Just a minute

၁၈၆၃ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လပထမဆံုးသံုးရက္ေလာက္မွာ Gettysburg စစ္ပြဲျဖစ္ပြားခဲ့တယ္.။ စတုတၳေျမာက္ရက္ရဲ႕ ညဘက္မွာေတာ့ မိုးသက္ေလျပင္းေတြက်ေရာက္လာတာေၾကာင့္ လီရဲ႕ တပ္ဖြဲ႕ေတြဟာ ေတာင္ဘက္ပိုင္းကို ဆုတ္ခြာလာၾကပါတယ္။ ခ်ိနဲ႕ေနခဲ့တဲ့ စစ္တပ္နဲ႔အတူ လီဟာ Potomac ဆိုတဲ့ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ ေရစီးအလြန္ၾကမ္းျပီး ဘယ္လိုမွျဖတ္မရတဲ့ ျမစ္တစ္ခုက တားဆီးေနခဲ့တယ္။ သူတို႕ရဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ လက္ရွိအနိုင္ရေနတဲ့ စည္းလံုးညီညႊတ္ေရးတပ္မေတာ္ကရွိေနျပန္တယ္..။ လီရဲ႕ အေျခအေနက တကယ့္ကို က်ဥ္းထဲၾကပ္တည္းပါပဲ..။ ဒီလိုပံုစံဆို သူဘယ္လိုမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္။

ဒါကို လင္ကြန္း (အီဗရာဟမ္လင္ကြန္း) က ေကာင္းေကာင္းျမင္တယ္။ ဒါဟာ တကယ့္ကို ဘုရားေပးတဲ့ဆုပါပဲ။ ဆုမွ တကယ့္ဆုၾကီးၾကီးပါ..။ လီရဲ႕စစ္တပ္ကို ေအာင္ႏိုင္ျပီးေတာ့ စစ္ပြဲၾကီးကို ခ်က္ခ်င္းရပ္တန္႕ပစ္ေစႏိုင္တဲ့ ဆုလဒ္ၾကီးပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႕ လင္ကြန္းဟာ Meade ဆီကို အမိန္႕ေပးပါေတာ့တယ္။ စစ္ေကာင္စီကို မေခၚေတာ့ပဲနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ လီတို႕ကို တိုက္ခိုက္ဖို႕၊ ဒီအမိန္႕ကို ခ်က္ခ်င္းအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ ေၾကးနန္းပို႕လိုက္တယ္..။

ဒီအခ်ိန္မွာ Meade လုပ္ခဲ့တာက လင္ကြန္းခိုင္းတာနဲ႕ တကယ့္ကို ဆန္႕က်င္ဘက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ လင္ကြန္းမေခၚခိုင္းတဲ့ စစ္ေကာင္စီကို ေခၚခဲ့တယ္။ တိုက္ခိုက္ဖို႕ တြန္႕ဆုတ္ေနခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ဆြဲေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမစ္ေရလည္းက်သြားျပီးေတာ့ လီရဲ႕စစ္တပ္က လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့တယ္။
လင္ကြန္းအလြန္ေဒါသပုန္ထသြားတယ္..။
သူ႕သားျဖစ္တဲ့ ေရာဘတ္ကို ေဒါသတၾကီးနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေျပာျပေနခဲ့တယ္။ `ဒီေကာင္ေတြ ငါတို႕ရဲ႕လက္ခုပ္ထဲေရာက္ေနတာေတာင္ မဖမ္းမိႏိုင္ဘူးလား။ ငါသာအဲဒီေနရာမွာဆို လီကို စိကနဲဆြဲဖမ္းပစ္ခဲ့မွာ` လို႕ ေဒါသတၾကီးေျပာဆိုေနခဲ့ပါတယ္..။
သားျဖစ္သူကုိ ရင္ဖြင့္ရံုတင္နဲ႕ လင္ကြန္းမေက်နပ္ေသးပါဘူး။ ခါးခါးသီးသီး အလိုမက်မႈေတြနဲ႕ Meade ဆီကို စာေရးပါေတာ့တယ္။

`လီလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့တဲ့အတြက္ တကယ့္ကို မယံုႏိုင္စရာပါပဲကြာ။ သူက ငါတို႕ရဲ႕ လက္တကမ္းမွာပဲရွိေနခဲ့တာပါ။ သူ႕ကိုသာ ဖမ္းမိႏိုင္ရင္ ငါတို႕အခုရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ စစ္ပြဲေတြကို ရပ္တန္႕ပစ္ႏိုင္ခဲ့မွာပါ။ ကဲ.. အခုလိုဆိုရင္ေတာ့ ဒီစစ္ပြဲၾကီး ဘယ္အထိ ဆက္သြားေနဦးမွာလဲ။ ဒီတနလၤာေန႕တုန္းက လီကို မင္းမဖမ္းႏိုင္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေတာင္ဘက္ပိုင္းထိသြားတိုက္ႏိုင္မွာလဲ။ မင္းအေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မထားသင့္ေတာ့သလို မင္းဟာ ထိေရာက္တဲ့ေဆာင္ရြက္မႈေတြေပးႏိုင္မယ္လို႕လည္း ငါမထင္ေတာ့ဘူး။ ငါတို႕ရဲ႕ ေရႊေရာင္အခြင့္အေရးၾကီး လြတ္သြားျပီ။ ယူၾကံဳးမရေလာက္ေအာင္ကို စိတ္ပ်က္မိတယ္` လို႕ေရးပါတယ္..။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီစာကို Meade လည္းမဖတ္လိုက္ရသလို လင္ကြန္းလည္း မပို႕ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီစာကို လင္ကြန္းေသဆံုးျပီးမွသာ ေတြ႕ခဲ့ၾကတာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒီစာကိုေရးျပီးတဲ့အခါမွာ လင္ကြန္းက ခဏေလးေတြးမိပံုရပါတယ္။ `ငါအရမ္းအလ်င္မလိုသင့္ဘူး။ ဒီထိုင္ခံုမွာထိုင္ျပီး အိမ္ျဖဴေတာ္ကေန ဟိုဟာလုပ္ဒီဟာလုပ္လို႕ အမိန္႕ေပးရတာလြယ္သေလာက္ တကယ္တမ္း Meade လိုေနရာမ်ုိးမွာ ငါေရာက္ေနခဲ့ရင္ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ေသြးသံတရဲရဲနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴသံေတြကိုပဲ ၾကားေနခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ ငါလည္း ဒီလိုလုပ္မိမယ္ထင္တယ္။ တကယ္တမ္း ဒီစာကိုငါပို႕ျဖစ္ခဲ့ရင္ ငါေတာ့ စိတ္ေျပသြားမယ္။ ဒါေပမယ့္ Meade အတြက္ေတာ့ သူဟာ အသံုးမက်တဲ့သူလို႕ ခံစားေနမိျပီးေတာ့ အလုပ္ကေနေတာင္ အနားယူသြားႏိုင္တယ္` လို႕ ေတြးမိခဲ့ပံုပါ။

Criticisms ဆိုတဲ့ ျပစ္တင္ေျပာဆိုမႈဟာ ကိစၥတိုင္းအတြက္ ေျဖရွင္းခ်က္မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို လင္ကြန္းလိုလူက အခ်ိန္ေလးခဏေပးျပီး စဥ္းစားမိလိုက္လို႕ပါပဲ..။

တကယ္တမ္း လင္ကြန္းသာ အခ်ိန္ေလးခဏေလာက္မေပးျဖစ္ပဲ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲနဲ႕ စာကိုပို႕ျဖစ္ခဲ့ရင္ ရလဒ္ေတြဟာ အႏုတ္ျပေကာင္းျပသြားပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ လင္ကြန္းဟာ ႏႈတ္ၾကမ္းတယ္ဆိုျပီး နာမည္ထြက္သြားပါလိမ့္မယ္..။

Just a minute ဆိုတာ စကားသံုးလံုးေပမယ့္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ဖို႕ကေတာ့ အင္မတန္ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳမွ သိပါလိမ့္မယ္။

ေနဝသန္
ေမလ ၂၄ ရက္ ၂၀၁၅