အတိတ္က ညေလးတစ္ည

လက္ထဲက ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးၾကည့္သည္....

သည္းဦးပန္း

မျငိဳးႏြမ္းမယ့္

သည္းဦးပန္းေလးမို႔..

ေမာင့္ရင္ထဲမွာ..

ထာ၀ရ ပန္ထားခ်င္တယ္...

အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ

မတရားတာ မရွိဘူးဆိုေပမယ့္

မင္းအခ်စ္ရဖို႔..

ေမာင္တိုက္စစ္မဆင္ပါဘူး....

ေကာင္းကင္ထက္က

လမင္းေလးလိုပဲ

မင္းေလးကို ေမာင္..

ေမာ့ၾကည့္ခြင့္ေလးရရင္..

ေမာင္ေက်နပ္ပါျပီကြယ္...

အခ်ိန္က ညစာက်က္ခ်ိန္ပါ။ ၈ နာရီေလာက္ေပါ့။ ေနရာကေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ကေလးက အိမ္ေလးမွာပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ ကိုးတနး္ေက်ာင္းသားတုန္းကပါ။

စာက်က္ရင္းနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေဆြးေျမ႕လာတယ္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ဘာသံမွ မၾကားရပဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စာက်က္သံေလးပဲ တိုးတိုးထြက္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာ တမ်ဳိးပဲ။ တခါတခါ အေ၀းက ဆဲြငင္ အူလိုက္တဲ့ ေခြးေဟာင္သံေတြက ထြက္လာလိုက္ တိတ္သြားလိုက္ေပါ့။  အိပ္ခန္းသံုးခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ ဘုရားခန္း၊ က်ယ္၀န္းတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေတြေပါင္းထားတဲ့ ဒီအိမ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပါ။ လွ်ပ္စစ္မီးလာေပမယ့္ မီးအားတအားနည္းလို႔ မီးေခ်ာင္းေတာင္ မထြန္းႏိုင္ပါဘူး။ ဘက္ထရီမီးေလးကို အားကိုးရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာက်က္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနမိပါသည္။ 

မ်က္လံုးက ကုတင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ သိုင္း၀တၳဳဆီကို ခဏခဏေရာက္ေနေပမယ့္ မနက္ျဖန္မွာ ဆိုရမယ့္ စာရွိေနေတာ့ မရမခ်င္း က်က္ရဦးမယ္ေလ။ အိမ္အျပင္မွာ ပတ္ေျပးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခြးေလး နီတိုးအသံကို ၾကားလိုက္မိေတာ့ စိတ္ထဲ တကယ္ပဲ လံုျခံဳသြားသည္။  ဓါတ္မီးေလးကို ထိုးျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ထြက္ခဲ့မိသည္။ ေကြကာအုပ္တစ္ထုပ္ေဖ်ာ္လိုက္သည္။ ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဒီအိမ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ သက္ရွိ အျဖစ္ ေနထိုင္ေနသည္။

ညဘက္ မိုးခ်ဳပ္စျပဳတာနဲ႔ အိမ္တံခါးေတြကို အလံုပိတ္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က အစြန္ဆံုး။ က်ယ္၀န္းေသာ ျခံ၀င္းထဲမွာ မခုတ္ထစ္ရေသးသည့္ ျမက္ကိုင္းတို႔က ရွည္လာသည့္အတြက္ ဘယ္လို ရန္သူပုန္းေအာင္းေနမယ္ ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ တံခါးေတြ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကို ပိတ္တိုင္း အထက္ေအာက္ အေသအခ်ာ စစ္ပိတ္ရသည္။ အိမ္သာက အိမ္ေနာက္ေဖး ကိုက္တစ္ရာ အကြာမွာ ရွိသည္။ ထိုအိမ္သာေဘးမွာ ငါးကန္ႏွစ္ကန္။ ထိုအိမ္သာေနာက္မွာ အုပ္မႈိင္းစိမ္းစိုေသာ ပိႏၷဲပင္။  အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ဒီလို အေျခအေနမွာ ညဘက္ အျပင္ဘက္ကို အိမ္သာမသြားရဲပါ။ သရဲကိုေၾကာက္လို႔မဟုတ္ပဲ မျမင္ရသည့္ အေမွာင္ရိပ္ကို ကၽြန္ေတာ္စိုးရြ႕ံသည္။ ဒါေၾကာင့္ ညမိုးခ်ဳပ္ခါနီးတိုင္း ေရအိုး၊ ေသးအိုး အစံု ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ ခ်ထားရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ တခါတခါ အိပ္မက္ေယာင္တတ္သည္။ တခါက အိပ္ေနရင္းႏွင့္ ကုတင္ထက္မွ ကၽြန္ေတာ္ထသည္။ စိတ္ကလည္း သိေနသည္။ အဲဒီေနာက္ ေသးေပါက္သည္။ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး စိုရႊဲသြားေအာင္ ေသးေပါက္သည္။ ဒါကိုလည္း သိသည္။ အဲဒီေနာက္ ေရခ်ဳိးခန္းသြားျပီး ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ေဆးေၾကာကာ ေဘာင္းဘီအသစ္လဲသည္။ အဲဒီေနာက္ အိပ္ရာထဲျပန္၀င္သည္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မနက္မိုးလင္းလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တခုမွ မမွတ္မိပါ။ တခါတေလ စဥ္းစားမိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့ ဘ၀မွာ ညည အိပ္မက္ဆိုးေတြမက္လို႔ ေယာင္တာေတာင္မွ ဘယ္သူမွ မသိပါလားလို႔ေပါ့။ တခါတေလ ၀မ္းနည္းလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြ က်မိသည္။ ေဖးမမယ့္သူ ေဘးမွာ မရွိေတာ့လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေဖးမတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္အားအင္ေတြ ျပည့္၀ခဲ့သည္။

