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေက်ာင္းမွာ၊ အိမ္မွာ မိဘဆရာေတြက တိုင္ေပးလို႕တတ္လာခဲ့တယ္။ `ၾသကာသ၊ ၾသကာသ၊ ၾသကာသ ကာယကံ ၀စီကံ.. မေနာကံ` စသျဖင့္ေပါ့..။ အျမဲဆိုျဖစ္တယ္။ ဘုရားရွိခိုးတိုင္း ရြတ္တယ္။ သိခ်င္ေတာ့ မွတ္တယ္။ မွတ္ရင္းကေန ေမ့တယ္.။ ၀ဲလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတာ အခုထိပါပဲ။ အဲဒါေလးကိုလည္း ဒီမွာ မွ်ေ၀ရင္းနဲ႕ ထပ္ျပီး မွတ္သားခ်င္ပါေသးတယ္။
ၾသကာသ
`ၾသကာသ` ဆိုတာ `ရွိခိုးပါရေစ၊ ခြင့္ျပဳပါ` ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ တခ်ဳိ႕ေတြက သံုးၾကိမ္ရြတ္ဆိုတယ္။ တခ်ဳိ႕ ေဒသေတြမွာ ႏွစ္ၾကိမ္ရြတ္ဆိုပါတယ္။
ကံသံုးပါး
ကာယကံ - ကိုယ္ျဖင့္ျပဳအပ္ေသာ အလုပ္
၀စီကံ - ႏႈတ္ျဖင့္ျပဳအပ္ေသာ အလုပ္
မေနာကံ - စိတ္ျဖင့္ ျပဳအပ္ေသာ အလုပ္
`ၾသကာသ` အခ်ဳိးျပီးလို႕ ေနာက္တစ္ပိုဒ္မွာ ရြတ္ဆိုတဲ့ `အပါယ္ေလးပါး၊ ကပ္သံုးပါး၊ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး၊ ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါး၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါ၊ ဗ်သနတရားငါးပါး` တို႕မွ ကင္းလႊတ္ဖို႕ ဆုေတာင္းတာေလးရွိတယ္။ အဲဒါေလးေတြကို ထုတ္ႏုတ္မွတ္သားရရင္ျဖင့္
အပါယ္ေလးပါး
အပါယ္ဟူသည္မွာ `အပါယ` ဟူေသာ ပါဠိစကားမွ ဆင္းသက္လာသည္။ ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ ျပိတၱာ၊ အသူရကာယ္ ဆိုတဲ့ အပါယ္ဘံုေလးဘံုကို ဆိုလိုပါတယ္။ ၃၁ ဘံုမွာ ဒုကၡတိဘံုေလးဘံု ျဖစ္ပါတယ္။
ကပ္သံုးပါး
(၁) သတၱႏၱရကပ္ - တုတ္၊ ဓား၊ ေသနတ္စေသာ လက္နက္အားျဖင့္ ပ်က္စီးရေသာ ေခတ္ကာလ။
(၂) ေရာဂႏၱရကပ္ - ေက်ာက္ေရာဂါ၊ ၀မ္းေရာဂါစေသာ ေရာဂါအားျဖင့္ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္။
(၃) ဒုဗၻိကၡႏ ၱရကပ္ - ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး အစာရွား၍ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္။
ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး
(၁-၂-၃) ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ ျပိတၱာ(အသူရကာယ္ကား ျပိတၱာဘံုတြင္ ထည့္ေရသည္) ဟူေသာ အပါယ္ဘံု၌ ျဖစ္ရျခင္း။
(၄) ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူစဥ္ အသက္ရွည္ေသာ အသညသတ္ဘံုႏွင့္ အရူပဘံု၌ ျဖစ္ေနရျခင္း (အသညသတ္ျဗဟၼာမ်ားသည္ ရုပ္ခႏၶာသာရွိ၍ စိတ္၀ိညာဥ္မရွိ၊ အရူပျဗဟၼာမ်ားသည္ စိတ္၀ိညာဥ္သာရွိ၍ ရုပ္မရွိ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ ဘုရားကိုလည္း မဖူးႏိုင္ တရားကိုလည္း မနာႏိုင္ၾကေပ)
(၅) ပစၥႏ ၱရစ္ေခၚေသာ ျပည္နယ္စြန္းမ်ားႏွင့္ လူရိုင္းမ်ား၏ အရပ္ေဒသ၌ ျဖစ္ေနရျခင္း။
(၆) ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ မိစာၦဒိဌိျဖစ္ေနရျခင္း။