လက္ထဲက ကဗ်ာေလးကို ျပန္ဖတ္မိသည္။ စာလည္းရျပီမို႔ စာအုပ္ကို ပိတ္ျပီး ကုတင္ထက္မွာ လွဲေလ်ာင္းေနမိသည္။ အျပင္မွာ နီတိုးေလး ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနဆဲ။ ညကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္မိုက္ သိပ္သည္းလာဆဲ...။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခင္မွာ သိုင္း၀တၳဳထဲမွာ နစ္ေျမာသြားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

အိမ္နီးခ်င္းမ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္...

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ဆိုတာရဲ႕ အဆက္လို႔ေျပာရမလား။ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာင္းျပန္ဆန္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။  ဒီတစ္ခါ ေသာင္းက်န္းသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါ.. ဟဲ.. ဟဲ။ 

အရင္တစ္ပုဒ္မွာ ေရးခဲ့သလိုပဲ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြကေတာ့ ေနထိုင္လာတဲ့သက္တမ္း ၾကာျမင့္ခဲ့သည့္တိုင္ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ စပီကာတပ္ျပီး ခ်တ္တင္ထိုင္ေနတဲ့ တရုတ္ၾကီးရဲ႕ အသံကလည္း ထံုးစံအတိုင္း လႊင့္ပ်ံ႕လို႔ေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အိမ္ျပန္ေနာက္က်လို႔လားမသိ.. ကုလားတို႔ရဲ႕ ဟင္းခ်က္တဲ့ အနံ႔ေပါင္းစံုကိုလည္း မရတာၾကာျပီ။ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ 

အဲဒီလိုနဲ႔ စိတ္လက္ေအးခ်မ္းတဲ့ ညေလးတစ္ညေပါ့။ မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္မယ္ ဆိုျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ခန္းထဲကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တစ္တန္းတည္းတက္ေနတဲ့ေကာင္ကို ေတြ႔ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္မယ္အျပင္ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ အံ့မခန္းပဲ။ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ ေဘဇင္မွာ ေျခေထာက္ကို စိမ္ျပီး ေျခေဆးေနတာဗ်ာ။ စာရႈသူတို႔ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကို အဲဒီအထဲ၀င္ဖို႔ အရင္ဆံုးမရမယ္။ ျပီးရင္ ကားယားကားယားနဲ႔ ထည့္ေဆးရမယ္။ ဘယ္ေလာက္ ကသီႏိုင္လိုက္မလဲ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က သူမ်ားေတြ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ေနရာမွာ ဒါမလုပ္သင့္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေရခ်ဳိးခန္းမွာ ေဆးလို႔ရရဲ႕သားနဲ႔ သြားကို မေဆးဘူး။ အံ့ပါ့ေနာ္...။ 

ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း အင္မတန္ အံ့ၾသစရာပါ။ မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ဖို႔ အခန္းသပ္သပ္၊ တစ္ထပ္ကို ေဘဇင္ ၅ လံုးတိတိလုပ္ထားေပးတာေတာင္ မီးဖိုခန္းထဲက ဟင္းခ်က္တဲ့ ေဘဇင္မွာ သြားတိုက္မ်က္ႏွာသစ္ လာလုပ္ၾကတယ္ဗ်ာ။ တဖက္က ဟင္းခ်က္ေပါ့။ သူတို႔က သြားတိုက္.. ပါးစပ္ထဲက အာပုပ္ အပုပ္အားလံုးကို ပန္းကန္ေဆးတဲ့ ေဘဇင္ထဲ ေထြးခ်ေပါ့။  ဘာေၾကာင့္ဒီလိုလုပ္တာလဲဆိုတာကို နည္းနည္းမွ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလို႔မရဘူးဗ်ာ။ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာေနရာမွာ ဘာလို႔ မလုပ္ၾကသလဲဆိုတာကိုေပါ့။

ဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဂ်ပန္ေကာင္ေလး ေရခ်ဳိးဖို႔အတြက္ ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းျပင္ကို သုေတသန အရင္ဆင္းရတယ္။ ေသခ်ာမၾကည့္ပဲ ၀င္သြားရင္ ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္ဗ်ာ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ အဆီေတြ။ ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းခင္းမွာ ဆီေတြ ၀ဲျပီး ေ၀့ေနတာဗ်ာ။ ဘာဆီမွန္းလည္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ခံရတာ ၅ ခါမနည္းပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ဆီေတြ ေရာက္လာသလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေရခ်ဳိးခါနီးတိုင္း ဒါကို စစ္ေဆးရတာ အက်င့္ကို ပါလို႔...။

ကဲ.. ကဲ.. သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာျပီးေတာ့ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္းေျပာေတာ့မယ္...။ အခုတေလာ ဂ်ပန္ေကာင္ေလး အဆိုေတာ္ရူးရူးေနပါတယ္။ မ၀ါဆီက သီခ်င္းဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ေလးကို သိျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဟဲလိုက္တဲ့ သီခ်င္းေတြ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေဆာင္မွာက အသံနည္းနည္းက်ယ္ရင္ကိုပဲ တဖက္က ၾကားရတယ္မလား။ သူငယ္ခ်င္းကလည္းေျပာပါတယ္။ မင္းတစ္ခါဆိုရင္ ေဘး ၂ခန္းေက်ာ္ကကို ၾကားေနရတယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ပန္ေကာင္ေလး သီခ်င္းတစ္ခါဆိုမယ္ဆိုရင္ ဒီအခ်က္ေတြကို ေရွာင္ရွားျပီးဆိုေနရပါေၾကာင္း...

၁) မနက္ ၁၂ အထိ မဆိုပါ... အိပ္ရာမထေသးေသာသူမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္..

၂) ည ၈ နာရီေက်ာ္ရင္ မဆိုပါ... ညဘက္ဆိုေတာ့ သူမ်ားအတြက္ မေကာင္းပါ...

၃) ေဘးပတ္၀န္းက်င္ တအားဆူေနေသာအခါ မဆိုပါ.. အသံသြင္းတာ မၾကည္လို႔ပါ...

၄) ဒီလိုနဲ႔ ၂၄ နာရီမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလို႔ရေသာ အခ်ိန္ နာရီ၀က္ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္... ေက်ာင္းလည္းသြားရတာကိုး....

အဲဒါ အဲဒီလို အလိုက္တသိနဲ႔ ေနျပီးဆိုေပးတာကို ေဘးကတရုတ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာကိုပဲ တရုတ္လို ဘာညာသာရကာ အတင္းနပ္ေတာ့..  ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူေျပာေသာ တရုတ္စကားမ်ားကို နားလည္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ေအာက္ပါသီခ်င္းအား သူအိပ္လို႔ေကာင္းေနေသာ မနက္ ၈ နာရီေလာက္တြင္ အာျဗဲလွ်ာျဗဲျဖင့္ သီဆိုလိုက္ပါေၾကာင္း... စိတ္ပုပ္စိတ္ယုတ္ျဖင့္ ေမာင္းခတ္လိုက္ပါတယ္... အားလံုး ေအာင္ပြဲခံသည့္အထိန္းအမွတ္ျဖင့္ Cheers...

ငရဲဆီသို႔ အလည္တစ္ေခါက္..

မထင္မွတ္ပဲ ဖ်က္ကနဲ ျမင္လိုက္တဲ့ ဒီဓါတ္ပံုေတြကို ေယာင္လို႔ ၀င္ၾကည့္လိုက္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ ေဖ့စ္ဘြတ္ကိုေရာ နည္းနည္းေတာ့ တင္းေနမိသလိုပဲ။  ရင္ထဲမွာ ခံစားလိုက္ရတဲ့ တဆစ္ဆစ္နာက်င္မႈေတြဟာ ျပန္လည္အသက္၀င္လာသလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ မ်က္ရည္ေတာင္ မ၀ဲလာတာကိုေတာ့ နည္းနည္းေက်နပ္ မိပါတယ္ေလ။

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလကေပါ့ မွတ္မိပါတယ္။ အလုပ္က အျပန္။ ဘစ္ကားမွတ္တိုင္ေလးမွာ မွီျပီးေတာ့ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ရႈိက္ၾကီးတငင္ငိုေၾကြးေနခဲ့တာ။ Tuas ကေန ဘြန္ေလးအထိ အိမ္ျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ႏွစ္ထပ္ကားရဲ႕ အေပၚထပ္ ထိပ္ဆံုးေထာင့္ေလးတစ္ေနရာမွာ ထိုင္ေနရင္း တရႈိက္ရႈိက္ငိုေၾကြးေနခဲ့တာ။ အလန္႔တၾကားနဲ႔ လာေတြ႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေဖးမမႈေအာက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္အငိုတိတ္ခဲ့ပါတယ္။ 