(၇) ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ တရားကို သိႏိုင္ေလာက္သည့္ ဥာဏ္မရွိဘဲ ထူထူ အအ ျဖစ္ေနရျခင္း။
(၈) မဇၥ်ိမေဒသ၀ယ္ တတ္သိနားလည္သည့္ ဥာဏ္ရွိသူျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားမပြင့္ေသာအခါ၌ လူျဖစ္ရျခင္း။
ရန္သူမ်ဳိးငါးပါး
(၁) ေရ
(၂) မီး
(၃) မင္းဆိုး
(၄) သူခိုး
(၅) အေမြခံ သားဆိုး၊ သမီးဆိုး တို႕ျဖစ္ပါတယ္။
ေလာကနီတိ အဆံုးအမအရေတာ့ ရန္သူမ်ဳိး ေျခာက္ပါးရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက
(၁) မီး
(၂) ေရ
(၃) မိန္းမ
(၄) လူမိုက္
(၅) ေျမြဆိုး
(၆) မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ တို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၀ိပတၱိတရား ေလးပါး
(၁) ကာလ၀ိပတၱိ - မင္းဆိုး မင္းယုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကာလ။
(၂) ဂတိ၀ိပတၱိ - အပါယ္ေလးပါး၌ လားေရာက္ရျခင္း။
(၃) ဥပဓိ၀ိပတၱိ - ရုပ္ဆင္းအဂၤါ ဟူေသာ ဥပဓိ ခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း။
(၄) ပေယာဂ၀ိပတၱိ - (ျပဳလုပ္မႈ၊ ေျပာဆိုမႈ၊ ၾကံစည္မႈကို ပေယာဂ ဟုေခၚသည္) ယင္းပေယာဂ၏ ခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း။
ဗ်သနတရား ငါးပါး
(၁) ဥာတိဗ်သန - ေဆြစုမ်ဳိးစု ပ်က္စီးျခင္း။
(၂) ေဘာဂဗ်သန - စည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးျခင္း။
(၃) ေရာဂဗ်သန - အနာေရာဂါဟူေသာ ပ်က္စီးျခင္း။
(၄) သီလဗ်သန - ကိုယ္က်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း။
(၅) ဒိဌိဗ်သန - အယူပ်က္စီးျခင္း
မဂ္ဥာဏ္
(၁) ေသာတာပတၱိမဂ္
(၂) သကဒါဂါမိမဂ္
(၃) အနာဂါမိမဂ္
(၄) အရဟတၱမဂ္
ဖိုလ္ဥာဏ္
(၁) ေသာတာပတၱိဖိုလ္
(၂) သကဒါဂါမိဖိုလ္
(၃) အနာဂါမိဖိုလ္
(၄) အရဟတၱဖိုလ္
နိဗၺာန္ဟူသည္မွာ ရုပ္၊ နာမ္တို႔၏ ျဖစ္မႈပ်က္မႈအားလံုး ခ်ဳပ္ပ်က္ဆိတ္သုဥ္း ကင္းျငိမ္းျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။
အဲဒီအထိက ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ဳိး ဒုတိယအပိုဒ္က ဆုေတာင္းေတြပါ။ ဒါေတြ ဘာလို႕ ေလးေလးနက္နက္ သိသင့္သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ ဆုေတာင္းျခင္းဟာ ဘုရားဆီက ဒါေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုတာမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ တစ္ခုခုကို ဆုေတာင္းလိုက္ျပီဆိုရင္ ဒါကို ရေအာင္လုပ္မယ္လို႕ သႏၷိဌာန္ခ်လိုက္သလိုပါပဲ။ `မဂ္ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို အျမန္ဆံုး ရႏိုင္ပါေစ` လို႕ တစ္ခါဆုေတာင္းလိုက္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ခါ သတိေပးတာပါပဲ။