အဲဒီတုန္းက သူ႔ဖရန္႔စတားရဲ႕ ထိပ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ခဲ့တာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မွားသလားဗ်ာ။ ရက္စက္စြာပဲ အဲဒီေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္မရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ေျခာက္ေယာက္ထားလို႔ရတဲ့ ေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ေသာ တျခားေသာသူတစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခဲ့တာကို ဘယ္လိုခံစားခ်က္နဲ႔ လက္သင့္ခံသင့္သလဲ။ 1818 ဖုန္းကဒ္ေတြဟာ လက္ထဲကေန ဖလူးဖလူးထေနေအာင္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဖုန္းကဒ္တစ္ကဒ္ရဲ႕ အဆံုးမွာ အရႈံးေတြကို တနင့္တပိုး ကၽြန္ေတာ္ပိုပို ေပြ႔ဖက္လာခဲ့မိတယ္။ ထိုတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာမ်ားျဖစ္ေနျပီလဲ... ဘယ္အဆင့္ေတြ ေရာက္ေနျပီလဲ ဆိုတာကို ေတြးေနရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ခံရခက္ျခင္းေတြ၊ မနာလိုျခင္းေတြ၊ ပူေဆြးျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့တာ ရက္ဆက္ပါပဲ။ ရန္တစ္ပြဲအဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္တဲ့စကားတစ္ခြန္းက  “ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္းကိုပဲ ခ်စ္တာပါ” တဲ့ေလ။ ဒီစကားတစ္ခြန္းေလးနဲ႔ပဲ လက္ေတြ႔ျဖစ္ေနတာေတြကို မ်က္စိစံုမွိတ္ယံုဖို႔ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

ဲ

ဒီလိုနဲ႔ ငရဲတစ္ညကို ေရာက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ အဲဒီည...။ ဖုန္းကဒ္ကေနတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔စကားမ်ားၾကတယ္။ ရင္ထဲမွာ ခံစားရတဲ့ ခံရခက္ျခင္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မီးပြင့္ထြက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ရင္ေတာင္မွ ခံရသက္သာဦးေပမယယ့္ အခုေတာ့ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္..ဆိုတဲ့စကားလံုးေအာက္မွာ အခ်စ္ရဲ႕ လကၡဏာေတြ တစက္မွ မရွိတာ ကၽြန္ေတာ္... ကၽြန္ေတာ္... ဘယ္လို လက္ခံရမလဲဗ်ာ.....။ 

အဲဒီည..... အရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ အလူးလူးအလိမ့္လိမ့္ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေၾကြးခဲ့ရတယ္။ ေယာက်္ားေလးတန္မဲ႔  မ်က္ရည္ေတြ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ငိုေၾကြးခဲ့ရတယ္။ ခံရခက္လြန္းလို႔ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္။ အတူတူေနတဲ့ အစ္ကိုၾကီးကို အားနာလို႔ အိပ္ရာထက္မွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနေနရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ မီးေတာင္လိုပဲ...။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ည ၂ နာရီ... ဧည့္ခန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနခဲ့တယ္။ စုဗူးဆိုတဲ့ ဘေလာ့ခ္ဆိုဒ္ထဲမွာ စာေတြခ်ေရးရင္းနဲ႔ ငိုေနမိျပန္တယ္...။ အားလံုး အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အခ်ိန္.... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မီးေတြ တဟုန္းဟုန္းပါပဲ....။ ရင္ဖြင့္ရမယ့္သူတစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့လို႔ ျမန္မာျပည္က အမဆီကို ဖုန္းဆက္ျပီး ငိုခဲ့မိတယ္.....။  အဲဒီေန႔ည ကၽြန္ေတာ္မအိပ္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ရံုးတက္ရတယ္.............

အခ်စ္ဦးမို႔ ရူးေနေအာင္ ခ်စ္တာလား....။ သူမကို သစၥာမဲ့တယ္လို႔ အခုထိ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မစြပ္စြဲဘူးပါ။   တန္ဖိုးအရမ္းထားလို႔ပါ။ အခ်ိန္ရာသီေတြေျပာင္းလာခဲ့ျပီ....။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ေဆးတစ္လက္နဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ကုသေနခဲ့ရတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထားခဲ့တဲ့ ကတိတစ္ခုရွိပါတယ္...။ ခ်စ္သူမဟုတ္ခဲ့ရင္ေတာင္ အေဖာ္မြန္ေကာင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေနၾကရေအာင္ရယ္လို႔ပါ...။ ရန္ကုန္ ေရာက္တိုင္း ခံစားခ်က္ကို ခဏ၀ွက္ျပီး ဘာမွ မျဖစ္သလို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္...။ ဘာမွ မျဖစ္သလို စကားေျပာၾကရတယ္...။ ဘာမွ မျဖစ္သလို ရယ္ေမာၾကရတယ္...။ မ်က္ႏွာမွာ ျပံဳးျပီး ရင္ထဲမွာ ငိုေနရတဲ့ ဘ၀... ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ရတာလဲ....။ ဘယ္ဘ၀က ၀ဋ္ေၾကြးေတြလဲဗ်ာ......။ 

သူမကို လြမ္းေနတဲ့ အလြမ္းေတြ ရပ္တန္႔သြားႏိုင္ေအာင္ ဘယ္အရာကမ်ား စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မလဲဗ်ာ....။  သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတဲ့... ေမ့လိုက္စမ္းပါကြာ... တို႔..၊ အရမ္းခ်စ္ႏိုင္တယ္ေနာ္... တို႔... ၊ ငါဆို ဒီေလာက္ခ်စ္ျပမေနဘူး... တို႔.... ဒါေတြအားလံုးကို ဆန္႔က်င္ျပီးေတာ့ သူမအတြက္ ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္တင္ခဲ့ျပီးပါျပီ..... ။  ဒီ၀ဋ္ေၾကြးဆိုတာကို ေၾကာက္လြန္းလို႔ ဒီဘ၀ဒီအမွ်နဲ႔ပဲ ဒီ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ေၾကပါေစလားဗ်ာ........