ေန႕တိုင္းဘုရားရွိခိုးတဲ့သူဟာ ေန႕တုိင္းသတိေပးေနသလို ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ က်င့္ၾကံအားထုတ္မိလာပါတယ္။ တကယ္လို႕ ဒီဘ၀မွာ ခႏၶာမခ်ဳပ္လို႕ ေနာင္ဘ၀ဆက္ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ နိဗၺာန္လမ္းကို ပိတ္ပင္တားဆီးႏိုင္မယ့္ အေပၚက `အပါယ္ေလးပါး၊ ကပ္သံုးပါး၊ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး၊ ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါး၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါ၊ ဗ်သနတရားငါးပါး` ေတြနဲ႕ ကင္းဖို႕လိုပါတယ္။ ဒီအရာေတြကေန ကင္းမွ၊ တရားကိုလည္း နာႏိုင္မယ္၊ ယံုၾကည္ႏိုင္မယ္၊ က်င့္ၾကံႏိုင္မယ္၊ မဂ္လမ္းကို တက္ႏိုင္မယ္။ ဒီ့အတြက္ ဒီအရာေတြကေန ကင္းလႊတ္ဖို႕ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒီအရာေတြက လႊတ္ခ်င္လို႕ဆုေတာင္းတဲ့အခါ ဒီအရာေတြဟာ ဘာေတြလဲ ဆိုတာ စိတ္က ရွင္းရွင္းေလး သိေနဖို႕လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအခ်က္ေလးေတြကို စုစည္းမွတ္သားခ်င္မိတာပါ။
ေနာက္ ခင္ပြန္းၾကီး (၁၀) ပါးကို မျပစ္မွားမိဖို႕ ဆံုးမထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါးဟာ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့
ခင္ပြန္းၾကီး (၁၀) ပါး
(၁) သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္
(၂) ပေစၥကဗုဒၶ
(၃) အဂၢသာ၀က၊ မဟာသာ၀က ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္
(၄) ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္အေပါင္း
(၅) မိခင္
(၆) ဖခင္
(၇) လိမၼာေစရန္ က်ဳိးေၾကာင္းျပ ဆံုးမတတ္ေသာ ဆရာ
(၈) သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္တို႕ကို ဆည္းပူးျဖည့္က်င့္လ်က္ရွိေသာ လူပုဂၢိဳလ္၊ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္
(၉) တရားဓမၼတို႕ကို ေဟာေျပာေပးတတ္ေသာ ဆရာ
(၁၀) ထမင္းတစ္လုတ္၊ ေရတစ္မႈတ္ျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳဖူးေသာ ေက်းဇူးရွင္
တို႕ပင္ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေလာကနီတိပါ ဆံုးမစကားမ်ားထဲမွာ ကိုယ္နဲ႕ အကိုက္ဆံုး ဂါထာပုဒ္ေလးကို ေရးျပခ်င္ပါတယ္။
---- လူသိရွင္ၾကားမေျပာရာ -----
- စီးပြားပ်က္စီးသြားျခင္း
- စိတ္ႏွလံုး ပူပန္ျခင္း
- မယားျဖစ္သူ ေဖာက္ျပန္ျခင္း
- အလွည့္စားခံရျခင္း
- မထီမဲ့ျမင္ အျပဳခံရျခင္း
ပညာရွိတို႕သည္ ဤငါးခ်က္ကို လူသိရွင္ၾကားမေျပာဆိုရာ။
ဆိုတာေလးပါ။ တစ္ခုခုျဖစ္တိုင္း ထစ္ကနဲ ဘေလာ့ခ္ေပၚတက္ေရးခ်င္ေနတဲ့ ကိုယ့္အက်င့္ကို ျမင္ေယာင္မိျပီး ျပံဳးမိပါတယ္။ လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ....