ႏွလံုးသားေသတမ္းစာ

တအားသည္းေနတဲ့ မိုးေတြနဲ႔
တျဖည္းျဖည္းက်လာတဲ့ ဒီဂရီေတြက

ငါ့ခႏၶာကိုေအးစက္လာေစခဲ့ေပမယ့္...

ငါ့ႏွလံုးသားကိုေတာ့ မေအးစက္ေစႏိုင္ဘူး..

ဟီတာကိုဖြင့္ထားလို႔ ရတဲ့အေႏြးဓါတ္ထက္
ငါ့ႏွလံုးသားက မင္းကိုခ်စ္ေနဆဲ အခ်စ္ေတြက
ငါ့ကို ပိုေႏြးေထြးေစတယ္...

အျပင္မွာ ေစြေနတဲ့ မိုးစက္ေတြၾကားမွာ..
အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြ
ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္မွာ မင္းနဲ႔ငါ
တစက္စက္က်ေနတဲ့မိုးေရေတြ...
ရႊဲစိုေနတဲ့ ငါ့ပုခံုးတစ္ဖက္...
ထီးေလးနဲ႔ မင္းကိုမိုးအုပ္ေပးရင္းနဲ႔..
မင္းအေပၚငါထားခဲ့တဲ့ အၾကင္နာေတြ...
အရာရာဟာ အတိတ္ပဲေလ...

ငါတို႔သြားခဲ့ဖူးတဲ့..
ဘုရားေပၚက ေထာင့္ေလး...
J-donut က ထိုင္ေနက်ခံုေလး....
YKKO က စားပြဲ၀ိုင္း...
ေနျပည္ေတာ္က ရုပ္ရွင္လက္မွတ္...
အားလံုးဟာ ငါ့ရင္ထဲက သမိုင္း၀င္ မွတ္တမ္းေတြပဲ...

မင္းကို ငါမမုန္းဘူး..
မင္းလည္း ငါ့ကိုမမုန္းဘူး..
ငါတို႔ လမ္းလည္းမခြဲခဲ့ဘူး...
ခ်စ္သူေတြလည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး..

ဒါေပမယ့္..
မင္းကိုငါသတိရတယ္..
လြမး္တယ္..
ေဆြးတယ္..
ခ်စ္သူအေနနဲ႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး..
မင္းကို အၾကင္နာေပးဖို႔..
ယုယဖို႔...
ေဖးမဖို႔..
အေဖာ္ျပဳဖို႔..

အရမ္းနာက်ည္းရင္ေတာင္မွ..
သူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႔ အေဖာ္ျပဳေပးေနာ္..
ဆိုတဲ့ ငါတို႔ သစၥာစကားေတြအတြက္..
ငါအဆင္သင့္ပဲ... ခ်စ္သူ...
ဒါဟာ ငါ့ႏွလံုးသား ေသတမ္းစာ....

(ဒီစာေလးကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းအထီးက်န္ေနရတဲ့ ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ ခ်ေရးမိတာပါ...။ စိတ္ထြက္ေပါက္ တစ္ခုအေနနဲ႔ေပါ့ေလ...။ ဒီစာေၾကာင့္ သူမဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ေစဖို႔ မရည္ရြယ္သလို ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကိုပဲ အေလးေပးတင္မိတာပါ.... နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ပန္ေကာင္ေလး ယံုၾကည္ပါတယ္..)

ေရွးထံုးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြမွာ ဆိုရိုးစကားေတြဟာ အရမ္းကို အေရးပါလြန္းပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ “ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔၊ ေစ်းသံုးလည္း မၾကြယ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားတစ္ခုထဲနဲ႔ကုိ ခ်ဳပ္ထားေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ ဒီစကားကို ၾကားေယာင္ျပီးေတာ့ ဆိုရိုးေတြနဲ႔ ရိုးရာယံုၾကည္မႈေတြဟာ ေခါင္းထဲကို ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ ၀င္ေရာက္လာတတ္ တာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေသာ စကားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မွာအင္မတန္ အေရးပါတယ္ဆိုေပမယ့္ တခ်ဳိ႕စကားေတြက်ေတာ့လည္း လက္ခံရမလို လက္မခံရသလို အရမ္းေခါင္းစားပါတယ္။ 

ဟိုးငယ္ငယ္ကေပါ့။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဇယ္ေတာက္ကစားမယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုး ေမာင္းထုတ္ခံရပါတယ္။ “သြား.. အိမ္မွာ လာမေဆာ့နဲ႔ လာဘ္ပိတ္တယ္” ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီေတာ့က်လည္း ေခါင္းေလးေတြ ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္နဲ႔ လူၾကီးမရွိတဲ့ အိမ္မွာ သြားေတာက္ၾကတာေပါ့။ တခါတေလ ၾသဇာေစ့ေတြ ေတာက္ေဆာ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏိုင္လို႔ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အိမ္သယ္သြားရင္ လူၾကီးမျမင္ေအာင္ ၀ွက္ထားရတယ္။ အိမ္က ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြမွာ အရိုက္ေတာင္ခံရတယ္ေလ။  အသက္နည္းနည္းေလးၾကီးလာေတာ့ သီခ်င္းတေအးေအး ေလတခၽြန္ခၽြန္ေလးလုပ္မယ္ျပင္ရင္ “ေလမခၽြန္ရဘူး... လာဘ္ပိတ္တယ္. ” လာျပန္ျပီ။ ဒီလာဘ္ပိတ္တာ...။ ဘာပဲေျပာေျပာ.. ဒီလို အတားအဆီးေတြေၾကာင့္ ေလကို မခၽြန္တတ္ခဲ့တာ စလံုးေရာက္မွ ေလခၽြန္ျပန္က်င့္တာ အခုဆို အေတာ္ကို ကၽြမ္းေနေပါ့... :P။

ကၽြန္ေတာ္ရွစ္တန္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဘင္ခရာအသင္းစလုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သင္တန္းတက္ရတယ္ေပါ့။ ဒီဘင္ခရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဒရမ္တီးရေတာ့ ပုေလြမႈတ္သူေတြေလာက္ ပုေလြမႈတ္မေတာ္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ က်င့္ဦးမွဆိုျပီးေတာ့ အိမ္မွာ ပုေလြမႈတ္က်င့္ေတာ့ အိမ္က အဖိုးက ေငါက္ပါေလေရာ။ သူနားေအးပါးေအး မေနရဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒါ ေနာက္တစ္ေန႔ ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္မႈတ္ေတာ့ ဘာနဲ႔လည္းမသိဘူး အေပါက္ခံရတာ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ဆိုးျပီး အိမ္ေဘးက ၀ါးရံုေတာေအာက္မွာ သြားမႈတ္တာေပါ့။ ေႏြဦးအခ်ိန္ ေလရူးေတြက တသုန္သုန္နဲ႔ တရွဲရွဲျမည္ေနတဲ့ ၀ါးရံုပင္ေအာက္မွာ ပုေလြေလးကို မႈတ္ရင္းနဲ႔ အားပါး.... ေကာင္းလိုက္တာ... တာာ.... တာ...။ အမေလး... ေျမြ.. ေျမြ... ။ ေျမြတစ္ေကာင္ စိုက္စိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ကို ေရာက္လာတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ေျပးတာ ေနာက္ အိမ္မွာ ပုေလြကို မမႈတ္ရဲေတာ့ပါဘူး။

ေျခသည္းလက္သည္းရွည္လို႔ ညွပ္မယ္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕မညွပ္ရတာတို႔ ညအခ်ိန္ မညွပ္ရတာတို႔ ေျပာျပန္ေရာ။ ဒါကို အစက ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်ဘူး။ လက္သည္းညွပ္တာ ဘယ္ေနရာညွပ္ညွပ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ လက္သည္းညွပ္တယ္ဆိုတာ အညစ္အေၾကးေတြကုိ ရွင္းတာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီလိုအလုပ္ကို အိမ္ေရွ႕ လူျမင္သူျမင္တဲ့ေနရာ လုပ္တာ ဘယ္ေကာင္းမလဲလို႔ပဲ ယူဆလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ ညဘက္ညွပ္ရင္ မျမင္မကန္းနဲ႔တို လက္အသားႏုေတြ ပါမွာစိုးလို႔ထင္တယ္လို႔ပဲ ယူဆလိုက္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာသြားေရာ။ 

ကၽြန္ေတာ္အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ စဥ္းစားတတ္လာတယ္။ အိမ္ေရွ႕အိမ္က မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ အျမဲလုပ္တယ္။ လူၾကီးေတြေျပာၾကတယ္ေလ။ အိမ္ေရွ႕မွာ မသစ္နဲ႔ လာဘ္ပိတ္တယ္ ဘာညာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ မီသေလာက္ျမင္တာကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ဒီလိုလုပ္တာ လာဘ္ပိတ္မပိ္တ္တာေတာ့ မသိဘူး။ လံုး၀ကို အျမင္မသင့္တာကေတာ အေသအခ်ာပဲ။ သြားတိုက္လို႔ထြက္လာတဲ့ တံေတြး အပုပ္အေဟာင္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ စြန္႔ပစ္တာ ဘယ္ေကာင္းမလဲဗ်ာ။ 

တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေသာ ကိစၥေတြက မယံုလို႔မျဖစ္တာမ်ဳိးလည္းရွိပါတယ္။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ တံခါးကို ေရွ႕ကေန ေနာက္အထိ တည့္တည့္လုပ္ထားပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕ကေနၾကည့္ရင္ အိမ္ေနာက္ေဖးအထိ ျမင္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ လူၾကီးေတြေျပာပါတယ္။ ေငြ၀င္လြယ္တယ္.. ျပီးေတာ့ တန္းျပီး ေငြထြက္လြယ္တယ္တဲ့။ ဒါက ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ၾကံဳေတာ့လည္း ျပန္ျပင္ေဆာက္လုိက္ရတယ္ေပါ့ေလ။ 