ခင္ပြန္းၾကီး ဆယ္ပါးကို ဤေနရာမွ မွတ္သားမိပါသည္။
ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးရွင္းလင္းခ်က္ကို ေမာင္ေအးခ်မ္းဆီမွ ယူပါသည္။
အခု ဒီစာေလးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြကို စုျပီး မွတ္ထားတဲ့ သေဘာပါပဲ။ တခါတေလ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက နားထဲကို တိုက္ရိုက္ကၽြမ္း၀င္ေပမယ့္ စိတ္မ၀င္စားမိတာေရာ၊ အေလးမထားမိတာေရာေၾကာင့္ အဓိပၸါယ္ေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒီလို အေၾကာင္းေလးေတြကို စုျပီး မွတ္စုထုတ္ေရးသားခ်င္ပါတယ္။
နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါး
ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခမ္းအနားတစ္ခုလုပ္ျပီဆိုရင္ နာယကဂုဏ္နဲ႕ ျပည့္စံုတဲ့ ဆရာၾကီး၊ ဆရာမၾကီးမ်ားဆိုတာ အျမဲပါေလ့ရွိပါတယ္..။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲမွာ ေရွ႕က တိုင္စာဆိုဖို႕ ေရးထားတဲ့ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးေတြမွာလည္း ဒါမ်ဳိးေလးက ပါတတ္တယ္..။ နာယကဂုဏ္ဆိုတာ ထပ္ခါထပ္ခါ ၾကားဖူးေနေပမယ့္ ဘာရယ္ဆိုတာေတာ့ မသိခဲ့ပါဘူး။ မသိေတာ့ သိခ်င္လားဆိုေတာ့လည္း မသိခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့လည္း မရွာေဖြခဲ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းရယ္အက်ဳိးရယ္ တိုက္ဆိုင္လာေတာ့ ေခြးအၾကီး လွည္းနင္းထားသလို အထစ္အထစ္နဲ႕ ဘာမွ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ အၾကီးအကဲေတြမွာ ရွိအပ္တဲ့ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးဆိုတာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္တယ္လို႕ ေလာကနီတိ ဂါထာပုဒ္ေရ ၁၁၉ ကဆိုပါတယ္။
(၁) သည္းခံျခင္း
(၂) ႏိုးၾကားျခင္း
(၃) ထၾကြလံု႕လရွိျခင္း
(၄) သနားျခင္း
(၅) ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္း
(၆) ေျမာ္ျမင္စဥ္းစားျခင္း
အဌာရသ ၁၈ ရပ္
ငယ္ငယ္တုန္းက ပံုျပင္ေတြဖတ္ျပီဆိုရင္ မင္းသားေလးက အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ဒိသာပါေမာကၡၾကီးဆီ သြားျပီး မင္းသားတို႕ တတ္အပ္တဲ့ အဌာရသ ပညာရပ္ေတြကို သင္ၾကားရသတဲ့။ ဒီလို တတ္ကၽြမ္းျပီးလို႕ ေသခ်ာျပီလို႕ ဆရာၾကီးက ယူဆတဲ့အခါမွ တိုင္းျပည္ကို ျပန္ရသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ပါျပီ။ အဲလိုပံုျပင္ေတြကို ၁၁ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဖတ္လာတာပါ။ တစ္ခါမွ အဌာရသပညာရပ္ ဆိုတာ ဘာေတြပါလိမ့္လို႕ မစဥ္းစားခဲ့ဖူးဘူး...။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး။ စူးစမ္းေလ့လာတတ္တဲ့ အေလ့ကိုယ့္မွာမရွိတာမို႕ ကိုယ္ဟာညံ့ေလျခင္းလို႕ပဲ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဌာရသ ၁၈ ရပ္ေတြဟာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။