တခါတေလ ေမေမက ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္မယံုၾကည္ေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အလိုက္အထိုက္ေနရတယ္တဲ့။  ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘာသာ၀င္စစ္ရိုးမွန္ရင္ ဘာအယူမွ မရွိပါဘူး။ အားလံုးဟာ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ပါပဲ။ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖဆံုးတုန္းကေတာ့ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ရိုးရာအယူေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ ေဖေဖဆံုးေတာ့ နယ္မွာဆိုေတာ့ အိမ္မွာ သံုးရက္ေလာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေဖေဖ့ဓါတ္ပံုကို ခံုတစ္ခုေပၚမွာ တင္ထားျပီးေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကၽြးစရာေတြလည္း တင္ထားပါတယ္။ ေဖေဖ၀ိညဥ္ဘ၀နဲ႔ စားဖို႔ေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ နာမ္စိတ္တစ္ခု ပ်က္ျပီးတဲ့ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းမွာပဲ ေနာက္နာမ္အသစ္ျဖစ္ေပၚတယ္ေလ။ ေဖေဖက ဒီအိမ္မွာ ဆံုးေပမယ့္ ဆံုးဆံုးျပီးခ်င္းပဲ သူ႔ဘ၀အသစ္ကို စေနျပီပဲေလ။ လာစားဖို႔ ဘာညာဆိုတာ ေထရ၀ါဒမွာ မရွိပါဘူး။ ဒီလိုေကၽြးတာကေတာ့ ကိုယ့္အေဖမို႔လို႔ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ပဲ စိတ္ထဲထားလိုက္မိပါတယ္။ 

ပိုဆိုးလာတာက အေလာင္းခ်တဲ့အခါမွာပါ။ ေဖေဖ့ကို ပိတ္စနဲ႔အုပ္ျပီးေတာ့ မခ်ီၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ အေလာင္းကို အိမ္ရဲ႕ ဘယ္တိုင္ ဘယ္အစိတ္အပုိင္းကိုမွ မထိေစနဲ႔တဲ့။ အိမ္ခိုက္ လိမ့္မယ္တဲ့။ ေၾသာ္... အသက္ရွင္တုန္းကေတာ့ တန္ဖိုးၾကီးလိုက္တ့ဲလူ... ေသေတာ့မွပဲ အိမ္ကိုေတာင္ ေယာင္လို႔မွ မထိရဘူးတဲ့လား။ အိမ္တံခါး၀ကေန အျပင္ကိုထြက္မယ္လုပ္ေတာ့ ေလွကားေလးတစ္ခုကို ေအာက္မွာ ခင္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ ေလွခါးကို သီးသန္႔ ၀ါးနဲ႔လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီေလွကားကို နင္းျပီး ဒီအေလာင္းက ဆင္းရင္ လူပ်ဳိျပန္ျဖစ္ျပီး ေအးေအးလူလူသြားလိုရာ သြားႏိုင္ပါသတဲ့ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရယ္ခ်င္လြန္းေတာ့ ၾကိတ္ၾကိတ္ျပံဳးေနရတာ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အေဖဆိုတဲ့ ေမြးသဖခင္ၾကီး မီးေတြေအာက္မွာ တေျမ့ေျမ့ေလာင္ကၽြမ္းသြားလိုက္တာ... ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ပိုက္ထဲက ျပာအိုးေလးသာသာပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ 

“မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္” ဆိုတာကို လြဲျပီး ကေလးေတြကို သင္ေပးၾကတာကလည္း ရွိေသးတယ္။ မသာတခါလိုက္ပို႔တာ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္လိုက္ပို႔တဲ့ ကုသိုလ္နဲ႔ အတူတူပဲ လို႔ သင္ေပးၾကသတဲ့။ တကယ္က မသာတစ္ေခါက္လိုက္ပို႔လိုက္လို႔ ရလိုက္တဲ့ သံေ၀ဂေတြ၊ ရလိုက္တဲ့ တရားေတြဟာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ တရား ၁၀ ခါသြားနာရတာထက္ေတာင္ ပိုႏိုင္ေသးတယ္လို႔ ဆိုတာပါ။ ျဖစ္သလို လုိက္ပို႔ျပီးေတာ့ေတာ့ ကုသုိလ္က ဘယ္နားက ရမလဲ။ ငယ္ငယ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကေတာ့ မသိပါဘူးေလ။ ဒီလိုၾကားေတာ့ မသာဆို လိုက္ပို႔ဖို႔ လက္ျငႈိး၀ိုင္းေထာင္ၾကတာ မွတ္မိေသး...:)) ။

အဲ... ေဖေဖ့အေလာင္းကို တင္ထားတဲ့ ကုတင္က အသစ္စက္စက္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ေဘးလူေတြက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ အဲဒီကုတင္ကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလွဴလိုက္ပါလားတဲ့ေလ။ အိမ္မွာက်ေတာ့ ထိမွာ ခိုက္မွာစိုးျပီး ဘုန္းၾကီးေတြက်ေတာ့ ထိပါေစေတာ့တဲ့လား ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ရဲ႕....။ အဲဒီရိုးရာအယူေတြကို ဆက္သာေျပာရင္ေတာ့ ကုန္မယ္မထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကေတာင္ နည္းေသးတယ္ေျပာရဦးမယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ... အသိစိတ္ဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္မွ ရမွာမို႔လို႔ အသိတရားေတြေပးတဲ့ စာေပေတြကို ဖတ္ရႈဖို႔ တအားအေရးၾကီးပါတယ္။ ဘ၀မွာ မေသမခ်င္း သတိထားျပီး လုပ္ရမွာေပါ့... ဘာတဲ့။ “ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔ ေစ်းသံုးလည္း မလြယ္နဲ႔” တဲ့.... :)))။

နိယာမ သင္ခန္းစာ

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အရမ္းကို ခ်စ္ၾကသည္။ 

........................................

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေၾကကြဲစြာ လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္။ 

......................................

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္.. ကဗ်ာအိုေတြၾကားမွာ နစ္မြန္းေနျပီ.... ။ ေကာင္မေလးေပးခဲ့ေသာ အလြမ္းမ်ားနဲ႔....။

......................................

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အိပ္ရာထက္မွာ ငိုေၾကြးေနသည္...။  သူ႔ကုိ စြန္႔ပစ္ခဲ့ေသာ ေကာင္ေလးရဲ႕ အခ်စ္ေတြကို တမ္းတရင္းနဲ႔ေပါ့.....။

......................................

ေကာင္ေလး လက္ထပ္ခဲ့ျပီ...။  ေကာင္မေလးမဟုတ္တဲ့ တျခားသူနဲ႔ေပါ့....။ 

.....................................

ေကာင္မေလး လက္ထပ္ျပီ။ ေကာင္ေလးမဟုတ္တဲ့ တျခားသူနဲ႔ေပါ့...။

....................................

ေကာင္ေလးက သူ႔ဇနီးကိုေျပာတယ္... “မင္းဟာ ငါ့ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူပဲတဲ့”။ သားသားမီးမီးေတြကို နမ္းလို႔ေပါ့...။ 

.................................

ေကာင္မေလး... ရင္ခြင္ထဲက ကေလးငယ္ကို နမ္းရႈံ႕ရင္းနဲ႔ ခင္ပြန္းကိုေျပာတယ္.... “ကို႔ကို ခ်စ္တယ္”တဲ့။

................................

ေကာင္ေလး... အဖိုးၾကီးျဖစ္လာတဲ့ တစ္ေန႔... ဇနီးနဲ႔ အတူမအိပ္ေတာ့ဘူး..။ ေျမးေတြနဲ႔ ေဆာ့တယ္..။ ေျပာပါတယ္... “ေျမးေလးေတြဟာ အဖိုးရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးပဲ”တဲ့...။ 

..............................

ေကာင္မေလး.... အဖြားၾကီးျဖစ္လာေတာ့ ခင္ပြန္းကို မျပဳစုေတာ့ပဲ ေျမးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ့ေနေတာ့တယ္...။ ပါးစပ္က တဖြဖြေျပာတာက “ေတာ့ကို ယူခဲ့တာ က်ဳပ္အမွားပဲ” တဲ့...။

.............................

ေကာင္ေလး... အသက္ၾကီးလို႔ ေမ့တတ္လာေတာ့ ေျမးရယ္ သားရယ္.. ဇနီးရယ္ မသိေတာ့ပဲ ေမးလိုက္ ေမ့လိုက္ ျဖစ္ေနသတဲ့...။ 

............................

ေကာင္မေလး... သူငယ္ျပန္ျပီး ဘာကိုမွ မသိေတာ့ဘူးတဲ့ေလ....။

...........................

အဲဒီေန႔က အသုဘႏွစ္ခုခ်တယ္ေလ...။ အခ်စ္ကို မခံစားတတ္ေတာ့တဲ့ ရုပ္အေလာင္းပိုင္ရွင္ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးတို႔ကိုေပါ့။ 

..........................

ေလဟာနယ္ထဲက ေဘာလံုးႏွစ္လံုး တိုက္မိျပီး လႊင့္သြားသလိုပဲေပါ့။ အခုလည္း တျခားေဘာလံုးေတြကို တိုက္ျပီး လႊင့္သြားျပန္ျပီ။ ေၾသာ္... ေဘာလံုးေတြ အမ်ားၾကီးေမ်ာေနပါလား....။ ဒီေဘာလံုးႏွစ္လံုးလည္း ျပန္တိုက္လာႏိုင္တာပဲေလ....။ 

ဘ၀သံသရာဆိုတာ ေလဟာနယ္ထဲက ေဘာလံုးေတြပါပဲ။ အခုဆက္ဆံေပါင္းသင္းေနရေသာသူမ်ား၊ ခ်စ္သူ ရည္းစား မိသားစုမ်ား.. ဒီဘ၀မွာ တိုက္မိတာပါ။ မၾကာခင္ပဲ အေ၀းကို လြင့္သြားမွာကို ၾကိဳျပင္ရမွာေပါ့။ ေနာင္က်ေတာ့ေကာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ တိုက္ဦးမွာလဲ... ။ ဒီလိုပဲ တိုက္ေနမွာလား....။