(၁) အၾကားအျမင္အတတ္ (ေဗဒင္အတတ္)
(၂) ဓမၼသတ္ အတတ္
(၃) ဂဏန္းသခၤ်ာအတတ္
(၄) တံစဥ္း စူး ေဆာက္ အတတ္
(၅) နီတိက်မ္း အတတ္
(၆) ယာယီ ယၾတာ စေသာ ဗ်ာကရိုဏ္းအတတ္
(၇) ေစာင္း ညွင္း (ျငင္း) စေသာ အတီးအမႈတ္အတတ္
(၈) လက္သစ္အတတ္ (လက္ဆစ္ခ်ဳိးေရတြက္ျခင္းအတတ္)
(၉) ေလးအတတ္
(၁၀) ေရွးစကားအတတ္
(၁၁) ေဆး အတတ္
(၁၂) ရယ္ရႊင္မႈ အတတ္
(၁၃) ေဗဒင္ အတတ္
(၁၄) လွည့္ပတ္တတ္ေသာ အတတ္
(၁၅) ဆန္းက်မ္း အတတ္ (ဝိစိတိ ဇဂဏီစေသာ ဆန္းတို႔ကိုျပဆိုေသာ ပိဂၤလ စေသာက်မ္းအတတ္)
(၁၆) သံတမန္ အတတ္
(၁၇) မႏၱန္အတတ္
(၁၈) သဒၵါက်မ္း အတတ္
တို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဖိုးသုည ခုႏွစ္ေယာက္
ေလာကနီတိမွာ ေဖာ္ျပထားတာနဲ႕ပတ္သက္လို႕ သေဘာက်မိတဲ့ အခ်က္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဖိုးသုည ခုႏွစ္ေယာက္ပါ။
(၁) အအိပ္ၾကီးသူ
(၂) ေမ့ေလ်ာ့တတ္သူ
(၃) သက္ေသာင့္သက္သာ ဇိမ္ခံေနတတ္သူ
(၄) ေရာဂါရေနေသာသူ
(၅) ပ်င္းရိသူ
(၆) အလိုၾကီးသူ
(၇) အေသးအဖြဲ အလုပ္ေတြႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ
တဲ့။ ပစၥဳပၸန္အလုပ္ေတြမွာ အေပၚက အခ်က္တစ္ခ်က္ခ်က္နဲ႕ ညွိေနရင္ေတာ့ အရင္ဆံုး အခြင့္အေရးေတြ လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရမွာပါပဲ..။
အထက္က အေၾကာင္းအရာေတြက ေလာကနီတိကို ညႊန္းျပီး မွတ္ထားတာပါ။ `နီတိ` ဆိုတာ ေရွ႕ေဆာင္၊ လမ္းျပဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ `ေလာကနီတိ` ဆိုေတာ့ လူ႕ေဘာင္ေလာက၏ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့။ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္မွာ ျပဌာန္းခဲ့ဖူးတဲ့ `ျပည္သူ႕နီတိ` ဆိုတာကေတာ့ တိုင္းသူျပည္သား တစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံသားေကာင္းပီသေအာင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္အပ္ေသာ ေရွ႕ေဆာင္၊ လမ္းျပဆိုတဲ့ သေဘာမို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြ မေမ့သင့္ပါဘူး။
ဆက္ျပီးမွတ္ရရင္ေတာ့ ခဏခဏလည္း မွတ္တယ္။ ခဏခဏလည္း ေမ့တယ္။ အျမဲလည္း သံုးတဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဘုရားရွိခိုးတဲ့ ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေက်ာင္းမွာ၊ အိမ္မွာ မိဘဆရာေတြက တိုင္ေပးလို႕တတ္လာခဲ့တယ္။ `ၾသကာသ၊ ၾသကာသ၊ ၾသကာသ ကာယကံ ၀စီကံ.. မေနာကံ` စသျဖင့္ေပါ့..။ အျမဲဆိုျဖစ္တယ္။ ဘုရားရွိခိုးတိုင္း ရြတ္တယ္။ သိခ်င္ေတာ့ မွတ္တယ္။ မွတ္ရင္းကေန ေမ့တယ္.။ ၀ဲလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတာ အခုထိပါပဲ။ အဲဒါေလးကိုလည္း ဒီမွာ မွ်ေ၀ရင္းနဲ႕ ထပ္ျပီး မွတ္သားခ်င္ပါေသးတယ္။
ၾသကာသ
`ၾသကာသ` ဆိုတာ `ရွိခိုးပါရေစ၊ ခြင့္ျပဳပါ` ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ တခ်ဳိ႕ေတြက သံုးၾကိမ္ရြတ္ဆိုတယ္။ တခ်ဳိ႕ ေဒသေတြမွာ ႏွစ္ၾကိမ္ရြတ္ဆိုပါတယ္။
ကံသံုးပါး
ကာယကံ - ကိုယ္ျဖင့္ျပဳအပ္ေသာ အလုပ္
၀စီကံ - ႏႈတ္ျဖင့္ျပဳအပ္ေသာ အလုပ္
မေနာကံ - စိတ္ျဖင့္ ျပဳအပ္ေသာ အလုပ္
`ၾသကာသ` အခ်ဳိးျပီးလို႕ ေနာက္တစ္ပိုဒ္မွာ ရြတ္ဆိုတဲ့ `အပါယ္ေလးပါး၊ ကပ္သံုးပါး၊ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး၊ ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါး၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါ၊ ဗ်သနတရားငါးပါး` တို႕မွ ကင္းလႊတ္ဖို႕ ဆုေတာင္းတာေလးရွိတယ္။ အဲဒါေလးေတြကို ထုတ္ႏုတ္မွတ္သားရရင္ျဖင့္
အပါယ္ေလးပါး
အပါယ္ဟူသည္မွာ `အပါယ` ဟူေသာ ပါဠိစကားမွ ဆင္းသက္လာသည္။ ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ ျပိတၱာ၊ အသူရကာယ္ ဆိုတဲ့ အပါယ္ဘံုေလးဘံုကို ဆိုလိုပါတယ္။ ၃၁ ဘံုမွာ ဒုကၡတိဘံုေလးဘံု ျဖစ္ပါတယ္။
ကပ္သံုးပါး
(၁) သတၱႏၱရကပ္ - တုတ္၊ ဓား၊ ေသနတ္စေသာ လက္နက္အားျဖင့္ ပ်က္စီးရေသာ ေခတ္ကာလ။
(၂) ေရာဂႏၱရကပ္ - ေက်ာက္ေရာဂါ၊ ၀မ္းေရာဂါစေသာ ေရာဂါအားျဖင့္ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္။
(၃) ဒုဗၻိကၡႏ ၱရကပ္ - ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး အစာရွား၍ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္။
ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး
(၁-၂-၃) ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ ျပိတၱာ(အသူရကာယ္ကား ျပိတၱာဘံုတြင္ ထည့္ေရသည္) ဟူေသာ အပါယ္ဘံု၌ ျဖစ္ရျခင္း။
(၄) ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူစဥ္ အသက္ရွည္ေသာ အသညသတ္ဘံုႏွင့္ အရူပဘံု၌ ျဖစ္ေနရျခင္း (အသညသတ္ျဗဟၼာမ်ားသည္ ရုပ္ခႏၶာသာရွိ၍ စိတ္၀ိညာဥ္မရွိ၊ အရူပျဗဟၼာမ်ားသည္ စိတ္၀ိညာဥ္သာရွိ၍ ရုပ္မရွိ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ ဘုရားကိုလည္း မဖူးႏိုင္ တရားကိုလည္း မနာႏိုင္ၾကေပ)
(၅) ပစၥႏ ၱရစ္ေခၚေသာ ျပည္နယ္စြန္းမ်ားႏွင့္ လူရိုင္းမ်ား၏ အရပ္ေဒသ၌ ျဖစ္ေနရျခင္း။
(၆) ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ မိစာၦဒိဌိျဖစ္ေနရျခင္း။
(၇) ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ တရားကို သိႏိုင္ေလာက္သည့္ ဥာဏ္မရွိဘဲ ထူထူ အအ ျဖစ္ေနရျခင္း။
(၈) မဇၥ်ိမေဒသ၀ယ္ တတ္သိနားလည္သည့္ ဥာဏ္ရွိသူျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားမပြင့္ေသာအခါ၌ လူျဖစ္ရျခင္း။
ရန္သူမ်ဳိးငါးပါး
(၁) ေရ
(၂) မီး
(၃) မင္းဆိုး
(၄) သူခိုး
(၅) အေမြခံ သားဆိုး၊ သမီးဆိုး တို႕ျဖစ္ပါတယ္။
ေလာကနီတိ အဆံုးအမအရေတာ့ ရန္သူမ်ဳိး ေျခာက္ပါးရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက
(၁) မီး
(၂) ေရ
(၃) မိန္းမ
(၄) လူမိုက္
(၅) ေျမြဆိုး
(၆) မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ တို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၀ိပတၱိတရား ေလးပါး
(၁) ကာလ၀ိပတၱိ - မင္းဆိုး မင္းယုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကာလ။
(၂) ဂတိ၀ိပတၱိ - အပါယ္ေလးပါး၌ လားေရာက္ရျခင္း။
(၃) ဥပဓိ၀ိပတၱိ - ရုပ္ဆင္းအဂၤါ ဟူေသာ ဥပဓိ ခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း။
(၄) ပေယာဂ၀ိပတၱိ - (ျပဳလုပ္မႈ၊ ေျပာဆိုမႈ၊ ၾကံစည္မႈကို ပေယာဂ ဟုေခၚသည္) ယင္းပေယာဂ၏ ခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း။
ဗ်သနတရား ငါးပါး
(၁) ဥာတိဗ်သန - ေဆြစုမ်ဳိးစု ပ်က္စီးျခင္း။
(၂) ေဘာဂဗ်သန - စည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးျခင္း။
(၃) ေရာဂဗ်သန - အနာေရာဂါဟူေသာ ပ်က္စီးျခင္း။
(၄) သီလဗ်သန - ကိုယ္က်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း။
(၅) ဒိဌိဗ်သန - အယူပ်က္စီးျခင္း
မဂ္ဥာဏ္
(၁) ေသာတာပတၱိမဂ္
(၂) သကဒါဂါမိမဂ္
(၃) အနာဂါမိမဂ္
(၄) အရဟတၱမဂ္
ဖိုလ္ဥာဏ္
(၁) ေသာတာပတၱိဖိုလ္
(၂) သကဒါဂါမိဖိုလ္
(၃) အနာဂါမိဖိုလ္
(၄) အရဟတၱဖိုလ္
နိဗၺာန္ဟူသည္မွာ ရုပ္၊ နာမ္တို႔၏ ျဖစ္မႈပ်က္မႈအားလံုး ခ်ဳပ္ပ်က္ဆိတ္သုဥ္း ကင္းျငိမ္းျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။
အဲဒီအထိက ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ဳိး ဒုတိယအပိုဒ္က ဆုေတာင္းေတြပါ။ ဒါေတြ ဘာလို႕ ေလးေလးနက္နက္ သိသင့္သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ ဆုေတာင္းျခင္းဟာ ဘုရားဆီက ဒါေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုတာမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ တစ္ခုခုကို ဆုေတာင္းလိုက္ျပီဆိုရင္ ဒါကို ရေအာင္လုပ္မယ္လို႕ သႏၷိဌာန္ခ်လိုက္သလိုပါပဲ။ `မဂ္ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို အျမန္ဆံုး ရႏိုင္ပါေစ` လို႕ တစ္ခါဆုေတာင္းလိုက္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ခါ သတိေပးတာပါပဲ။
ေန႕တိုင္းဘုရားရွိခိုးတဲ့သူဟာ ေန႕တုိင္းသတိေပးေနသလို ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ က်င့္ၾကံအားထုတ္မိလာပါတယ္။ တကယ္လို႕ ဒီဘ၀မွာ ခႏၶာမခ်ဳပ္လို႕ ေနာင္ဘ၀ဆက္ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ နိဗၺာန္လမ္းကို ပိတ္ပင္တားဆီးႏိုင္မယ့္ အေပၚက `အပါယ္ေလးပါး၊ ကပ္သံုးပါး၊ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး၊ ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါး၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါ၊ ဗ်သနတရားငါးပါး` ေတြနဲ႕ ကင္းဖို႕လိုပါတယ္။ ဒီအရာေတြကေန ကင္းမွ၊ တရားကိုလည္း နာႏိုင္မယ္၊ ယံုၾကည္ႏိုင္မယ္၊ က်င့္ၾကံႏိုင္မယ္၊ မဂ္လမ္းကို တက္ႏိုင္မယ္။ ဒီ့အတြက္ ဒီအရာေတြကေန ကင္းလႊတ္ဖို႕ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒီအရာေတြက လႊတ္ခ်င္လို႕ဆုေတာင္းတဲ့အခါ ဒီအရာေတြဟာ ဘာေတြလဲ ဆိုတာ စိတ္က ရွင္းရွင္းေလး သိေနဖို႕လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအခ်က္ေလးေတြကို စုစည္းမွတ္သားခ်င္မိတာပါ။
ေနာက္ ခင္ပြန္းၾကီး (၁၀) ပါးကို မျပစ္မွားမိဖို႕ ဆံုးမထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါးဟာ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့
ခင္ပြန္းၾကီး (၁၀) ပါး
(၁) သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္
(၂) ပေစၥကဗုဒၶ
(၃) အဂၢသာ၀က၊ မဟာသာ၀က ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္
(၄) ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္အေပါင္း
(၅) မိခင္
(၆) ဖခင္
(၇) လိမၼာေစရန္ က်ဳိးေၾကာင္းျပ ဆံုးမတတ္ေသာ ဆရာ
(၈) သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္တို႕ကို ဆည္းပူးျဖည့္က်င့္လ်က္ရွိေသာ လူပုဂၢိဳလ္၊ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္
(၉) တရားဓမၼတို႕ကို ေဟာေျပာေပးတတ္ေသာ ဆရာ
(၁၀) ထမင္းတစ္လုတ္၊ ေရတစ္မႈတ္ျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳဖူးေသာ ေက်းဇူးရွင္
တို႕ပင္ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေလာကနီတိပါ ဆံုးမစကားမ်ားထဲမွာ ကိုယ္နဲ႕ အကိုက္ဆံုး ဂါထာပုဒ္ေလးကို ေရးျပခ်င္ပါတယ္။
---- လူသိရွင္ၾကားမေျပာရာ -----
- စီးပြားပ်က္စီးသြားျခင္း
- စိတ္ႏွလံုး ပူပန္ျခင္း
- မယားျဖစ္သူ ေဖာက္ျပန္ျခင္း
- အလွည့္စားခံရျခင္း
- မထီမဲ့ျမင္ အျပဳခံရျခင္း
ပညာရွိတို႕သည္ ဤငါးခ်က္ကို လူသိရွင္ၾကားမေျပာဆိုရာ။
ဆိုတာေလးပါ။ တစ္ခုခုျဖစ္တိုင္း ထစ္ကနဲ ဘေလာ့ခ္ေပၚတက္ေရးခ်င္ေနတဲ့ ကိုယ့္အက်င့္ကို ျမင္ေယာင္မိျပီး ျပံဳးမိပါတယ္။ လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ....
ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္
ခင္ပြန္းၾကီး ဆယ္ပါးကို ဤေနရာမွ မွတ္သားမိပါသည္။
ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးရွင္းလင္းခ်က္ကို ေမာင္ေအးခ်မ္းဆီမွ ယူပါသည္။
